ก่อนเปิดเทอม พ่อได้นั่งทำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ให้ลูกทั้งสอง

ก่อนที่พี่ชายจะอำลาน้องสาวไปเรียนต่อยังหัวเมืองต่างจังหวัด

..

พ่อนั่งทำสิ่งนี้...มิใช่เพื่อโอ้อวดว่าลูกของพ่อเก่ง หรือยอดเยี่ยมอะไรนักหนาเลย

พ่อนั่งทำสิ่งนี้..เพียงเพื่อสร้างแรงจูงใจให้ลูกทั้งสองของพ่อ

..

ใฝ่ดี....มีกำลังใจในการศึกษาเล่าเรียนในชั้นสูง ๆ ต่อไป

..

..

เหรียญที่คล้องอยู่บนคอของลูก

คือ...ความมานะบากบั่นของตัวลูกเอง

..

พ่อมิใช่ให้ลูกของพ่อ คล้องเพื่อโอ้อวดใครต่อใคร ....

หากแต่พ่อให้ลูกคล้องมันไว้ เพื่อ...สร้างแรงจูงใจในตัวของลูกเองต่างหาก

..

คนเราทุกคนนะลูก....

หากว่าเรามุ่งมั่น ไม่ว่าสิ่งนั้น..มันจะเหนื่อยล้าสักเพียงไหน ยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด 

เราก็สามารถไขว่คว้า เก็บเกี่ยวมันไว้กับตัวของเราได้นะลูก

..

มันเหมือนกับเหรียญที่คล้องอยู่บนคอของลูกทั้งสองนั้นแหละ

เมื่อลูกทำได้...ลูกก็จะภาคภูมิใจในตัวของลูกเอง มันเป็นความสุขเล็ก ๆ ทางใจ นะลูก

เพราะเมื่อถึงวันนั้น วันที่ลูกท้อ  หมดหวัง หรืออยากยอมแพ้ต่อโชคชะตา

..

พ่ออยากให้ลูกมองภาพ ๆ นี้ ที่พ่อทำไว้ให้ลูก   สีหน้าแววตา และความสุขที่ลูกได้คล้องสิ่งนี้ มันต้องแลกมาด้วย ความกล้าในตัวของลูกเอง นะ

..

กล้าที่จะบากบั่น อดทน และสู้อย่างไม่ทัอถอย...

..

พ่อเชื่อนะ!! ว่าลูกของพ่อทำได้

,,

มันคือความภูมิใจเล็ก ๆ ของลูก

และสิ่งนี้ คือ............ความสุขทางใจของพ่อด้วย เช่นกัน

..