ผอ.ยังเดินไปไม่ถึงคนป่วยที่นอนอยู่บนเสื่อเก่าๆกลางบ้าน พลันน้ำตาของลูกผู้หญิงเหมือนกันไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว..ค่อยๆเดินไปนั่งใกล้ๆ ยกมือไหว้แล้วจับมือเธอไว้ เธอขยับมือเหมือนอยากจะบีบมือผอ.ไว้ให้แน่น แต่แรงเธอดูแผ่วเบาและมือเธอเย็นเฉียบ.....

โรงเรียนปิดไปหลายวัน วันจันทร์ที่ผ่านมา ใบไม้มากมายก่ายกอง อยู่รอบๆอาคารเรียน มองดูกลาดเกลื่อนไปหมด ผอ.ต้องลงไปช่วยนักเรียนเก็บกวาด ใช้เวลานานเป็นพิเศษ เสร็จแล้ว..ครูประจำชั้นป.๖ มารายงานว่า เด็กชายศักดิ์ชัย..ไม่มาโรงเรียน

ผอ.ฟังแล้ว รู้สึกเหนื่อยทั้งกายและใจ..สำหรับศักดิ์ชัย..ทำไมเธอถึงชอบขาดเรียน นี่ก็ใกล้สอบโอเน็ตแล้ว สะกดใจไม่ให้โกรธ พอใจเย็นลง และคิดขึ้นมาได้ ร่างกาย ผอ.ก็ชาวูบขึ้นมา รู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

ศักดิ์ชัย..ขาดเรียนบ่อยอย่างนี้ ย่อมไม่ธรรมดาแน่ เมื่อเดือนที่แล้ว ผอ.เห็นแม่ของศักดิ์ชัย เดินมาในโรงเรียน เธอเดินเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรง อายุของเธอราวๆ ๔๐ ปี แต่ดูแก่มาก ผอ.เคยใช้ไหว้วานให้เธอช่วยงานในครัว เก็บกวาดโรงอาหาร และตอบแทนความมีน้ำใจของเธอทุกครั้ง และครั้งนี้ เธอบอกไม่สบาย ทำงานอะไรไม่ได้ อยากไปหาหมอ ผอ.ให้เงินเธอไป ๕๐๐ บาท

นานนับเดือนแล้ว ที่ผอ.ไม่เห็นแม่ของศักดิ์ชัย พอๆกับที่ไม่ค่อยเห็นหน้าเด็กชายศักดิ์ชัยด้วยเหมือนกัน ถามครั้งใดก็บอกว่า ผมต้องดูแลแม่ครับ วันนี้..ผอ.ขอไปดูเองให้เห็นกับตา...

บ้านหลังเก่า บ่งบอกฐานะความยากจนสุดจะบรรยาย ที่หลับนอนและครัว ถูกยกพื้นสูงกว่าลานดินเพียงเล็กน้อย ข้าวของวางระเกะระกะ เหมือนไม่เคยได้รับการดูแลเก็บกวาด ผู้เป็นพ่อ ทิ้งแม่กับลูกไปอย่างไม่รับผิดชอบมานานแล้ว

เมื่อเพื่อนบ้านเห็น ผอ.ไปเยี่ยม ก็ทักทายและบอก ผอ.ว่า..เธอ..ที่นอนหายใจรวยรินนั้น..เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ร่างกายไม่ตอบสนองอะไรทั้งนั้น..หมอบอกจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ชั่วโมง....

ผอ.ยังเดินไปไม่ถึงคนป่วยที่นอนอยู่บนเสื่อเก่าๆกลางบ้าน พลันน้ำตาของลูกผู้หญิงเหมือนกันไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว..ค่อยๆเดินไปนั่งใกล้ๆ ยกมือไหว้แล้วจับมือเธอไว้ เธอขยับมือเหมือนอยากจะบีบมือผอ.ไว้ให้แน่น แต่แรงเธอดูแผ่วเบาและมือเธอเย็นเฉียบ

สังเกตดวงตาเธอเหม่อลอย แต่ฉายแววให้เห็นจากการหันมองไปรอบๆ เหมือนเธอยังเป็นห่วงกังวลในบางสิ่งบางอย่าง เธอยิ้มน้อยๆ เผยอปากเหมือนอยากจะพูด แต่ผอ.ไม่ได้ยินเสียงเธอเลย

" แม่..พูดว่าอะไรนะคะ..."ผอ.ก้มไปใกล้ๆ เพื่อให้ได้ยินชัดขึ้น...

"ฝาก..ลูก..ด้วยนะ.." "ค่ะ ..แม่ไม่ต้องห่วง...พักผ่อนเถอะ.." เธอหลับตา..ผอ.มองเห็นน้ำตาของเธอไหลออกมา

เช้า..วันพุธ ๗ มกราคม ๒๕๕๘ …ครูมาแจ้งให้ ผอ.ทราบ แม่ของศักดิ์ชัยสิ้นใจแล้ว บ่ายวันนี้..จะมีการรดน้ำศพ…ผอ.รู้สึกสะอื้นในอก ที่ชีวิตคนเราทำไมสั้นนัก ขณะที่มีชีวิตอยู่ ก็ประสบแต่เคราะห์กรรมอันเป็นทุกข์ ไม่เคยพบความสุข ก็ด่วนจากโลกนี้ไป..ขอให้..แม่..จงไปสู่สุขคติภพเถิด หมดทุกข์หมดโศกเสียที

รดน้ำศพเสร็จแล้ว ถึงเวลาต้องนำร่างอันไร้วิญญาณของแม่..ใส่ลงในโลง ผอ.บอกศักดิ์ชัย ให้จุดธูปบอกลาแม่..ในช่วงสุดท้ายนี้...

ผอ.ต้องบอกศักดิ์ชัย ให้พูดในสิ่งที่อยากบอกแม่ ผอ.ก็พูดไม่ออก น้ำตามันไหลพรากไม่ยอมหยุด..

"ศักดฺิ์ชัย..บอกแม่สิ ขอให้แม่ไปดี ไม่ต้องห่วง ศักดฺิ์ชัย จะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ขอให้แม่หลับสบาย ไม่ต้องห่วงผมนะแม่..."