บันทึกชีวิต...วันที่พ่อพาครอบครัวเดินทางไกลอีกครั้ง(2)...ที่นี่มีบททดสอบความกลัว....


..

ณ สวนลอยแห่งนี้......วันที่พ่อพาครอบครัวแวะผ่านมา เราต่างได้ผ่อนคลาย อิริยาบทระหว่างการเดินทางไกล

มีเพียงแม่เท่านั้นที่นั่งอยู่ข้างล่าง ....ชมโน้นชมนี่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ....

เราสามคนพ่อลูกต่างเดินสำรวจมุมสวย ๆ ของสถานที่แห่งนี้กัน

..

..

จริงๆ แล้ว..หากมีเวลามากพอ ....พ่อรู้ว่าเด็ก ๆ อยากอยู่ที่นี่กันนาน ๆ

แต่ความเป็นไปได้หาได้เป็นเช่นนั้นไม่.... เนื่องจากเงื่อนไงของเวลา

..

เราจึงเลือกสำรวจมุมบางมุมของสวน และ ธรรมชาติที่โอบล้อมสวนแห่งนี้ไว้

..

..

พ่อทึ่งนะ!!.....กับความคิดของผู้ชายคนนี้.....

ความคิดของเค้า..แปลกและสร้างสรรค์ดี...(พ่อคิดของพ่ออยู่ในใจระหว่างที่ชมสิ่งแปลก ๆ ของสถานที่แห่งนี้)

..

สุดท้ายพ่อก็มาสดุด...ติดใจความสูงของสิ่งปลูกสร้างนี้

..

..

มันเป็นส้วมที่ใช้งานได้จริง...เพียงแต่ว่ามันอยู่สูง... ซะเหลือเกิน

นี่คือ...ฉายาของส้วมนี้ "ส้วมขี้หดตดหาย"

..

วันที่พ่อพาครอบครัวแวะมาที่นี่..ผู้คนไม่มากนัก

พ่อจึงคิดอยู่ในใจว่า....น่าจะลองขึ้นไปใช้บริการสถานที่แห่งนี้ดูสักครั้ง

..

มันสูงอยู่นะ แต่ก็ขึ้นไปได้เรื่อย ๆ..... มิมีสิ่งใดทำให้สะดุดในการก้าวเดิน

เมื่อขึ้นไปถึง...พ่อรับรู้ถึงความคิด และการสร้างสรรค์....

เมื่อเปิดอกดู.... คิดอยู่ในใจว่า...น่าใช้บริการจริง ๆ (พ่อจึงมิได้รีรอ)

.

เหลือบมองเด็ก ๆทั้งสองที่วิ่งไปมาข้างล่างอยู่ไม่ห่างสายตานัก...(จาก...หน้าต่างที่ฉลุเป็นรูปวงกลม)

..

และระหว่างที่ทำธุระอยู่นั่นเอง!! เหตุการณ์ที่ไม่คิดว่าจะเกิด.... ก็เกิดขึ้น

ลมก้อนใหญ่ที่พัดผ่านสถานที่แห่งนี้....มันทำให้พ่อสะดุดในภาระกิจของพ่อจริงๆ

..

มันบอกไม่ถูก...อะ!!...

มันโคลงเคลงไปมา...อะ!!...เป็นอย่างนี้นาน...อะ!!

..

สรุปว่า...

ภาระกิจของพ่อ....จึงไม่เป็นไปตามที่หวัง

..

ประสบการณ์ครั้งนี้...ทำให้พ่อรู้สึกว่า..

มันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ...แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป

ความรู้สึกแบบนี้... เสมือนกับการจำลองเหตุการณ์บางอย่างจริง ๆนะ...

พ่อคิดไกลไปถึงความโคลงเคลงจากการสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหว....(สักกี่ริตเตอร์ดีนะ!!)

หรืออะไรสักอย่างหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกกลัว...

..

..

สุดท้าย....มันทำให้พ่อรับรู้ว่า...

ไม่ว่าจะเกิดอะไร หรือสิ่งใดขึ้นก็ตาม....

สิ่งสำคัญที่เราต้องระลึกถึงเสมอ....นั้นคือ "สติ"

..

..

พ่อมีความสุขกับบทเรียนชิ้นนี้...

..

และเมื่อเราเดินทางกันต่อไป

มุมนี้ของพ่อจึงเรียกเสียงฮา...

ให้กับแม่และลูก ๆ ทั้งสองไดเป็นอย่างดีเชียว!!

..

..

พ่อขอขอบคุณสถานที่...ที่มีมุมคิดที่สร้างสรรค์แห่งนี้

..

..

ขอบคุณ...มูลเหตุจูงใจที่พ่อได้พาครอบครัวของเราเดินทางไกลอีกครั้ง

..

..

ขอบคุณ...มุมคิดดีดี ที่เผื่อแผ่สังคมเช่นนี้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชื่นชม....ถนนสายชีวิต



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะคุณแสง มาทักทายในวันที่มึน ๆ งง ๆ กับการงานจ้าา

เขียนเมื่อ 

การเดินทางคือการเรียนรู้ครับ

มาสวนนายดำนะครับ

เขียนเมื่อ 

...ประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้ร่วมกันกับสมาชิกในครอบครัว อบอุ่นมีคุณค่านะคะ...

เขียนเมื่อ 

ละมุนละไม ได้อารมณ์ความรู้สึกของความรักในครอบครัวเป็นอย่างดี ทั้งภาพถ่ายก็สวยงามมาก

เรียนเชิญคุณแสงอ่านบันทึกนี้ https://www.gotoknow.org/posts/591267?591267 ต่อด้วยบันทึกของคุณ Sr บันทึกนี้ https://www.gotoknow.org/posts/588726?3022672 เพื่อขอความเห็นจากคุณแสง ใส่ในบันทึกคุณ Sr ได้เลยนะคะ

มาร่วมซึบซับความสุขดีๆเช่นนี้ด้วยค่ะ

เขียนเมื่อ 

^_^ อบอุ่นจังเลยนะค่ะ

เขียนเมื่อ 

อบอุ่นจังนะคะกับสาวน้อยน่ารักมากค่ะ

ขอบคุณมากนะครับ