ทักษะชีวิต..ที่ต้องการให้เกิดขึ้น ในตัวผู้เรียนระดับประถมศึกษา ในช่วงปลายปีการศึกษา ๒๕๕๗..เกือบจะทำให้ชีวิตผู้บริหารและครูเปลี่ยนแปลงไปในทางลบ เพราะอุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด เกิดบทเรียนอันล้ำค่าให้แก่ชีวิตครู..ให้ตระหนักและตั้งอยู่ในความไม่ประมาท..
อากาศร้อนกับเด็กลงเล่นน้ำ แล้วก็มีเด็กจมน้ำ..เป็นข่าวให้เห็นเกือบทุกวัน แล้วทำไม..ผมจึงต้องนำนักเรียนไปว่ายน้ำ ณ สระน้ำ ทุ่งดินดำรีสอร์ท ผมบอกนักเรียนว่า..การไปแต่ละครั้ง นักเรียนจะไม่ได้ว่ายน้ำ ยกเว้นคนที่ว่ายน้ำเป็น ครูจะให้พวกเธอเล่นน้ำในสระเล็กๆ ที่มีระดับน้ำไม่สูงมาก พอเล่นได้สนุก ได้สัมผัสน้ำใสสีสวยเย็นสบาย...ส่วนสระใหญ่ น้ำลึกมาก ห้ามลงเด็ดขาด
ทุ่งดินดำรีสอร์ท..เป็นโรงแรมหรูที่อยู่ใกล้โรงเรียนที่สุด เป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งท่องเที่ยวที่มีธรรมชาติสวยงามร่มรื่น เด็กหลายคนรู้จัก..แต่ไม่เคยไป..จึงเกิดกิจกรรมนี้ขึ้นมา ก่อนหน้านี้ ในภาคเรียนที่ ๑ ผมได้พานักเรียนชั้นอนุบาลทั้งหมดและนักเรียน ป.๕ - ๖ มาเล่นน้ำกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
พอถึงภาคเรียนที่ ๒ ย่างเข้าสู่ปลายปี มีเสียงเรียกร้องจากน้อง ป.๑ - ป.๔ ..ไม่เห็นครูพาไปเสียที หรือว่าครูลืมไปแล้ว..เอาเถอะน่า..เธอตั้งใจเรียน ตั้งใจสอบระดับชาติ ทำคะแนนให้ดีก็แล้วกัน ครูพาไปแน่
เมื่อไปถึงสระน้ำ..แยกชายหญิงเช่าชุดว่ายน้ำ ค่าชุดค่าสระ คนละ ๖๐ บาท ครูออกให้ทั้งหมด เปลี่ยนชุดแล้ว ล้างเนื้อล้างตัว อาบน้ำให้เรียบร้อยเสียก่อน จึงลงเล่นได้..งานนี้..ไม่มีห่วงยาง ไม่มีร่มชูชีพ เพราะผมตั้งใจจะระวังป้องกันให้ใกล้ชิดที่สุด
ครู ๔ ท่าน นักเรียน ๔ ชั้น รวมทั้งหมด ๓๗ คน นำนักเรียนชายหญิงลงแช่น้ำหยอกล้อกันอย่างมีความสุข ในสระเล็กน้ำตื้น มีนักเรียน ๒๖ คน บางคนว่ายเล่นและเดินในสระ นักเรียนบางคน เกาะขอบสระเอาไว้แน่น เหมือนกลัวหรือตื่นเต้นระคนกัน
ผมเห็นนักเรียนชาย ป.๔ ราว ๕ คน ว่ายน้ำในสระใหญ่ อย่างเข้มแข็ง ทั้งกระโดดลงสระ กอดคอกันในน้ำ ว่ายแข่งกันอย่างสนุกสนาน..มองดูแล้ว..ว่ายน้ำเป็นแน่นอน
นักเรียนหญิงในสระใหญ่มี ๖ คน เกาะขอบสระใช้เท้าพุ้ยน้ำเล่นอย่างสบายใจ บริเวณกลางสระที่มีน้ำลึกมาก ผมเห็นเด็กหญิงส้มโอ ป.๔ ว่ายเล่นอยู่คนเดียว เหมือนไม่รู้จักเหนื่อย พอเธอว่ายมาถึงขอบสระ เธอก็ก้าวเท้าขึ้นมาแล้วกระโดดลงไปใหม่ ผมถามครูว่า..ทำไมส้มโอ..จึงดูไม่เหมือนเพื่อน ครูตอบว่า..ส้มโอเคยมาว่ายน้ำกับพ่อหลายครั้งแล้ว
นักเรียนลงสระไปแล้ว ๒๐ นาที..ผมเดินวนไปวนมาอยู่ขอบสระ..ถ่ายภาพนักเรียนไปด้วย ได้ภาพทั้งใกล้ไกล ในสระเล็กแม้จะไม่น่าห่วง นักเรียนยืนได้ ก็ต้องคอยมองดู ขณะเดียวกัน สายตาก็ต้องกวาดไปมองที่สระใหญ่ด้วย..เหมือนผมจะไม่ไว้ใจในบางสิ่งบางอย่าง..
ทันใดนั้น..ผมเห็นเด็กหญิงสองคนกอดกัน กลางสระใหญ่ในบริเวณที่มีน้ำลึกที่สุด..ใน ๕ วินาทันั้น เด็กสองคนกำลังจะจมน้ำเห็นแต่เส้นผมโผล่พ้นน้ำนิดเดียว ผมตะโกนสุดเสียง.."ครูนิรุต..เด็กจมน้ำ.." ๓ วินาที เสียงดัง..ตูม..ครูนิรุตว่ายถึงตัวเด็กทั้งสอง แล้วอุ้มขึ้นมาจากน้ำได้ทั้งสองคน ความที่เด็กหญิงทั้งสองตัวใหญ่ ครูนิรุตถึงกับเหนื่อยหอบ ตาแดง ร่างกายสั่นเทิ้ม ดวงตาครูที่อยู่ในน้ำ ขณะช่วยนักเรียนอยู่นั้น บ่งบอกว่าครูมีอาการตกใจสุดขีด ..เป็นภาพที่ติดตาผม...ผมสงสารครูที่สุดเลย
ผมถามเด็กหญิงแนน..ที่ว่ายไปหาส้มโอ..กลางสระใหญ่..เธอว่ายไม่เป็นแล้วไปทำไม..เขาชวนหนูค่ะ..ตอนแรกก็จับกันไปจับกันมา ตอนหลังส้มโอเหนื่อย ก็เลยจมไปด้วยกัน...
ผมมารู้ตอนหลังว่า..เด็กหญิงแนน ป.๔ คุยกับน้อง ป.๒ ไว้เยอะ..ว่าว่ายน้ำเป็น เดี๋ยวพี่จะโชว์ให้ดู..ว่าแล้วก็จัดให้ชุดใหญ่ เดือดร้อนกันไปทั้งสระ เล่นได้ไม่ถึง ๒๕ นาที ก็ต้องเลิก.. แถมได้บทเรียนนอกสถานที่ที่ครูจะลืมไม่ลงเลยทีเดียวเชียว
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๘ มีนาคม ๒๕๕๘
</strong>
เด็กๆๆ มีความสุขนะคะ
เป็นบทเรียนจริงๆด้วยครับ
แต่เด็กๆชอบว่ายน้ำเป็นที่สุดครับ