เมื่อวาน....ระหว่างที่เข้าคิวรอกินก๋วยเตี๋ยวกลางวัน....หลังจากเราประชุมกันทั้งสำนักงาน...

พี่แอ๋วก็ชวนคุยระหว่างรอเพื่อไม่ให้เครียด(เดี๋ยวต้องกินเหล้า...555) ประมาณว่านินทาสามีว่างั้นเถอะ...อิอิ

พี่แอ๋ว "พี่นะ...เวลาไปถึงบ้านแล้วชอบเอาเรื่องที่ทำงานไปบ่นให้สามีฟัง...เขาก็ชอบเบรคพี่"

ผม "ทำไมเหรอพี่แอ๋ว"

พี่แอ๋ว "เขาบอกว่าเรื่องนอกบ้าน...เธออย่าเอามาพูดในบ้าน..."

ผม "แล้วพี่แอ๋วว่าไง"

พี่แอ๋ว "พี่ก็ว่างั้นแหละ...เรื่องนอกบ้านก็น่าจะให้มันจบนอกบ้าน"

ผม "งั้นพี่แอ๋วเอางี้ซิ...พี่แอ๋วชวนสามีพี่ให้เดินไปซื้อของ...พอออกนอกรั้วบ้านก็ว่าต่อเลย...555"

พี่แอ๋ว "เออจริงเนอะ...เหมือนที่เขาใช้กับพี่เวลาชวนกินข้าวนอกบ้าน...555"

พรรคพวกที่เข้าแถวรอก็ฮาตามกัน...ลดความเครียดไปได้ชั่วครู่(ไม่ต้องกินเหล้า...555)

ที่จริงเรื่องนี้สอดคล้องกับคำสอนโบราณ"ไฟในอย่านำออก...ไฟนอกอย่านำเข้า" ด้วยเจตนาที่คนโบราณคงอยากให้ครอบครัวเกิดความสงบสุข

สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นเพราะความคิดเห็นระหว่างชาย-หญิงย่อมแตกต่างกันอยู่เสมอ(ไม่มากก็น้อย)...ยิ่งปัจจุบันต่างคนต่างทำงานนอกบ้าน...ถ้าเอาเรื่องของทั้งสองคนมาว่ากันในบ้าน...ไม่น่ารอดจากการทำตัวอย่างที่ไม่ดีให้ลูกเห็น...

ส่วนผมคิดว่า...นี่ยังไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดครับ... เพราะถ้าจะทำเช่นนั้นต้องฝึกฝนตัวเองมาไม่ใช่น้อย...ที่จะต้องตัดเรื่องราวค้างคาใจของแต่ละคนเมื่อเข้าประตูบ้าน...

และถ้าหากใครตัดเรื่องราวที่รบกวนใจนั้นไม่ขาดจริง ๆ ...มันก็จะสะสมอยู่ในจิตใต้สำนึก...พาลทำให้หลายคนอกระเบิดได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง...

สิ่งที่ควรทำ(อย่างที่ผมคิด)คือ...พยายามฝึกฝนวิธีการรับฟังอย่างใส่ใจ...และให้ความเห็นที่เป็นกลาง(บางคนบอก...อันนี้แหละยากกว่า...เพราะเราถนัด ขัดให้พัง ... ยุให้แย่...แหย่ให้ตีกันมากกว่า...อิอิ)

สังเกตุง่าย ๆ ครับ....ว่าหลังจากภรรยา(หรือสามี)เล่าเรื่องให้เราฟังแล้ว...เราให้ความเห็นไป...แล้วเขาอารณ์สงบขึ้น...(เพราะว่าการเข้าข้างกับขัดแย้ง...ทั้งสองอย่างล้วนยั่วยุอารมณ์ทั้งสิ้น) นั่นเป็นทิศทางที่ลูกเราจะจดจำไปถึงวันน้ำท่วมประเทศไทยทีเดียวครับ...555