บันทึกไว้ในความทรงจำ...


เมื่อวานพึ่งเขียนบันทึกในวันที่แรกเจอ...

วันนี้ขอเก็บบันทึกนี้ไว้ในความทรงจำ..

ตอนเช้าตื่นขึ้นมาเช้ากว่าปกติ เพราะวันนี้เป็นวันที่เกรดออก

แล้วฉันก็เปิดดูด้วยความตื่นเต้น เกรดดีเกินกว่าที่คาดไว้อาจจะด้วยความพยายามอย่างหนักในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

รู้สึกมีความสุขแล้วภูมิใจมาก เหมือนเคยไม่ว่าเวลาจะมีความสุขหรือมีความทุกข์นอกจากพ่อกับแม่แล้ว

ฉันมีคนหนึ่งที่คอยรับฟัง ขณะที่กำลังจะพิมพ์บอกว่า "เค้าได้เกรดดีมาก ขอบคุณมากๆ"

ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีข้อความที่พี่พิพม์ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

วันนี้ฉันเลยตัดสินใจเดินออกมา มันทำยากมากๆเลยเพราะการตัดสินใจนี้แปลว่าเค้าจะไม่ค่อยได้คุยกับพี่อีก

ถึงเราไม่ได้จากกันในวันนี้...วันหน้าเราก็ต้องจากกันอยู่ดี

ขอบคุณที่เป็นพี่ชายที่แสนดีเสมอมา ขอบคุณที่คอยรับฟังไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข

ขอบคุณสำหรับความห่วงใย ขอบคุณมือมือๆนั้นที่คอยประคองเค้าไว้

พี่เคยบอกว่าพี่ไม่เคยมีของขวัญอะไรให้เค้าเลย

แต่พี่ได้ให้ของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดสำหรับเค้า พี่ทำให้ธรรมะได้เข้ามาอยู่ในใจเค้า

และของขวัญนี้จะเป็นของขวัญที่ติดตัวเค้าไป ตลอดจนชาตินี้หรือชาติต่อๆไป

ดีใจนะที่ได้เจอ ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าคุณค่าของความรักหาใช่ความสุขสมหวังทุกครั้งไม่

แต่คุณค่าของความรักที่แท้จริง คือการเติบโตไปพร้อมกัน ช่วย้เหลือกัน และไม่เหลือน้ำตาแม้วันต้องจากกัน

เค้ายังมองพี่อยู่ห่างๆเสมอ ไม่ต้องเป็นห่วงเค้า

เค้าจะจำทุกคำสอนที่พี่เคยบอก แล้วพัฒนาตังเองให้เติบโตขึ้นๆไป

ขอบันทึกไว้ในครั้งหนึ่งที่ได้พบเจอ




คำสำคัญ (Tags): #พี่ชาย
หมายเลขบันทึก: 590627เขียนเมื่อ 29 พฤษภาคม 2015 12:33 น. ()แก้ไขเมื่อ 29 พฤษภาคม 2015 12:33 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (4)

สักวัน แล้วมันก็ผ่านไป
ไม่มีเรื่องอะไรใหม่ เกิดขึ้นแล้วก็จากไป

เพลงโปรดเลยค่ะอาจารย์ ^_^ ขอบคุณนะค่ะ

ขอให้พบแต่สิ่งดีๆครับ

ขอบคุณครับ

ขอบคุณนะค่ะอาจารย์^_^

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
L3nr
ระบบห้องเรียนกลับทาง