ตามหานางฟ้า(4):อกหักที่ท่าพระจันทร์

คนที่ดิฉันจะเลือกมาเป็นคู่ต้องเป็นคนมีความรับผิดชอบ...จงรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป" นึกขอบคุณกาลเวลาช่วยพิสูจน์รักของเรา

ตามหานางฟ้า (1):ทบทวนตัวเอง
ตามหานางฟ้า (2):รูปกายภายนอก 
ตามหานางฟ้า (3):สเปคใครว่าไม่สำคัญ

ก่อนตีพิมพ์บันทึกนี้ ...ดิฉันได้ขออนุญาติเจ้าของเรื่องแล้วเมื่อกลางวันนี้เองค่ะ.......
         แอบมองไปเจอฉับพลัน..นั้นเธอก็เหม่อมองสบสายตา..ให้ต้องอุราให้ฉันนึกรักเธอในแรกเราพบกัน....งานรับน้อง "ชมรม..." ปี 2529  สายตาสบกันโดยบังเอิญตากลมโตคู่นั้นทำให้ดิฉันตะลึง..คนอะไรตาหวานชะมัด....หลบตา....ดิฉันหลบตาประสานางเอก
           เราคบกันคล้ายเพื่อน จะพบเห็นเราได้เสมอตามม๊อบต่างๆ ดิฉันเคยโดนตำรวจจับในม็อบไร่อ้อย ครั้งหนึ่งกับเพื่อนนักศึกษาหลายคน..โอ้โห! เขารอดไปได้ทิ้งฉันไว้ในที่กักขังครึ่งคืน..กว่าจะตามพี่ชายมาประกันตัวดิฉันได้
             ปิดภาคเรียนเขาชวนดิฉันแวะพัทลุง.....บ้านเขาอบอุ่นดี..ครอบครัวครูตกดึกมีแม่คอยสังเกตว่าเราคบกันลึกซึ้งขนาดไหน......ดิฉันเข้านอนปล่อยให้แม่ลูกคุยกันได้ยินแว่วๆ......."ลูกชอบผู้หญิงสวยไม่ใช่หรือ" .....ลูกพูดว่าอะไรดิฉันไม่ได้ยิน.....ดิฉันสรุปตั้งแต่เห็นอาการที่พ่อแม่ปรนนิบัติพัดวีเขาว่า."""เด็กในกรอบที่ถูกปล่อยสู่โลกกว้าง..ทำอะไรไมค่อยเป็นขณะที่ดิฉันถูกเลี้ยงมาแบบ....."แม่สั่งลุยตัดสินใจอะไรๆได้ด้วยตัวเอง(ทุกเรื่อง)"...ต่างกันมากในเรื่องการถูกเลี้ยงดู เราคบกันเรื่อยไปเรื่อยๆในทำนองครองธรรม...
       ดิฉันเรียนจบก่อนเขา......แล้วดิฉันก็จากเมืองกรุงฯมาแบบไม่หันหลัง...โดยไม่สนใจแม้คำขอร้องของเขา จากนั้นเขาทำงานเป็นนักข่าวในสำนักพิมพ์ชื่อดังเรายังคงคุยกันจ๊ะจ๋าทางโทรศัพท์เล่าเรื่องราวของกันและกันต่อเนื่อง ดิฉันดูข่าวเหตุการณ์"พฤษภาทมิฬ"ทราบข่าวว่าเขาขาหัก...จากเหตการณ์นั้น ดิฉันโผล่ไปกรุงเทพฯโดยไม่บอกล่วงหน้าหวังจะ "เซอร์ไพส์" และเยี่ยมเยียนอาการเขา
         ที่บ้านเช่าอยู่กับเพื่อนๆของเราหลายคน..ทุกคนตาค้าง..ดิฉันสัมผัสทันทีว่ามีอะไรที่ผิดปกติไป มีคำแซวว่า "ไม่ขึ้นมาดูโอ๋เลยเดี๋ยวมีใครเอาไป..จะหาว่าไม่เตือน"ดิฉันตอบอย่างมั่นใจ.."ก็สุดแล้วแต่เขา"
           วันนั้นกว่าเราจะเจอกันก็ตกบ่ายเราชวนกันไป"ท่าพระจันทร์" เขาถามดิฉันว่า "น้องทำไมไม่บอกก่อนว่าจะมา" ซึ่งไม่ใช่.....เขาไม่เคยแทนคำเรียกดิฉันเช่นนั้น...ฉลาดอย่างดิฉั๊นนั่นเหรอจะไม่รู้ว่าเขาคงคุ้นเคยการเรียกอย่างนี้กับหญิงอื่น........เราคุยกันไปเรื่อยประสาคนรักกันที่ไม่เจอกันนาน 
            และแล้ว "เขาชวนดิฉันแต่งงาน...โดยจดทะเบียนสมรสก่อนกลับหาดใหญ่สำหรับเรื่องตามธรรมเนียมจะตามมา ด้วยดวงตากลมโตคู่นั้นวิงวอนว่ากรุณาอย่าถามอะไรมากขอให้เชื่อเขาอย่างเดียวขอเขาเป็นผู้นำดิฉั๊นสักครั้งได้มั๊ย......อย่างอื่นค่อยว่ากัน"...
                 ดิฉันเกือบใจอ่อน...แต่ไม่ยอม....เล่ามาเดี๋ยวนี้นะว่าเกิดอะไรขึ้น...แล้วเขาก็เล่าเขามีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่งโดยประมาท..เขาบอกดิฉันแบบนั้น"
หัวใจเหมือนหยุดเต้น..หยามกันชัดๆ... ดิฉันบอกเขาว่า"ดิฉันอาจจะผิดที่ไม่ยอมทำงานที่กรุงเทพฯ..แต่คนที่ดิฉันจะเลือกมาเป็นคู่ต้องเป็นคนมีความรับผิดชอบ...จงกลับไปรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป" นึกขอบคุณกาลเวลาช่วยพิสูจน์รักของเรา และแล้วสาวใต้ก็พ่ายรักกลับมาหลบเลียแผลใจ หลังจากนั้น 3 วันเขาพาผู้ใหญ่มาสู่ขอดิฉัน...ดิฉันบอกต่อหน้าทุกคนว่าขอนำความปราถนาดีครั้งนี้ไปให้เด็กผู้หญิงคนนั้นเถิด...อย่าทำร้ายเขาเลย...เขาไม่รู้เรื่องของเรา....แม้เขาจะพร่ำอธิบายว่าเป็นอุบัติเหตุ..แต่หัวใจดวงน้อยของดิฉันได้สลายไปแล้ว.......แล้วเราก็จากกัน..

trick : แม้จะรักกันปานจะกลืนแต่ต้องหลีกทางให้ความถูกต้อง

[พี่เม่ย]

• เข้มแข็งจังค่ะ (ธิดาโดมหรือเปล่าคะเนี่ย?)
• ถ้าเป็นพี่เม่ยนะ คงร้องไห้ลอดช่องโป่ง   แล้ววิ่งกระโดดลงเรือข้ามฟากไปฝั่งพรานนก...แล้ววิ่งหนีไปให้สุดขั้วโลก....
• โกรธแทนนะ คนดี!

[จันทรรัตน์ เจริญสันติ]

เศร้าค่ะ...สามวันจากนารีเป็นอื่น..ฮึ

[เขียนเมื่อ 30 ต.ค. 2549 21:59 น.30 ต.ค. 2549]

• ขอบคุณในความเด็ดเดี่ยว ถึงแม้จะโดดเดี่ยว แต่ก็ถูกต้อง
• "รักคงยังไม่พอค่ะ"
• เรายังมีโอกาสข้างหน้าค่ะ
• และแล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
• จะรออ่านต่อนะคะ
• (แต่แอบแซว เล็ก ๆ ถามจริง รักเต็มหัวใจหรือเปล่าตอนนั้น อิอิ)

[come to learn]

• เศร้าค่ะ  
• พี่เมตตา เข้มแข็งจริงๆ เด็ดเดี่ยวมากค่ะ
• รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ

[กัลปังหา]

• เข้มแข็งค่ะ
• เพราะ  ถูกเลี้ยงมาแบบ....."แม่สั่งลุยตัดสินใจอะไรๆได้ด้วยตัวเอง(ทุกเรื่อง)"...
• ในวันนั้นเป็นเพราะอุบัติเหตุ  แล้ววันหน้าจะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นอีกไหมหนอ
• เพราะเลือกความถูกต้อง  วันนี้มีความสุขแล้วใช่ไหมค่ะ
• take  care

[คุณ รัตติยา เขียวแป้น]

• อ่านบันทึกตามหานางฟ้า ของคุณเมตตา จบไปสามตอน เมื่อคืน ดิฉันฝันถึง รักแรกของดิฉันสมัยอยู่ ป. 3 ย่าง ป.4 เขาแก่กว่าดิฉัน 3 ปี เป็นผู้ชายคนแรกที่ดิฉันสนิทด้วย ด้วยความที่เราอยู่บ้านพักใกล้กัน แต่แตกต่างกันลิบลับ ไม่ว่าจะฐานะ ความอบอุ่นในครอบครัว หรือแม้แต่เรื่องของความเก่งในการเรียน เขาเป็นผู้ชายที่เป็นที่ใฝ่ฝันของสาว ๆ ดิฉันเฝ้ามองเขาฝ่ายเดียวตั้งแต่ ป.3 จนกระทั่งเขาเรียนจบมหาวิทยาลัย ปัจจุบันนี้ เขาแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่น ไปแล้ว แต่ดิฉันไม่ได้ติดต่อกับพี่เขาเลยมาเกือบสิบปีแล้ว เพราะคุณเมตตาแท้ ๆ ดิฉันฝันถึงเขาได้งัยเนี่ย  ส่วนจะฝันว่าอะไรนั้น ขอเก็บไว้เป็นความฝันต่อไปนะคะ เกรงใจคนนอนด้วยข้าง ๆ รู้แต่ว่า เป็นฝันที่อบอุ่นมากค่ะ
• คืนนี้ ดิฉัน จะฝันถึงใครอีกเนี่ย

[ขจิต ฝอยทอง]

• มาบอกว่าขออนุญาติ
• ไม่มีสระ อิครับ
• ดิฉันเกือบใจอ่อน...แต่ไม่ยอม..
• นึกว่าจะยอม
• เชื่อมั่นในความถูกต้องครับ
• พี่เมตตารู้ไหมว่าผู้หญิงแพ้ อะไร

[ขจิต ฝอยทอง]

• ขออนุญาตพี่เมตานะครับ
• เมื่อไรพี่รัตติยาจะเล่าให้ฟังบ้างครับ
• จะตั้งชื่อว่า รักเดียวของ รัตติยาดีไหมครับ

[เมตตา]

ผู้หญิงแพ้อะไร….ค่อยคิดต่อตอนกินข้าวนะคะ…ตอนนี้หัวฟูสุดๆ ….

[IS]

อ่านแล้วจี๊ดขึ้นมาเลย เหมือนมีอะไรมาจุกอก ฮือๆๆ ทำไมรักถึงไม่มั่นคงเพียงแค่เพราะประมาทนะ เครียดๆ สงสัยอินมากไปหน่อยค่ะ

นั่งลุ้นภาคต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

^____^

[Mitochondria]

• บางครั้งเรานึกว่า เรารักเขาปานจะกลืนกิน....ขาดเขาไปแล้ว เราจะอยู่อย่างไร....หรืออะไรอีกสารพัดที่สรรหามาได้ ....แต่พอเขาหายหน้าไปสักพัก....เราก็เฉยๆ ไม่ทุกข์ ไม่ร้อน...แล้วอย่างนี้เรียกว่ารักกันไหมนี่.....
• เหตุการณ์สมมติข้างบนนี่(ไม่เกี่ยวกับของน้องเมตตานะครับ) จริงๆแล้วเกิดขึ้นบ่อยทั้งกับผู้ชายและกับผู้หญิง....อาจเป็นเพราะเรามีเวลาอยู่ด้วยกันมากเกินไป จนเราเข้าใจเองว่า...ใช่เลย...คนนี้แหละช่ายเลย.....สิ่งนี้แหละตอกย้ำในใจไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ในใจเราจริงๆ อาจไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งมากขนาดนั้น.....ลองหายหน้าไปไหนที่ไม่สามารถติดต่อกับเขาคนนั้นได้สัก 2-3 อาทิตย์ซิครับ อาทิตย์ที่หนึ่งอาจจะสุดทน ก็คนเคยเห็นหน้ากันทุกวัน พอห่างกันก็จะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง...ย่างเข้าอาทิตย์ที่สอง เริ่มรู้สึกว่าเข้าที่เข้าทาง แม้ไม่มีเขาอยู่ อาจแปลกๆบ้าง แต่เราก็อยู่ได้ ....พอเข้าอาทิตย์ที่สาม เราก็น่าจะเป็นตัวของตัวเองพอสมควรแล้ว ......เพราะฉะนั้น ตอนปลายอาทิตย์ที่สามลองถามตัวเองดูอีกสักครั้งว่า.....เรารักเขาจริงหรือเปล่า หรือแค่หลอกตัวเองไปวันๆเท่านั้น .....ถ้ายังตอบตัวเองได้มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงก็....กลับไปขอเขาแต่งงานเลยก็แล้วกัน.....แต่ถ้ารู้สึกเหมือนอิสระเป็นของเรา...ก็ให้รู้ไว้เสียเถอะว่า....ที่ผ่านมาเราก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆเท่านั้น
• ผมเห็นเพื่อนคนหนึ่งคบกันมานาน 8 ปี แล้วสุดท้ายเมื่อเรียนจบ ต่างคนต่างทำงานคนละที่ เลยค่อยๆห่างจากกัน แล้วต่างคนก็ต่างไปมีแฟนใหม่....จะเรียกว่าเขารักกันจริงมั้ยนี่
• หาเวลาอยู่กับตัวเองสักพักก่อนที่จะตัดสินใจแต่งงาน ผมคิดว่าน่าจะดีเหมือนกัน....เพราะเราจะได้รู้ใจที่แท้จริงของเราว่า....จริงๆแล้วเราคิดยังไงกับเขา....
• จริงมั้ย....น้องเมตตา...

[คุณ รัตติยา เขียวแป้น]

ว่าแต่ว่า คุณ Mitochondria ไปญี่ปุ่น กี่อาทิตย์แล้วค่ะ ตอนนี้ สถานการณ์ เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ข้างบนรึเปล่าค่ะ อยากรู้จัง

[คุณ รัตติยา เขียวแป้น]

• คุณเมตตา ขออนุญาตนะคะ
• คุณขจิต ขา เมื่อคืนดิฉันนอนหลับไปแล้วและเกือบจะฝันถึงรักที่สองแล้วเชียว แต่บังเอิ้ญบังเอิญ เสียงโทรศัพท์มือถือดังซะก่อน เลยต้องตื่นจากพวังค์ ส่วนจะถูกปลุก หรือถูกขัดจังหวะโดยใครนั้น เก็บไว้เป็นความลับเหมือนเดิมค่ะ

[เมตตา]

พี่เม่ย  คะใครๆ เขาว่าหนูเป็นคนเข้มแข็งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว…จึงไม่ค่อยมีใครมาปลอบ……เวลาเศร้า…เป็นคนแข็งนอกอ่อนใน…มากว่า…เวลาเจ็บ..จึงเจ็บลึกเพราะไม่ค่อยได้ระบายค่ะ
อาจารย์จันทรรัตน์ คะ งานนี้ 2 ปีจาก.บุรุษ..เป็นอื่นค่ะ ขอบคุณค่ะที่คอยลุ้น…..ดิฉันเขียนไปก็รู้สึกอายๆ ว่านี่มานั่งเล่าเรื่องตัวเองทำไม…เขียนไปบางที อิน มากๆ ก็ซึมๆ ไปเหมือนกันค่ะ…
คุณsomponrp  คะเราไม่รู้หรอกค่ะว่าเต็มหัวใจหรือเปล่า…บอกตรงๆ…ไม่รู้ว่าเป็นโรคจิตหรือเปล่า..ระหว่างเขากับพ่อเขา…ดิฉันชอบพ่อเขามากกว่า…..ฮา….

คุณcome to learn  ขอบคุณค่ะที่เข้ามาติดตามจะพยายามเขียนจนจบค่ะ

[Mitochondria]

คุณรัตติยาครับ

• เหตุการณ์นี้เกิดกับผมเมื่อปี 2536 ครับ ตอนนั้นผมไปเรียนที่มาเลเซีย 6 เดือน  ตอนไม่ไปก็ไม่รู้หรอกครับ ตอนนั้นเกาะแกะกับเขาไปทั่ว เป็นพ่อพวงมาลัยครับ ลอยไปลอยมา พอตอนไปนี่แหละถึงได้รู้ใจตัวเอง ว่าเป็นอย่างไร ไป 6 เดือนเขียนจดหมายไปทั้งหมด 36 ฉบับ เฉลี่ยแล้วเดือนละ 6 ฉบับ ได้รับจดหมายตอบไม่ถึง 20 ฉบับตอนนั้นเรียกว่าทั้งไปรษณีย์ผมรู้จักหมด  นี่ไม่รวมกับการทุรนทุรายหนีกลับมาตอนปีใหม่อีก 3 วัน พอกลับมาก็เลยหาโอกาสขอแต่งงานเสียเลย หมดเรื่องหมดราว
• ถ้าต้องอยู่หาดใหญ่ต่อ ผมก็คงไม่รู้ใจตัวเองหรอกครับ ว่าคิดอะไรอยู่
• หลังจากนั้นผมไม่เคยไปมีข่าวเกาะแกะกับใครอีกเลย.....อยู่ในโอวาทเสมอมา
• เข้าเรื่องคุณเมตตาเถอะครับ
• ไม่ได้ฟังเพลงนี้ของชาตรีมานานมากแล้วครับ เมื่อก่อนเคยมีเทปคาสเซตต์อยู่ แต่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนแล้ว

[เมตตา]

คุณรัตติยา

ดิฉันรู้สึกว่าคุณจะลุ้นจนออกนอกหน้านะคะชอบล่ะซิเรื่อง รักๆ ประมาณนี้ แท้จริงแล้วคนเราอยู่ได้ด้วยรัก…ดิฉันสรุปเช่นนั้น…ที่มานั่งเขียนอยู่นี่ก็เพราะรัก….แท้ แท้…ดิฉันหลงรักผู้พัฒนาระบบค่ะ  สาวน้อยมหัศจรรย์….เธอเป็นสาวทรงพลังพบกันคุยกันที่ไรเหมือนเธอถ่ายเทพลังงานบางอย่างทำให้ดิฉันมีแรงขึ้นมาทุกที …..ความรักพลังงานเร้นลับ…ไม่เชื่ออย่าลบหลู่….ฮ่ะ….ฮ่ะ….ฮ่ะ…

[เมตตา]

น้อง is คะ อ่านไปไม่ต้องอินมากหรอกค่ะ ให้ความเห็นในมุมมองความรักมาบ้างจะได้ช่วยเติมกันไง ขอบคุณค่ะที่ลุ้น
 
คุณขจิตคะ  คุณรัตติยาคุยสนุกมากอย่าบอกใครเชียวทั้งยังหัวเราะง่าย อารมณืดีค่ะลุ้นให้เขียนมากๆ อยู่คะ อย่าลืมเชียร์กันอีกแรงนะคะ

[เมตตา]

Mitochondria ท่าทางจะมีประสบการณ์เยอะ มิบังอาจเขียนเรื่องกระจิดริดให้ กามนิต อ่านดอกค่ะ
รักเป็นเพียงพึงพอใจ….มันสรรค์สร้างจินตนาการ…เกิดเป็นพลังงานแฝงมากมายเกินคาด… ท่านคงรู้ดี…แต่ทว่าดิฉันเกิดมาไม่เคยเห็นใครตายเพราะรักสักที

[nidnoi]

โห....เผลอไปแป๊บเดียว

เรื่องเล่าเคล้าความรักของคุณเมตตา   มาถึงตอนที่ 4 แล้ว     แต่ละตอนนะ     อ่านไปลุ้นไป   แล้วนี่จะให้รออีกตั้งสัปดาห์   รอไม่ไหวมั๊ง ...คุณพี่

ส่วนคุณรัตติยาและคุณไมโต    ก็ดูจะ innnnnn   กับความรักม๊ากมาก

เฮ้อ....เสียดายจัง   มีประสบการณ์น้อย     เลยมาเติมต่ออะไรได้ไม่มาก

[Mitochondria]

คุณน้องเมตตา

• ผมไม่ได้มีประสบการณ์อะไรมากมายหรอกครับ ปัจจุบันก็ไม่มีเขี้ยวเล็บแล้ว เอามือจับบนหัวก็ไม่มีหัวงู แต่เอะ อะไรแข็งๆ หรือจะเป็นเขาเพิ่งงอกใหม่หรือปล่าวหนอ.....อ๋อ! ไม่ใช่ เป็นเม็ดกระดุมที่ติดบนหมวกนี่เอง
• ชีวิตที่ล่องลอยไปเป็นพ่อพวงมาลัยนั้นสนุกครับ แต่ไม่สุขใจ.....จนกระทั่งวันหนึ่งมีเจ้าของ.....ก็จะรู้ว่าสุขใจครับ...แล้วก็สนุก
• คุณน้องเมตตาก็เอาแต่ทำงาน หัวฟูทุกวัน ก็เลยไม่เคยเห็นคนตายเพราะความรัก ....วางปากกาลงครับ เก็บเอกสารเข้าแฟ้มครับ แล้วเดินไปเปิดเพลงเบาๆฟัง.... จากนั้นกลับมานั่งที่โต๊ะครับ ผมจะเล่าให้ฟัง

.............

.............

ชีวิตของพ่อดอกมะลิ กับฮิเดโกะ ก็เป็นตัวอย่างหนึ่งของความรัก ที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความขัดแย้งทางเชื้อชาติระหว่างสาวไทยกับหนุ่มญี่ปุ่น แม้ฝ่ายหญิงจะปฏิเสธใจเธอเองมาโดยตลอด ว่าไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบ และรังเกียจชายหนุ่มผู้ที่เธอยอมแต่งงานด้วยเพียงเพื่อความสมานฉันท์ระหว่างประเทศ เธอเข้าใจว่าเธอกำลังรอหนุ่มไทยอีกคน ที่เธอสัญญาว่าจะให้คำตอบแก่เขาเมื่อเขากลับมา เธอตอบตัวเองเช่นนั้นตลอดมา

...........

...........

ในขณะที่หนุ่มญี่ปุ่นมาดเข้ม ชายชาติเชื้อทหาร หลงรักสาวไทยตั้งแต่แรกเห็นเมื่อคราวเธอดำผุดดำว่ายอยู่กลางคลอง.....หนุ่มญี่ปุ่นรู้ใจตัวเองมาโดยตลอด และทำทุกอย่างที่ใจต้องการ แม้ว่าสาวเจ้าจะแสดงความรังเกียจ เดียจฉันเพียงใดก็ตาม  การแต่งงานแม้จะเป็นเหตุผลทางการเมือง.....แต่ก็เป็นสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการ....เพียงเพื่อได้อยู่ใกล้หญิงสาวที่ตัวเองหมายปอง.....

......

.......

แล้ววันหนึ่งหนุ่มไทยคนนั้นก็กลับมาทวงคำตอบจากเธอ....เหตุการณ์วันนั้นทำให้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของหนุ่มญี่ปุ่นมากขึ้น เธอ...มีใครคนนั้นในใจเธอแล้วนี่เอง....เธอถึงรังเกียจผู้ชายคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอมากถึงเพียงนี้.....ณ วันนั้นเอง หนุ่มญี่ปุ่นก็มีคำตอบให้กับชีวิตของตัวเองในอนาคต......

.........

........

เหตุการณ์ที่สถานีรถไฟบางกอกน้อย......เป็นเพียงจุดจบชีวิตคนๆหนึ่ง เพียงเพื่อเป็นคำตอบให้กับใจของหญิงคนหนึ่ง ที่ปฏิเสธใจเธอเอง โกหกใจตัวเอง มาโดยตลอด ......เธอได้รู้ใจของเธอเองแล้ว....เธอรู้ว่าใจเธอคิดอย่างไรแล้ว.....แต่นั่น...ก็แลกมาด้วยชีวิตของคนที่เธอเองไม่เคยคิดจะรัก......

....

ฮิเดโกะ....เขาปิดไฟแล้วเหรอ....ทำไมมืดอย่างนี้.....

.....

......