ของฝากจากบ้านนอก ทุ่งนา ป่าดอย

สองสามวันมานี้มีโอกาสได้หวนคืนบ้านนอกในนาที่จังหวัดแพร่มาค่ะ
ตอนนี้ที่บ้านต้นข้าวกำลังเขียวขจี
บางที่ก็เหลืองทองเต็มทุ่ง
วันนี้เลยเอาบรรยากาศดีจากบ้านนอกมาฝากค่ะ

กลับมาถึงบ้านก็เอาซะเย็นเลยค่ะ พระอาทิตย์กำลังตกดินพอดี
...ได้เห็นถึงได้รู้ ได้ดูถึงได้สัมผัส ได้สูดกลิ่นช่างหอมยิ่งนัก ได้ฟูมฟักถึงได้ห่วงใย...

เช้าอีกวันก็พากันลงทุ่งลงนาค่ะ มาตัดต้นหญ้า มาเก็บเจ้าหอยตัวอ้วน

...ได้ทำจึงรู้ว่าเหนื่อย ได้ปวดเมื่อยจึงรู้ว่าหนักหนา ได้มองจึงรู้ว่าสบตา ได้เห็นสีหน้าแววตาที่ยิ้มดี...

แต่ก่อนตรงนี้มีห้างกลางทุ่งค่ะ แต่ 2 เดือนก่อนไปไหม้ ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน หลงเหลือเพียงเสาตั้งดิน

เคยเห็นถึงรู้ว่ามีอยู่ เคยนั่งพิงคุ้ดคู้หลบแดดฝน ถึงแม้หายไปไร้ตัวตน แต่ยังจำจนว่าเจ้าให้พักพิง

บ้านน้อยหลังนี้สุขีเสียจริง บ้านน้อยหลังนี้เศร้าสร้อยเสียจริง
ฉันนั่งมองต้นข้าวออกรวงสวยก็ที่นี้ ฉันนั่งมองต้นข้าวล้มไม่เป็นท่าก็ที่นี้
ต้นข้าวล้มหมดทุ่ง ถ้าล้มแล้วไม่มีวันลุกขึ้นได้อีกเหมือนเรา แต่ที่แน่ ๆ ต้นข้าวไม่เคยล้มเพราะตัวเอง
ถ้าไม่มีแดด ลม ฝน พายุหนัก ต้นข้าวก็ไม่มีวันล้ม แต่ในทางกลับกันถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ต้นข้าวก็คงไม่เจริญเติบโต
คนเราก็อย่าได้ล้มลงเพราะตัวเอง นำสิ่งที่เป็นปัจจัยที่ทำให้ล้ม มาเป็นปัจจัยที่ทำให้เติบโต
แล้วเราจะเห็นคุณค่าของปัจจัยเหล่านั้น เห็นคุณค่าของตัวเอง....

ตอนเย็นมาดอยกับพ่อ พ่อพามาอวดต้นสักทองที่พ่อปลูกใหม่
ปลูกอยู่ตรงยอดดอย ฉันจึงต้องสร้างร่องรอยการปีนป่าย ฉันเดินตามเท้าพ่อ พ่อหยอกล้อว่าไหมไหม๊วัยรุ่น 55

แต่ทำไมเดินมาเนิ่นนานไม่ถึงสักที แต่ทำไมเส้นทางที่เดินเหมือนยาวออกไป
ตอนแรกเดินตามมาติด ๆ ผ่านไปสักแปปเริ่มทิ้งระยะห่าง แห่ะ ๆ 

พ่อหันกลับมาบอกว่า นั่นไงจะถึงปลายสุดละ " อยู่แค่นี้เอง "

ขึ้นถึงปลายสุดกลับมีถนน รถขึ้นมาถึง แต่เห็นพ่อยิ้มก็รู้ทันทีว่าพ่อ อยากให้เดินขึ้นเอง
" มีเครื่องทุ่นแรงก็ดี ถึงเร็ว แต่เราจะไม่มีทางรู้หรอกว่าทางที่เราขึ้นมาถึงด้วยตัวเอง มันมีคุณค่ามากแค่ไหน "

พ่อบอกไว้ ณ ยอดดอย 

ต่อไปนี้ก็บรรยากาศงาม ๆ ณ บนดอยแห่งบ้านปางไม้

ต้นไม้ข้า ข้าจักรักษา ไว้ให้ลูกหลานข้า ยามข้าสิ้นลม

พ่อกับแม่ไม่มีเงินทองจะกองให้ แต่มีรักและห่วงใยให้ลูกเสมอ
ไม่มีมรดกแสนเลิศเลอ มีแต่ป่าไม้ให้เธอได้ดูแล
เงินแสนเงินหมื่นหามีไม่ มีแต่กำลังแแรงใจที่เสาะหา
หาเงินหาทองเลี้ยงลูกยา ได้เติบโตได้เรียนมาให้พึ่งตัว
ลูกไม่มีเงินทองจะกองให้ มีแต่ความรักห่วงใยให้เสมอ
ลูกไม่ได้เป็นคนที่เลิศเลอ แต่ลูกก็รักเธอที่สุดของหัวใจ
เงินแสนเงินหมื่นลูกมีไม่ มีแต่แรงกายแรงใจจะใฝ่หา
หาเงินหาทองให้เวลา ได้พบพาอยู่ร่วมในบั้นปลาย

ฮักอีพ่อกับอีแม่หล้ายหลาย

ลูกสาวหล้า .... นามว่า...จันทร์ชมพู

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความทรงจำในฝ่าเท้า



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

ชอบมากครับ...

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณมากค่ะ คุณ พ.แจ่มจำรัส

เขียนเมื่อ 

บ้าน ... ยังคงงดงามเสมอ ;)...

เขียนเมื่อ 

ต้นไม้ที่ขาดเพื่อน..ข้างเคียง..จะดูโดดเดี่ยวและโหลงเหลง..เศร้าๆนะเจ้าคะ...ยายธีค่ะ..

เขียนเมื่อ 

กลับบ้านทีไรสุขใจทุกทีค่ะ 

Wasawat Deemarn

เขียนเมื่อ 

อีกไม่นานต้นไม้จะเติบใหญ่ค่ะ พ่อเฒ่าที่บ้านยังดูแลและใส่ใจ ค่อย ๆ เติบใหญ่ได้คู่เคียง 

ยายธี

เขียนเมื่อ 

ชอบใจที่พักในนา

เสียดายโดนไฟไหม้ไปเสียแล้ว

คุณพ่อแข็งแรงมากเลยนะครับ

ได้เดินขึ้นดอยคงมีความสุข สักโตขนาดไหมแล้วครับ

เอาเรื่องทะเลมาฝาก อยากไปไหม

https://www.gotoknow.org/posts/578999

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ ครู ขจิต ฝอยทอง<p> อยากไปค่ะ แต่คงต้องรอหน้าร้อนก่อนนะคะ ช่วงนี้ก็เชิญสัมผัสความหนาวกายอุ่นใจที่ภาคเหนือได้นะคะ</p>