โทรเลขฉบับนี้อายุ ๓๖ ปี

คนอายุต่ำกว่า ๓๐ ปี น่าจะไม่รู้จักโทรเลข

สมัยที่ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ โทรศัพท์บ้านก็หายาก เราเขียนจดหมายถึงกัน เมื่อมีเรื่องด่วนก็ใช้โทรเลข

โทรเลข ส่งไปตามสายเป็นรหัส ที่ต้องถอดความเป็นภาษา เวลาต้องการส่งข้อความเราจะไปที่สำนักงานไปรษณีย์ที่เปิดบริการ ๒๔ ชั่วโมง (เฉพาะบริการโทรเลข) กรอกแบบฟอร์ม ประกอบด้วยชื่อที่อยู่ของผู้รับ ข้อความที่ส่ง และชื่อที่อยู่ของผู้ส่ง

ไปรษณีย์คิดเงินเฉพาะข้อความที่ส่ง

จึงต้องเขียนเฉพาะใจความสำคัญ เพื่อไม่ให้เสียเงินเยอะ เพราะค่าส่งแพง

เขียนเสร็จ พนักงานโทรเลขก็จะไปที่เครื่อง เคาะเรียกปลายทาง พอไปรษณีย์ปลายทางตอบรับทางนี้ก็จะเคาะส่งไปเป็นรหัส ปลายทางก็จะต้องถอดรหัสออกเป็นภาษา แล้วพิมพ์ลงแบบฟอร์ม พับใส่ซอง นำไปส่ง

ที่โรงพยาบาลไกลโพ้น เวลาโทรเลขมา คนรับก็ต้องรีบไปหาผู้รับ เพราะโทรเลขต้องเป็นเรื่องสำคัญและอาจเป็นเรื่องร้าย ป่วย เจ็บ ตาย

สำหรับฉันโทรเลขเป็นเรื่องดีทุกฉบับ

โทรศัพท์ยังไม่มี เราเขียนจดหมายเล่าสารทุกข์สุขดิบ ส่งความรักความคิดถึงสู่กัน เป็นเสน่ห์ที่คนสมัยนี้ไม่รู้จัก

ฉันเก็บจดหมายเก่าไว้ทุกฉบับ ว่างๆ ก็เอามาเปิดอ่าน เพื่อรำลึกถึงเพื่อน พี่ น้อง ครูบาอาจารย์ และคนที่เรารัก

เป็นความสุขง่ายๆ ไม่ต้องซื้อหา.

พุธ ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๕๘