วันศุกร์วันสุข...จริงหรือ

เช้าวันนี้มีประชุมทีมงานประจำวันศุกร์ ก่อนประชุมมีบางคนได้เปรยให้ฟังว่าวันนี้วันศุกร์รู้สึกมีความสุขสมกับคำที่เขาว่า...วันศุกร์แห่งชาติ...จริงๆ และรู้สึกแตกต่างอย่างชัดเจนกับวันจันทร์ที่เป็นวันน่าเบื่อหน่ายในการที่จะมาทำงาน

จึงได้นำเรื่องนี้มาเกริ่นนำว่า พวกเรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆหรือ ที่รู้สึกมีความสุขในวันศุกร์เพราะว่าพรุ่งนี้ที่เป็นวันเสาร์จะได้หยุดพักอย่างนั้นหรอ และวันจันทร์ที่รู้สึกเบื่อหน่ายเป็นทุกข์เพราะเป็นวันเริ่มต้นทำงานในสัปดาห์อย่างนั้นหรือ

...ถ้าอย่างนั้นคนที่ทำงานทุกวันโดยไม่มีวันหยุด คงไม่มีวันไหนที่มีความสุข เพราะไม่มีวันศุกร์เหมือนคนอื่นๆที่มี...

ป้าอ้วนขายส้มตำหน้าปากซอย...ที่เราเห็นรอยยิ้มติดหน้าอยู่ตลอดเวลา

ลุงเชิดค้าขายลาบยโสข้างถนน...ที่สับหมูสับเนื้อแทบไม่ได้หยุดมือ

น้าอิ๊ดขายปาท่องโก๋ในตลาดนัดทุกๆเช้า...ยืนอยู่หน้ากระทะอันร้อนระอุ

เจ๊รินขายน้ำชากาแฟปั่นในร้านเล็กๆ...

และอื่นๆอีกมากมาย...ที่พวกเขามีความสุขโดยไม่มีวันหยุดประจำ

แม้จะมีลูกค้ามากน้อยแตกต่างกันไป และย่อมจะมีลูกค้าที่ทั้งพอใจ ไม่พอใจในรสชาติและบริการ

แต่ดูเหมือนคนเหล่านั้นมีความสุขได้ในทุกๆวันได้อย่างไร เป็นเพราะพวกเขาไม่มีวันหยุด หรือพวกเขามีความสุขกับการทำงาน มีความพอใจในงานที่ตัวเองทำ

พวกเขามีความสุขเพราะรักในงานที่เป็นของพวกเขานั้นๆ

พวกเรามีความทุกข์เพราะคิดว่างานนี้ มันไม่ใช่ของเรา และเราเป็นเพียงลูกจ้าง

หากเรามาคิดใหม่ ติีงต่างว่างานนี้เป็นของเรา (ตามค่านิยมข้อหนึ่งในห้าข้อของบริษัทบอกว่า ให้คิดอย่างเจ้าของกิการ) เราเป็นเจ้าของกิจการ หัวหน้า เพื่อนร่วมงานคือลูกค้าของเราที่เข้ามาติดต่อ

...ที่จะมีทั้งพอใจและไม่พอใจในผลงานเช่นเดียวกันกับลูกค้าของพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายข้างต้น

หากเราไม่มีทางเลือกอย่างพวกเขาเหล่านั้น ก็คิดเสียว่าหน้าที่ที่เราทำอยู่ทุกวันนี้คืองานของเรา เป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องทำเสมือนเป็นกิจการของเรา

บางที เราอาจจะมีความสุขได้ในทุกๆวัน รวมถึงวันจันทร์ที่จะถึงนี้ด้วย