โ๋รงเรียนของเรามีจำนวนเด็กเพิ่มขึ้นมากทุกปี เพราะ ชาวบ้านและชุมชนเขาศรัทธาในตัวครู ตัวผู้บริหาร และในระบบของ โรงเรียน แต่..เมื่อใดที่เขาหมดศรัทธา...เมื่อนั้นผู้ปกครองก็พร้อมที่จะ ย้ายบุตรหลานของเขาไปอยู่โรงเรียนอื่นได้ทันที....

 

21 เมษา 57  ค่อนเดือนเมษาแล้ว ความร้อนก็ยังคงเส้นคงวาไม่ลด

น้อยลงไปเลย  วันนี้อยู่โรงเรียนครึ่งวัน  ไม่ใช่ครูเวร  ไม่ใช่เวร  แต่ก็

เป็นสิ่งที่คุณมะเดื่อปฏิบัติมาตลอดชีวิตของการเป็นครู  คือวันหยุด ต้อง

แวะเวียนไปโรงเรียน  จนเป็นที่รู้กันของชาวบ้าน ผู้ปกครองว่า ถึง

โรงเรียนปิด ก็จะมีครูไปเดินเตร่ ๆ อยู่โรงเรียนเสมอ

 

โรงเรียนเงียบเหงา  และรกรุงรังไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า  กิ่งไม้ เศษขยะ

สารพัดจนดูทรุดโทรมมาก  ต้นคูนหน้าอาคาร ที่ทั้งโรงเรียนมีอยู่เพียง

ต้นเดียว วันนี้ออกดอกเต็มต้น และเริ่มผลิบาน  จึงทำให้ดูมีสีสันอยู่บ้าง

 

 

ลูกพะยอมแก่ ๆ ร่วงหล่นเกือบจะหมดต้นแล้ว 

 

 

ทายาทต้นเดียวของพะยอม ที่ถูกคัดเลือกไว้ โตมากแล้ว แต่ยังอีกนาน

กว่าจะได้เห็นดอกของมัน

 

 

 

ปีนี้ต้นหว้า มีผลดกเต็มต้น  แต่ยังไม่สุกเลย คงเพราะปีนี้หนาวจัด

ทำให้หว้าออกดอกช้ากว่าปีที่แล้ว  เป็นการออกผลเป็นปีที่ 2 ของมัน

 

 

 

ทุกครั้งที่มาโรงเรียนในวันหยุด จะมีงานให้ทำหรือไม่ก็ตาม  คุณมะเดื่อ

จะต้องเดินสำรวจรอบ ๆ โรงเรียนเสมอ  วันนี้เดินมาหยุดอยู่ตรง

ต้นกรรณิการ์  ต้นนี้คุณมะเดื่อเอามาปลูกไว้สิบกว่าปีแล้ว ดอกของมัน

ดกมาก  เช้า ๆ จะร่วงเกลือนพื้น เด็ก ๆ ชอบเก็บเอามาเล่น

 

หน้าแล้ง กรรณิการ์ไม่ค่อยมีดอก  แต่มีเมล็ดแก่เต็มต้น คุณมะเดื่อเก็บ

ได้เยอะเหมือนกัน เมล็ดของกรรณิการ์เพาะขึ้นง่าย มิตรรักแฟนเพลง

ท่านใดต้องการเอาไปเพาะไว้ปลูกที่บ้าน  ที่สวน  ก็บอกได้จ้ะ ยินดีแบ่ง

ปันให้จ้ะ  กรรณิการ์ไม้ไทยในวรรณคดีและก้านดอกยังใช้เป็นสีธรรมชาติสำหรับผสมอาหารได้ด้วยนะจ๊ะ

 

 

 

นี่คือผลอะไร...ทราบไหมเอ่ย ?...ชำมะเรียง...จ้ะ พันธุ์ไม้โบราณที่ยัง

คงหลงเหลืออยู่ในบริเวณโรงเรียนเพียง 3 ต้น  วันนี้กำลังออกผลเป็น

พวงสวยสดใส

 

 

คุณมะเดื่อเก็บผลสุก ๆ มาได้มากพอควร  จะเอาไว้เพาะขยายพันธุ์

และ หากมิตรรักแฟนเพลงสนใจจะขอเอาไปเพาะบ้าง ก็บอกได้นะจ๊ะ

จะส่งให้ฟรี...และแถมเมล็ดกรรณิการ์ให้ด้วยจ้ะ  แจ้งความจำนงพร้อม

ชื่อ - ที่อยู่  มาทาง e - mail ของคุณมะเดื่อได้เลยจ้ะ

 

 

วันเงียบ ๆ กับบรรยากาศของโรงเรียนที่เหงา ๆ ก็ไม่ เงียบเหงาเสียที

เดียว ยังมีต้นไม้ใบหญ้าให้คุณมะเดื่อได้ดูแล ได้เก็บเอาเมล็ดของพวก

มันไปเพาะขยายพันธุ์ให้มีสืบทายาทต่อไปด้วย 

 

 

 

เมื่อมองดูโรงเรียน...ความรู้สึกลึก ๆ กลับรู้สึกเงียบเหงายิ่งกว่า

บรรยากาศรอบตัวในเวลานี้...เมื่อรู้ว่า  เปิดเทอมนี้ จำนวนนักเรียนของ

โรงเรียนจะลดลงอีกอย่างน่าใจหาย...เหตุผลที่ทำให้จำนวนนักเรียน

ลดลง...คุณมะเดื่อรู้ดีแก่ใจ ... และเป็นเหตุผลที่คุณมะเดื่อเคยบอกกับ

คณะครูของโรงเรียนในช่วงที่คุณมะเดื่อทำหน้าที่รักษาการผู้อำนวยการ

โรงเรียนว่า..." โ๋รงเรียนของเรามีจำนวนเด็กเพิ่มขึ้นมากทุกปี เพราะ

ชาวบ้านและชุมชนเขาศรัทธาในตัวครู  ตัวผู้บริหาร และในระบบของ

โรงเรียน แต่..เมื่อใดที่เขาหมดศรัทธา...เมื่อนั้นผู้ปกครองก็พร้อมที่จะ

ย้ายบุตรหลานของเขาไปอยู่โรงเรียนอื่นได้ทันที...." และคำพูดของ

คุณมะเดื่อในวันนั้น  ก็กำลังเป็นจริงแล้ว.....การบริหารงานแบบไม่ฟัง

เสียงฟ้าดิน ...ผลก็คือ...ล่มทั้งระบบ...!