ครอบครัวของข้าพเจ้า มักมี แมวมาหา...หมามาสู่ ..อยู่เป็นเนืองนิจ ไม่เคยต้องซื้อหา

สัตว์มาเลี้ยงอย่างจริงจัง แต่เมื่อมีสมาชิกใหม่ เข้ามาอยู่ใต้ร่มไม้ชายคา เราไม่ผลักไส ได้

ต้อนรับ และบางกรณีเลี้ยงดูอย่างดี ....หมา คือเพื่อนร่วมโลก ที่มีผู้นำมามอบให้เป็นครั้ง

คราวเช่น  เจ้า"บรูโน" สุนัขพันธุ์อัลเซเชี่ยน ตัวนี้ พ่อได้รับมาเป็นของกำนัลประจบเอาใจจาก 

นายแพทย์หนุ่มผู้หนึ่ง  เมื่อเข้ามาจีบลูกสาววัยรุ่นคนหนึ่งของพ่อ แม้จะมิใช่บุพเพสันนิวาสต่อ

กัน แต่เจ้าหมาตัวนี้ ได้เป็นสัตว์เลี้ยงไว้ดูต่างหน้าเขา จนตายจากกันไป คือหมาจากไปก่อน

ตามอายุขัย หลังจากทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ในการเฝ้าดูแลบ้าน เป็นที่เกรงขามของคนแปลก

หน้าที่มาเยือนบ้านอย่างยิ่ง


           

             

                

           แมวเหมียว หลากสี หลายขนาด ที่เพื่อนบ้านเลี้ยงใส่ปลอกคอ ได้ปีนข้ามรั้วมานัวเนีย 

หยอกล้อกับข้าพเจ้าอยู่เสมอ โดยเฉพาะช่วงเช้าก่อนข้าพเจ้าจะออกจากบ้าน และตอนเย็น

หลังเลิกงาน มักจะหายตัวกลับบ้านเรือนของตนไปเป็นเช่นนี้ทุกๆวัน มีบ้างบางเวลา ที่แมว

บางตัว เกิดอารมณ์เขม่นกัน ตบตีข่วนพอหอมปากหอมคอ แล้วแยกทางกันไป ไม่เป็นที่

รำคาญใจให้ต้องเป็นกรรมการห้ามมวยแต่อย่างใด


 

           

       กะรอกเมืองกรุง เป็นสัตว์เจ้าประจำสี่ขา ที่สิงสถิตย์อยู่บนต้นมะม่วงใหญ่หน้าบ้านของ

ข้าพเจ้า ซึ่งครอบครองเป็นเจ้าของผลมะม่วงทั้งต้น โดยไม่มีใครรบกวน และยังไต่ลงมาที่

โคนต้นไม้ ส่ายหัวกรอกลูกตากลมๆ คอยตะครุบเนื้อมะพร้าวอ่อนที่ข้าพเจ้าแบ่งปันให้กินทุก

เช้า อีกทั้งยังร้องเตือนเป็นระยะ หากวันใดที่ข้าพเจ้าออกไปหาเขาสายกว่าปกติ เช่นในวัน

หยุดสุดสัปดาห์ ..น่ารักแบบกวนๆจริงๆ



       

     

    นกพิราบ บินมาเป็นคู่ๆ โฉบลงมาจิกกินเมล็ดพืช ตัวหนอน ตามพุ่มไม้ใบหญ้า ทุกเช้า ซึ่ง

ข้าพเจ้าตระหนักดีถึงโรคภัยไข้เจ็บที่ติดมากับมูลนกชนิดนี้ มิได้ให้ข้าวให้น้ำ จึงไม่ได้มีรังเกาะ

ตามหลังคาบ้าน ทำความสกปรกเลอะเทอะแต่อย่างใด...บินมา แล้วบินจากไป  

         

      หอยทากหลายลวดลาย ที่คืบคลานอย่างช้าๆมั่นคงปลอดภัย ภายใต้เปลือกใหญ่ ไปตาม

พื้นเปียกชื้น ทิ้งร่องรอยเป็นเมือกสีขาว สู่พุ่มไม้ หาอาหารจากเศษใบไม้วัชพืชรอบตัว หรือ

ไปยังที่หมายอ่างบัว เพื่อวางลูกหอยตัวอ่อน ที่เกาะใต้ใบบัวกระจัดกระจายให้เห็นตามฤดูกาล

คนกับสัตว์อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขตามธรรมชาติ ดั่งนี้แล....


     

.............................................................................................................................................................................