ตั้งใจมากที่จะไปดูหนังเรื่องนี้เพียงแค่เห็นใบปิด และชื่อเรื่อง
ไม่มีชื่อไทย ไม่โฆษณา ฉายแค่โรงลิโด้ และ House RCA ต้องเป็นคนรักหนังแนวนี้เท่านั้น หนังไม่มีโครงเรื่อง ไม่มีบู๊ ไม่มีพระเอก ไม่มีนางเอก ไม่มีนางร้าย แต่คนดูแน่นโรง
หนังบอกเล่าเรื่องราวที่เป็นชีวิตประจำวันของอิจิโกะ ในชนบทบ้านเกิดเพียงลำพังในบ้านหลังเล็กเชิงเขาที่เธอเกิดและเติบโตมา
ภาพทิวทัศน์ไม่ได้สวยงามชวนตื่นตา แต่เป็นภาพชนบทของญี่ปุ่นที่เงียบสงบ สะอาดสะอ้าน บ้านหลังเล็กเชิงเขาที่สะอาดเป็นระเบียบ มีไฟฟ้า น้ำประปา เครื่องจำเป็นในการดำรงชีพครบถ้วน ขาดเพียงแค่ข้าว ผัก ปลา ที่ต้องออกไปหามากิน
การกินเพื่อดำรงชีวิตแต่ละวันจึงเป็นหัวใจของเรื่อง หนังเล่าเรื่องทีละจาน เริ่มจาก Dish 1 ไล่ไปเรื่อยจน Dish 6 …. อาหารง่ายๆ ที่ผูกกับชีวิตชาวชนบท
แค่เดินออกไปหลังบ้านเก็บผักมาล้าง หั่น ผัด เติมโชยุ เดินออกไปในป่าเก็บโกจิเบอรรี่มาทำแยม เก็บผลวอลนัทที่หล่นโคนต้นมาฝังดินให้เปลือกเน่าเพื่อเอาผลมาทำขนม การนั่งกินข้าวเพียงลำพังอย่างสงบสุขในบ้าน เป็นสุขลึกซึ้งที่คนดูสัมผัสได้
การทำนา ปักดำกล้า เก็บวัชพืชในนาข้าว รอดูการเติบโตของต้นข้าวสีเขียวสด กระทั่งแตกรวงและค่อยเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง การเก็บเกี่ยว มัดต้นข้าวเป็นกำ วางซ้อนเป็นกองสูง ฯลฯ
ทุกภาพบอกเล่าวิถีชีวิตเรียบง่าย เงียบเชียบแต่มีความสุข เป็นภาพงามและดนตรีประกอบไพเราะ ที่หนังมอบให้แก่คนดู
อยากย้อนกลับไปมีชีวิตในชนบทยิ่งนัก
..................................
ดูหนังเรื่องนี้จบแล้วคิดไปถึง ลอร่า อิงกัลล์ ในหนังสือชุด "บ้านเล็ก" วรรณกรรมสุดคลาสสิคที่อ่านแล้วได้กลิ่นดินกลิ่นหญ้าและกลิ่นหอมอบอวลของอาหารเรียบง่ายในครัว กับคิดถึงเรื่อง "ลูกอีสาน" ของคุณคำพูน บุญทวี ที่ได้อ่านในนิตยสารฟ้าเมืองไทยของคุณอาจินต์ ปัญจพรรค์ เมื่อกว่า ๔๐ ปีก่อนโน้น ที่เล่าเรื่องชีวิตเด็กอีสานบนผืนดินอันแห้งแล้งทว่าไม่อด
.................................
ถามตัวเองว่าดูหนังไปทำไม เหตุใดจึงรักที่จะดูหนังนัก
คำตอบทุกวันนี้คือ หนังคือโรงเรียนที่เรียนรู้ได้ไม่จบสิ้น ถ้ารู้ที่จะเลือกดู.
พฤหัส ๑๖ เมษายน ๒๕๕๘
เกี่ยวกับหนัง
มีข้อมูลน้อยมาก
แต่คาดว่าสร้างจากหนังสือที่น่าอ่าน จำต้องไปหามาอ่าน (คาดว่าจะแปลเป็นไทยเร็วๆ นี้)
กำกับ :จูนิชิ โมริ
แสดงนำ :ไอ ฮาชิโมโตะ, มายุ มัตซูโอกะ, โยอิชิ นูกูมิซุ, คาเรน คิริชิม่า, ทาคาฮิโระ มิอูระ
ดูหนังตัวอย่าง : มี sub ไทย
และอีกคลิปที่เพลงเพราะมาก





เป็นหนังที่น่าดูมากเลยครับ
ผมชอบดูลุูกอีสาน
คิดถึงคนเขียนหนังสือเลยครับ
ขอบคุณที่แนะนำครับ
พี่เอาหนังตัวอย่างมาให้ดูด้วยค่ะน้อง
ขจิต ฝอยทอง
ขอบคุณครับ อ.nui
ถ้ารู้ที่จะเลือก...เราคงเห็นความล้มเหลวในเมืองใหญ่
และอยากเปลี่ยนมาใช้ชีวิตแบบเกษตรกรแบบพอเพียงโดยปลูกผักไร้สารพิษ และเพาะเห็ดไว้ทานเอง
ผมได้ทำแล้วครับ ขอยืนยันว่าเป็นประสบการณ์ที่สุขอย่างแท้จริงครับ
ขอบคุณค่ะ ชอบหนังแบบนี้เช่นกันค่ะ
เป็นหนังที่น่าดูจังครับ
มีแผ่นเมื่อไหร่จะหามาดูครับ
หนังในชีวิต..จริง..ของไทย(เรียบง่ายเป็นธรรมชาติ)...ดูได้ไม่ต้องใช้ถึงสามภาษา..เวลาดู...แต่กลับไม่มีการดู..(แล)..อย่างจริงจัง...ชอบทำนิยายน้ำเน่ามากกว่ามาให้ดูกันทั้งประเทศ..(อิอิ)..และคนก็ชอบดู...5555...
และยังขี่เรือบิน..ไปดูถึงญี่ปุ่นโน่น.....555....
ขอบคุณที่นำมาแบ่งปันค่ะ
ใช่ค่ะอาจารย์โรจน์
rojfitness
หนังเรื่องนี้เป็นแรงบันดาลใช้ให้ลงมือปลูกผักแล้วค่ะ ก่อนอื่นดิฉันจะต้องไปซื้อดินมาแทยดินเค็มที่บ้าน
ถ้ารู้ที่จะเลือก...เราคงเห็นความล้มเหลวในเมืองใหญ่.....
ดิฉันชอบประโยคนี้ของคุณโรจน์
rojfitness ค่ะ
ขอบคุณอาจารย์ดร.กัลยา
GD และ คุณพิชัย
พ.แจ่มจำรัส ค่ะ
ช่วงนี้ลองหาดูใน Youtube ได้นะคะ เป็นซับอังกฤษ เมื่อคืนยังนั่งดู แต่ตอนนี้หาไม่เจอแล้วค่ะ ไม่งั้นจะเอามาให้
คุณยาย
ยายธี
ดิฉันว่าชีวิตชนบทไทยนี่แสนน่าอยู่ แต่คนไทยทิ้งถิ่นมาอยู่เมืองกรุงกันหมด เหลือแต่ผู้สูงอายุกับเด็กๆ
ตอนมาอยู่เมืองไทย สงสัยคุณยายได้ดูแต่ละครน้ำเน่ากระมัง
ขอบคุณพี่ใหญ่
นงนาท สนธิสุวรรณ ที่แวะมาอ่านค่ะ
ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ
ลุงวอ
วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--
คุณ
pooklook88
คุณ
วัฒนา คุณประดิษฐ์
ความจริง คือความง่ายงาม..
ความจริง คือ รากของชีวิต ครับ
ขอบพระคุณครับ
แวะมาแซว..เล่น..นิดๆ..อิอิ..ยายธีตอนอยู่เมืองไทยครั้งที่ผ่านมาหยกๆ ได้เห็น..ชีวิตบนท้องทุ่งท้องนา..ที่แห้งแล้ง..นกมาเดิน..หาอาหาร..อย่างเคยๆแต่ไม่มีอะไรให้กิน..ต้นไม้ถูกโค่นล้ม..นกกาไม่มีที่อยู่อาศัย..มีหนูแตกรังวิ่งมาให้โดนสายไฟที่เขาขึงไว้ตามทุ่งตายเป็นเบือ..
เป็นสิ่งที่ไม่มีให้ดูในจอค่ะ....และที่ได้ยินทุกวัน.ในจอตอนหกโมงเย็น....เขาร้องกรอกหูทุกเย็น..ว่า...ยังจำได้ไหม...เจ้าค่ะ....
ขอบคุณอาจารย์
แผ่นดิน ที่แวะมาให้ข้อคิด
พี่เพิ่งกลับจากไปเดินเบียดเด็กๆ ที่เมืองกรุงมา เจอแต่ความไม่ง่ายในการดำรงชีพ ของแพง คนแน่น ร้อน และสกปรก กลับมาเห็นสีเขียวรอบบ้านแสนสุขใจ
บรรยายเห็นภาพเชียวค่ะคุณยาย
ยายธี
สงสัยเพลงประจำหกโมงเย็นต้องติดหูกลับไปแน่ๆ นะคะ 555
อ่านแล้วเกิดความสุขในหัวใจ ขอบพระคุณมากครับพี่ Nui
พี่ก็มีความสุขค่ะเวลาดูหนังแบบนี้ ยังฉายอยู่ อาจารย์ไปดูสิคะ
ตามเข้ามาดูหนังตัวอย่าง
น่าดูมากๆครับ
ขอบคุรพี่มากๆครับ