9-14 ธันวาคม 57 นี้ ครูหยินได้ทำหน้าที่ความเป็นลูก เป็นพยาบาล ที่โรงพยาบาลย่านตาขาว และเป็นครู โรงเรียนย่านตาขาวรัฐชนูปถัมภ์ เพราะโรงเรียนกับโรงพยาบาลอยู่ตรงกันข้ามกัน กลางวันเป็นครู เพราะอาชีพครูคาบสอนถูกจัดไว้ด้วยเวลาที่จำกัด เราไม่สามารถย้อนเวลาใหม่ได้ง่ายนัก ถ้าขาดหายไปหาจังหวะซ่อมยากมากจึงไม่อยากละทิ้ง ส่วนแม่ก็คือบุพการีที่ต้องรับผิดดูแล เพราะเป็นทรัพยากรชิ้นสุดท้ายที่ทรงคุณค่าให้ได้ทำหน้าที่ลูก เติมเต็มความสมบูรณ์ของชีวิต ที่ได้มีโอกาสแสดงความกตัญญูได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำ ทำแล้ว สุข ภูมิใจ อิ่มเอมในหัวใจ บางทีเวลาที่จะให้ทำความดีอาจมีน้อย วันนี้แม่มีอาการดีขึ้นมาก พรุ่งนี้หมอจะให้กลับบ้านแล้ว แม่นอนหลับครูหยินได้เล่นเน็ต ฟิตความพร้อมไปเยี่ยมน้องอักขณิช กับคุณกานดา หลังฝนซาฟ้าจะใสเสมอ อยู่ตรงไหนก็มีความสุข สนุกกับบทเพลงหวานที่เรามิอาจปฎิเสธได้