การเรียนแบบ Active learning ผ่านกิจกรรม ให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ด้วยตัวเองมีความสุขกับการเรียนรู้

ขอเขียนต่อจากบันทึกนี้นะครับ ตอนเช้าน้องแผ่นดินได้จัดกิจกรรมที่เพิ่มความรู้มากกว่าเดิม ด้วยเชื่อมันว่านักศึกษาสามารถเรียนรู้ได้ การเป็นวิทยากรร่วมกับน้องแผ่นดินครั้งนี้เราคุยกันก่อน แค่มองตาก็รู้ใจ ไม่ต้องบอกอะไรมากมาย มีโอกาสได้เติมเต็มการเป็นวิทยากรกระบวนการร่วมกัน...แล้วมีความสุข...

ผู้เขียนเองวันนี้ไม่ต้องละลายพฤติกรรมมากมากนักแค่ใช้กิจกรรม  การแปลงร่างก็ให้นักศึกษาได้ผ่อนคลายได้ เสียงดังแบบมีความสุข ผู้ชนะต้องบอกความดีที่ตนเองเคยทำ การใช้กิจกรรมเพื่อให้ผู้เรียนทายใจเพื่อนว่าเพื่อนจะยกมือเมื่อใด เพื่อฝึกการสังเกต 

บางคนนึกถึงความดีที่ตนเองทำไม่ออก ตอนช่วงวันนี้ผู้เขียนไม่ต้องสรุปกิจกรรมมากนักเนื่องจากอาจารย์ที่สอนจะสรุปกิจกรรมต่างๆในชั้นเรียนเอง  แต่การให้วาดภาพของน้องแผ่นดิน ทำให้นักศึกษาฝึกการสังเกต ได้อยู่กับตนเองตลอดเวลา

วันนี้น้องดอกหญ้าน้ำลูกศิษย์อาจารย์ wasawat ได้มาช่วยบอกน้องๆนักศึกษาว่า การไปอยู่เป็นนักวิจัยที่อำเภออมก๋อยเป็นอย่างไรบ้าง พอน้องพูดจบได้มีนักศึกษาถามคำถามมากกว่าปกติ หลายคนวิตกว่าตนเองจะไปอยู่ในที่ลำบากได้ไหม หลายคนห่วงความปลอดภัย น้องดอกหญ้าน้ำตอบได้ดีมากกว่า มีเพียงความรู้และใจก็สามารถอยู่บนดอยได้แล้ว  เป็นคำตอบที่ประทับใจผู้เขียนมาก ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนได้พบน้องดอกหญ้าน้ำด้วยเช่นกัน ประทับใจมากที่ได้พบคนดีๆเช่นนี้

โดยส่วนตัวแล้ว ผู้เขียนเอง ตอนเป็นวิทยากรกระบวนการชอบสังเกตลักษณะผู้เข้าร่วมกิจกรรม บงครั้งก็สังเกตท่าทางการทำกิจกรรม เมื่อคิดว่าไม่ได้ผลก็จะปรับเปลี่ยนกิจกรรมทันทีเพื่อให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้เรียนรู้มากที่สุด น้องแผ่นดินเองก็มีกระบวนการที่ดีมาก ปรับกิจกรรมตอนนักศึกษาแสดงความรู้สึกว่า อยากขอโทษใครบ้าง อยากบอกอะไรใครบ้าง

วันนี้นักศึกษาได้ดูหนังเรื่อง เสียงกู่จากครูใหญ่  และพบกับน้องดอกหญ้าน้ำ ตอนกลางวันเราแหกระบบกันโดยให้นักศึกษามาทานข้าวกลางวันในห้องทำกิจกรรมผู้เขียนและคุณแผ่นดินตามมาด้วย  เราดูเรื่อง คิดถึงวิทยากัน ผู้เขียนรู้จักครูสามารถที่เป็นต้นเรื่องคิดถึงวิทยายายาเป็นการส่วนตัวเนื่องจากเคยอบรมเรื่อง ClassStart.orgให้ทีมคุณครูสามารถลองไปดูรูปครูสามารถในบันทึกนี้นะครับ

แต่ดูเหมือนผู้เขียนจะโชคดีมากที่น้องแผ่นดิน ให้ซื้อแผ่นหนังเรื่องนี้ ผู้เขียนเองอยากดูแต่ไม่มีเวลาได้ดู วันนี้เลยได้ดูหนังเรื่องคิดถึงวิทยาพร้อมกับนักศึกษา 41 คนไปด้วย เป็นการดูหนังในรอบ 5  ปีของผู้เขียน ที่คุ้มค่ามาก ตอนดูหนังจบน้องแผ่นดินก็ให้นักศึกษาดูประเด็นหลักๆว่าเป็นอย่างไร  ทำให้นักศึกษามีโอกาสได้ฝึกการทบทวนไปด้วยเลย ต้องขอบคุณน้องแผ่นดินที่เชื่อมโยงความคิดให้นักศึกษาได้เห็นคำหลักๆในเรื่องที่ดีมาก

ตอนกลางวันหลังจากที่น้องแผ่นดินให้ดู หนังสั้นเกี่ยวกับชุมชนเสร็จก็ให้นักศึกษาก็ให้นักศึกษาบอกว่าอยากขอโทษใคร อยากบอกอะไรแก่ใคร อยากขอบคุณใครดังเล่าข้างบน มีนักศึกษาหลายคนร้องไห้


แต่ผู้เขียนรู้สึกดีที่นักศึกษาร้องไห้แล้วมีเพื่อนปลอบ บางครั้งคนปลอบเพื่อนก็ร้องเอง คนเป็นวิทยากรก็อยากร้องไปกับเขาด้วย 555

ถ้าเป็นนักศึกษาที่ร้องไห้แล้วมีคนปลอบจะรู้สึกดี ผู้เขียนเลยแจกกระดาษทิชชู เพื่อซับน้ำตาแทน 555 การร้องไห้เป็นเรื่องปกติ ทำให้ผู้เขียนทราบได้ว่า นักศึกษามีปัญหาเล็กน้อย แต่ปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ ถ้านักศึกษาหาเวลาคุยกันเมื่อเกิดปัญหาไม่ควรปล่อยไว้นานจนแก้ไขยากเป็นสนิมเกาะใจตลอดมา ...

กิจกรรมหลายอย่างไม่จำเป็นต้องมีวิทยากร น้องแผ่นดินบอกเองว่า  เจ้าหน้าที่ควรเป็นวิทยากรกระบวนการได้ และเราสองคนสนใจเรื่องการฝึกวิทยากรกระบวนการเหมือนกัน ครูในทุกระดับควรเป็นวิทยากรกระบวนการ

เมื่อทุกอย่างเป็นปกติ ทีมวิทยากรรู้สึกเหมือนโล่งใจที่พบว่า  จิตวิญญาณในการเป็นครูของนักศึกษายังเหมือนเดิม จริงๆแล้วเราทราบตั้งแต่ทำกิจกรรมกันวันแรกแล้ว แต่การมาครั้งนี้เป็นเหมือนการ ตอกหมุดหมาย แบบที่น้องแผ่นดินบอก  อาจเป็นเพราะอะไรบางอย่างที่ทำให้มันสั่นคลอนไปบ้าง แต่วันนี้มันกลับมาแล้ว....

ผู้เขียนรู้สึกสุขใจเมื่่อได้ทำความดี   ขอบคุณกาลเวลาที่พาเราทุกๆคนมาพบกัน มาทำความดีร่วมกันครับ  ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน...

ชอบใจข้อควมหลังเสื้อนักศึกษาครับ....

ปล  น้องฟ้า หนูจะเป็นนักกิจกรรมที่ดีต่อไปในอนาคต

อ่านเพิ่มเติมได้ที่