งานประจำในวิชาภาษาไทยที่คุณมะเดื่อสอน ของนักเรียนชั้น ป.๔ - ป.๖
ก็คือ " เขียนบันทึกประจำวัน" ที่นักเรียนทุกคนต้องเขียนทุกวัน
แม้แต่ช่วงปิดเทอมก็ต้องเขียน แต่ในช่วงปิดเทอม คุณมะเดื่อจะกำหนดว่า
จะต้องเขียนกี่วัน ไม่ต้องเขียนทุกวัน
เช้าวันนี้ คุณมะเดื่อนั่งตรวจบันทึกประจำวันของนักเรียนแต่ละชั้นตามปกติ (คุณมะเดื่อ
จะบอกให้นักเรียนทุกคนต้องส่งบันทึกประจำวันให้ครูตรวจ เมื่อมาถึงโรงเรียนในตอนเช้า
ก่อนเวลาเข้าแถวหน้าเสาธง )
เมื่อตรวจมาถึงชั้น ป.๕ ก็พบกับ " บันทึกชีวิต" ของนักเรียนหญิงคนหนึ่ง ที่คุณมะเดื่อ
ต้องอ่านแล้ว อ่านอีก
เธอเขียนระบายความรู้สึกของเธอในขณะนี้ ซึ่งคุณมะเดื่อก็ไม่คิดว่า เด็กหญิงคนนี้
จะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ลำบากยากเข็ญถึงเพียงนี้.....คุณมะเดื่อรู้แต่เพียงว่า พ่อกับแม่
ของเธอแยกทางกันอยู่ เธออยู่กับแม่ซึ่งมีสามีใหม่ ส่วนพ่อแท้ ๆ ของเธอ
ไปทำงานที่ต่างอำเภอ คุณมะเดื่อก็รู้เพียงเท่านี้
ในบันทึกประจำวันของเธอในวันนี้ เธอบอกว่า แม่ของเธอไปทำงาน
ที่หัวหิน หรือกรุงเทพ ฯ เธออยู่กับพี่ (อาจจะเป็นลูกติดของพ่อเลี้ยง)
แล้วก็น้อง อดข้าวเช้า กินแต่่มื้อกลางวัน (ที่โรงเรียน) บางวันก็
อดมื้อเช้ากับมื้อเย็น ไม่มีเงิน พ่อเลี้ยงก็กลับจากทำงานดึก
ชีวิตของเธอลำบากมาก
คุณมะเดื่อ ไม่ได้เป็นครูประจำชั้น ไม่ได้ไปเยี่ยมบ้านนักเรียน (แต่เชื่อว่าถึงไปเยี่ยมบ้าน
ก็คงไม่รู้เรื่องลึกซึ้งอะไรมากมาย) จึงเอาบันทึกประจำวันของเด็กหญิงคนนี้ ไปให้กับ
ครูประจำชั้น ป.๕ เพื่อใช้เป็นข้อมูลในการดูแลช่วยเหลือนักเรียนต่อไป




เยี่ยมมากค่ะคุณครูหญิงเหล็ก.. เด็กชั้นประถมต้นเขียนหนังสือและบรรยายชีวิตได้ขนาดนี้เก่งมาก
น่าชื่นชมนะคะ ชีวิตของน้องน่าสงสาร และน่าเป็นห่วงจังค่ะ
ชีวิตของเด็กๆทุกวันนี้น่าสงสารครับ เพราะครอบครัวที่เราเคยอยู่ เดี๋ยวนี้มันเปลี่ยนแปลงไปหมดครับ
ความล่มสลายของสถาบันครอบครัว อยากที่เยียวยา
ศพค ศูนย์พัฒนาครอบครัว พัทลุง หยิบเรื่องนี้มาถกแถลง หาทางออก
สวัสดีจ้ะคุณกุหลาบ
คุณมะเดื่อเป็นห่วงเด็กคนนี้มากกว่าจ้ะ เพราะเด็กเริ่มโตเข้าสู่วัยรุ่นตอนต้นแล้ว ครูก็คงช่วยอะไรได้ไม่มาก โดยเฉพาะเรื่องในครอบครัวของเด็กนะจีะ ขอบคุณที่มาให้กำลังใจจ้ะ
สวัสดีจ้ะอาจารย์ต้น
เป็นจริงดังที่อาจารย์ว่าจ้ะ ในจำนวนเด็กร้อยคน จะหาเด็กที่มีครอบครัวสมบูรณ์ได้สัก ๓๐ ครอบครัวหรือเปล่าก็ไม่รู้ นับวันแต่จะมีครอบครัวที่ล่มสลายมากขึ้นทุกวันนะจ๊ะ ขอบคุณสำหรับกำลัะงใจจ้ะ
สวัสดีจ้้ะลุงวอ
สังคมไทยคงฟื้นคืนชีวิตครอบครัวที่อบอุ่น แน่นหนาได้ยากขึ้นทุกทีจ้ะ ขอบคุณจ้ะ
ครูมะเดื่อช่วยให้น้องเขาได้ปลดปล่อยความคับข้องใจไปส่วนหนึ่งนะคะ เพราะการได้เขียนออกมาน่าจะช่วยให้น้องได้ใคร่ครวญ ทบทวนทางเดินของตัวเอง ผลพลอยได้ก็คือเราอาจจะสามารถเข้าถึงวิธีช่วยเหลือน้องเขาต่อไป เอาใจช่วยทั้งคุณครูและนักเรียนค่ะ
น่าสนใจมาก
เสียดายไม่ได้พบคุณเพชรครับ
ผมเห็นด้วยกับการเขียนบันทึกประจำวันมากๆ เลยครับ
ขณะหนึ่ง มันเป็นการชำระสภาวะบางอย่างได้เป็นอย่างดี
การเขียนบันทึกประจำวัน ก็เสมือนการสร้างเจดีย์ชีวิตของเราเอง...
ชื่นชม ครับ
สวัสดีจ้ะพี่่โอ๋
ขอบคุณมากมายสำหรับกำลังใจจ้ะ
หวัดดีน้องขจิต
คุณเพชรก็บอกว่าอยากพบน้องอยู่นะ ขากลับอยากแวะหา แต่ เวลาจำกัด โอกาสหน้ายังมีจ้ะ
สวัสดีจ้ะอาจารย์แผ่นดิน
คุณมะเดื่อจะให้เด็ก ๆ เขียนบันทึกประจำวันทุก ๆ รุ่น บางคนก็เขียนได้น่าติดตาม แต่ก็มีหลายคนที่เขียนเหมือนท่องสูตรคูณ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นที่ได้แง่คิดหลายอย่างจ้ะ