ท่องราตรี คืนนี้ ได้เห็นความเป็นไปของชีวิตมากมาย

ทั้งกับตัวเอง และสิ่งรอบข้าง

..

..

จิ้งจกตัวเล็ก ๆ ปีนป่ายไปมารอบโคนต้นยาง

กบเขียด ตวัดลิ้นกินแมลง

มดคันไฟ ฝูงใหญ่ หมกตัวอยู่ใต้ถ้อยยางที่วางไว้บนพื้นดิน

กิ้งกือ ตัวเล็ก ๆ ขดตัวอยู่ในจอกยาง

แมงป่องตัวน้อย เหวี่ยงหางไปมา เมื่อเจอแสงไฟมากระทบ และวิ่งหลบเข้าไปตามซอกไม้ที่ห่างจากตัวเองไม่มากนัก 

และที่แปลกตามากกว่าเดิมของคืนนี้ นั่นคือ.... แมลงบินตัวเล็ก ๆ ออกมาบินเล่นรอบแสงไฟที่อยู่บนหัวของตัวเองอย่างสนุกสนาน

..

..

ระหว่างที่สองมือทำงานนั้น ความคิดก็โลดแล่นไปเมื่อสองวันก่อน ....ที่เจอตัวทวยต่อยเข้าที่ปลายนิ้ว

แล้้วตัวเองก็เดินกึ่งวิ่งกัดฟัน กลับมาบ้าน ไปที่ต้นรางจืดที่ปลุกไว้

เด็ดใบรางจืดด้วยความรวดเร็ว แล้วเคี้ยวใส่ปากทันที พอแหลก แล้วโปะใบรางจืดที่เคิ้ยวไปที่ร่องรอยของสัตว์มีพิษที่ฝากคมเขี้ยวไว้

มันช่วยลดทอนพิษของสัตว์ได้ ตามตำรา และคืนนั้นก็ได้ลองของจริง  

..

..

สุดท้ายมาตบท้ายด้วยยาแก้ปวด 2 เม็ด....  อาการค่อยๆ บรรเทาลง แต่ก็ยังปวด ยังเจ็บอยู่

..

คิดทบทวนนะ ว่า.......... มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? 

..

เห็นภาพมือ ที่ช้อนก้นถ้อยขึ้นมา....... ก็เท่านั้นเอง

เราไปถูกเค้านี่เอง....  เค้าถึงป้องกันตัว

หากว่า เห็นกันซึ่ง ๆ หน้า  เค้าต่างหาก.....ที่จะเป็นฝ่ายถอยและหลบเราไป  

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่นะ....  เราต่างหากที่รุกล้ำพื้นที่ที่เค้ามาอยู่ก่อนหน้าเรานี้เอง  

การปกป้องตัวเอง จึงเป็นสิทธิ์ที่เค้าพึงมี พึงทำ ...คิดเช่นนั้นนะ   เพราะหากเป็นเรา  เราก็คงทำเช่นนั้นด้วยเหมือนกัน

..

...

มาคืนนี้... เจอสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่า พิษสงอาจแรงกว่าตัวทวยตัวนั้น ที่เคยเจอก็ได้นะ  (ไม่อยากเจอมากกว่า!!)

ก็มันพื้นที่หากินของเค้า....... เราต่างหากที่เข้ามารบกวนเค้า

..

เฉียดเจ็บตัวอีกครั้ง  ไม่ทำเค้า ไม่ตีเค้า เขี่ยเค้าออกไป 

เค้าหนีเรา  ขึ้นไปหลบอยู่บนซอกเปลือกยางแห้ง ๆ ห่างจากตัวเราไม่มากนัก

..

รับรู้ถึงความกลัวของกันและกัน

..

สายตาที่เค้าจ้องมองเรา

และสายตาของเราที่จ้องมองเค้า

...

ไม่รู้นะ....

รู้แต่เพียงว่า...  เมตตาต่อชีวิตผู้อื่น เรากลับได้สมดุลใจตอบแทนมา

..

ขอบใจนะ... ที่มีคืนนี้  

ทำให้เห็นความเป็นไปของสรรพสิ่ง ที่อยู่รายรอบ.... 

ด้วยหัวใจของกันและกัน