ตามหานางฟ้า(4):อกหักที่ท่าพระจันทร์

  ติดต่อ

  คนที่ดิฉันจะเลือกมาเป็นคู่ต้องเป็นคนมีความรับผิดชอบ...จงรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป" นึกขอบคุณกาลเวลาช่วยพิสูจน์รักของเรา  

ตามหานางฟ้า (1):ทบทวนตัวเอง
ตามหานางฟ้า (2):รูปกายภายนอก 
ตามหานางฟ้า (3):สเปคใครว่าไม่สำคัญ

ก่อนตีพิมพ์บันทึกนี้ ...ดิฉันได้ขออนุญาติเจ้าของเรื่องแล้วเมื่อกลางวันนี้เองค่ะ.......

         แอบมองไปเจอฉับพลัน..นั้นเธอก็เหม่อมองสบสายตา..ให้ต้องอุราให้ฉันนึกรักเธอในแรกเราพบกัน....งานรับน้อง "ชมรม..." ปี 2529  สายตาสบกันโดยบังเอิญตากลมโตคู่นั้นทำให้ดิฉันตะลึง..คนอะไรตาหวานชะมัด....หลบตา....ดิฉันหลบตาประสานางเอก
           เราคบกันคล้ายเพื่อน จะพบเห็นเราได้เสมอตามม๊อบต่างๆ ดิฉันเคยโดนตำรวจจับในม็อบไร่อ้อย ครั้งหนึ่งกับเพื่อนนักศึกษาหลายคน..โอ้โห! เขารอดไปได้ทิ้งฉันไว้ในที่กักขังครึ่งคืน..กว่าจะตามพี่ชายมาประกันตัวดิฉันได้
             ปิดภาคเรียนเขาชวนดิฉันแวะพัทลุง.....บ้านเขาอบอุ่นดี..ครอบครัวครูตกดึกมีแม่คอยสังเกตว่าเราคบกันลึกซึ้งขนาดไหน......ดิฉันเข้านอนปล่อยให้แม่ลูกคุยกันได้ยินแว่วๆ......."ลูกชอบผู้หญิงสวยไม่ใช่หรือ" .....ลูกพูดว่าอะไรดิฉันไม่ได้ยิน.....ดิฉันสรุปตั้งแต่เห็นอาการที่พ่อแม่ปรนนิบัติพัดวีเขาว่า."""เด็กในกรอบที่ถูกปล่อยสู่โลกกว้าง..ทำอะไรไมค่อยเป็นขณะที่ดิฉันถูกเลี้ยงมาแบบ....."แม่สั่งลุยตัดสินใจอะไรๆได้ด้วยตัวเอง(ทุกเรื่อง)"...ต่างกันมากในเรื่องการถูกเลี้ยงดู เราคบกันเรื่อยไปเรื่อยๆในทำนองครองธรรม...
       ดิฉันเรียนจบก่อนเขา......แล้วดิฉันก็จากเมืองกรุงฯมาแบบไม่หันหลัง...โดยไม่สนใจแม้คำขอร้องของเขา จากนั้นเขาทำงานเป็นนักข่าวในสำนักพิมพ์ชื่อดังเรายังคงคุยกันจ๊ะจ๋าทางโทรศัพท์เล่าเรื่องราวของกันและกันต่อเนื่อง ดิฉันดูข่าวเหตุการณ์"พฤษภาทมิฬ"ทราบข่าวว่าเขาขาหัก...จากเหตการณ์นั้น ดิฉันโผล่ไปกรุงเทพฯโดยไม่บอกล่วงหน้าหวังจะ "เซอร์ไพส์" และเยี่ยมเยียนอาการเขา
         ที่บ้านเช่าอยู่กับเพื่อนๆของเราหลายคน..ทุกคนตาค้าง..ดิฉันสัมผัสทันทีว่ามีอะไรที่ผิดปกติไป มีคำแซวว่า "ไม่ขึ้นมาดูโอ๋เลยเดี๋ยวมีใครเอาไป..จะหาว่าไม่เตือน"ดิฉันตอบอย่างมั่นใจ.."ก็สุดแล้วแต่เขา"
           วันนั้นกว่าเราจะเจอกันก็ตกบ่ายเราชวนกันไป"ท่าพระจันทร์" เขาถามดิฉันว่า "น้องทำไมไม่บอกก่อนว่าจะมา" ซึ่งไม่ใช่.....เขาไม่เคยแทนคำเรียกดิฉันเช่นนั้น...ฉลาดอย่างดิฉั๊นนั่นเหรอจะไม่รู้ว่าเขาคงคุ้นเคยการเรียกอย่างนี้กับหญิงอื่น........เราคุยกันไปเรื่อยประสาคนรักกันที่ไม่เจอกันนาน 
            และแล้ว "เขาชวนดิฉันแต่งงาน...โดยจดทะเบียนสมรสก่อนกลับหาดใหญ่สำหรับเรื่องตามธรรมเนียมจะตามมา ด้วยดวงตากลมโตคู่นั้นวิงวอนว่ากรุณาอย่าถามอะไรมากขอให้เชื่อเขาอย่างเดียวขอเขาเป็นผู้นำดิฉั๊นสักครั้งได้มั๊ย......อย่างอื่นค่อยว่ากัน"...
                 ดิฉันเกือบใจอ่อน...แต่ไม่ยอม....เล่ามาเดี๋ยวนี้นะว่าเกิดอะไรขึ้น...แล้วเขาก็เล่าเขามีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่งโดยประมาท..เขาบอกดิฉันแบบนั้น"
หัวใจเหมือนหยุดเต้น..หยามกันชัดๆ... ดิฉันบอกเขาว่า"ดิฉันอาจจะผิดที่ไม่ยอมทำงานที่กรุงเทพฯ..แต่คนที่ดิฉันจะเลือกมาเป็นคู่ต้องเป็นคนมีความรับผิดชอบ...จงกลับไปรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป" นึกขอบคุณกาลเวลาช่วยพิสูจน์รักของเรา และแล้วสาวใต้ก็พ่ายรักกลับมาหลบเลียแผลใจ หลังจากนั้น 3 วันเขาพาผู้ใหญ่มาสู่ขอดิฉัน...ดิฉันบอกต่อหน้าทุกคนว่าขอนำความปราถนาดีครั้งนี้ไปให้เด็กผู้หญิงคนนั้นเถิด...อย่าทำร้ายเขาเลย...เขาไม่รู้เรื่องของเรา....แม้เขาจะพร่ำอธิบายว่าเป็นอุบัติเหตุ..แต่หัวใจดวงน้อยของดิฉันได้สลายไปแล้ว.......แล้วเราก็จากกัน..

trick : แม้จะรักกันปานจะกลืนแต่ต้องหลีกทางให้ความถูกต้อง

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มุมละไม-Diary

หมายเลขบันทึก: 56486, เขียน: , แก้ไข, 2012-02-11 16:12:27+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 33, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #ความรัก#งดงาม

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (33)

  • เข้มแข็งจังค่ะ (ธิดาโดมหรือเปล่าคะเนี่ย?)
  • ถ้าเป็นพี่เม่ยนะ คงร้องไห้ลอดช่องโป่ง   แล้ววิ่งกระโดดลงเรือข้ามฟากไปฝั่งพรานนก...แล้ววิ่งหนีไปให้สุดขั้วโลก....
  • โกรธแทนนะ คนดี!

เศร้าค่ะ...สามวันจากนารีเป็นอื่น..ฮึ

somponrp
IP: xxx.28.244.203
เขียนเมื่อ 
  • ขอบคุณในความเด็ดเดี่ยว ถึงแม้จะโดดเดี่ยว แต่ก็ถูกต้อง
  • "รักคงยังไม่พอค่ะ"
  • เรายังมีโอกาสข้างหน้าค่ะ
  • และแล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ
  • จะรออ่านต่อนะคะ
  • (แต่แอบแซว เล็ก ๆ ถามจริง รักเต็มหัวใจหรือเปล่าตอนนั้น อิอิ)
  • เศร้าค่ะ  
  • พี่เมตตา เข้มแข็งจริงๆ เด็ดเดี่ยวมากค่ะ
  • รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ
  • เข้มแข็งค่ะ
  • เพราะ  ถูกเลี้ยงมาแบบ....."แม่สั่งลุยตัดสินใจอะไรๆได้ด้วยตัวเอง(ทุกเรื่อง)"...
  • ในวันนั้นเป็นเพราะอุบัติเหตุ  แล้ววันหน้าจะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นอีกไหมหนอ
  • เพราะเลือกความถูกต้อง  วันนี้มีความสุขแล้วใช่ไหมค่ะ
  • take  care
  • อ่านบันทึกตามหานางฟ้า ของคุณเมตตา จบไปสามตอน เมื่อคืน ดิฉันฝันถึง รักแรกของดิฉันสมัยอยู่ ป. 3 ย่าง ป.4 เขาแก่กว่าดิฉัน 3 ปี เป็นผู้ชายคนแรกที่ดิฉันสนิทด้วย ด้วยความที่เราอยู่บ้านพักใกล้กัน แต่แตกต่างกันลิบลับ ไม่ว่าจะฐานะ ความอบอุ่นในครอบครัว หรือแม้แต่เรื่องของความเก่งในการเรียน เขาเป็นผู้ชายที่เป็นที่ใฝ่ฝันของสาว ๆ ดิฉันเฝ้ามองเขาฝ่ายเดียวตั้งแต่ ป.3 จนกระทั่งเขาเรียนจบมหาวิทยาลัย ปัจจุบันนี้ เขาแต่งงานมีครอบครัวที่อบอุ่น ไปแล้ว แต่ดิฉันไม่ได้ติดต่อกับพี่เขาเลยมาเกือบสิบปีแล้ว เพราะคุณเมตตาแท้ ๆ ดิฉันฝันถึงเขาได้งัยเนี่ย  ส่วนจะฝันว่าอะไรนั้น ขอเก็บไว้เป็นความฝันต่อไปนะคะ เกรงใจคนนอนด้วยข้าง ๆ รู้แต่ว่า เป็นฝันที่อบอุ่นมากค่ะ
  • คืนนี้ ดิฉัน จะฝันถึงใครอีกเนี่ย
  • มาบอกว่าขออนุญาติ
  • ไม่มีสระ อิครับ
  • ดิฉันเกือบใจอ่อน...แต่ไม่ยอม..
  • นึกว่าจะยอม
  • เชื่อมั่นในความถูกต้องครับ
  • พี่เมตตารู้ไหมว่าผู้หญิงแพ้ อะไร
  • ขออนุญาตพี่เมตานะครับ
  • เมื่อไรพี่รัตติยาจะเล่าให้ฟังบ้างครับ
  • จะตั้งชื่อว่า รักเดียวของ รัตติยาดีไหมครับ
ผู้หญิงแพ้อะไร....ค่อยคิดต่อตอนกินข้าวนะคะ...ตอนนี้หัวฟูสุดๆ ....
IS
เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วจี๊ดขึ้นมาเลย เหมือนมีอะไรมาจุกอก ฮือๆๆ ทำไมรักถึงไม่มั่นคงเพียงแค่เพราะประมาทนะ เครียดๆ สงสัยอินมากไปหน่อยค่ะ

นั่งลุ้นภาคต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

^____^

  • บางครั้งเรานึกว่า เรารักเขาปานจะกลืนกิน....ขาดเขาไปแล้ว เราจะอยู่อย่างไร....หรืออะไรอีกสารพัดที่สรรหามาได้ ....แต่พอเขาหายหน้าไปสักพัก....เราก็เฉยๆ ไม่ทุกข์ ไม่ร้อน...แล้วอย่างนี้เรียกว่ารักกันไหมนี่.....
  • เหตุการณ์สมมติข้างบนนี่(ไม่เกี่ยวกับของน้องเมตตานะครับ) จริงๆแล้วเกิดขึ้นบ่อยทั้งกับผู้ชายและกับผู้หญิง....อาจเป็นเพราะเรามีเวลาอยู่ด้วยกันมากเกินไป จนเราเข้าใจเองว่า...ใช่เลย...คนนี้แหละช่ายเลย.....สิ่งนี้แหละตอกย้ำในใจไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ในใจเราจริงๆ อาจไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งมากขนาดนั้น.....ลองหายหน้าไปไหนที่ไม่สามารถติดต่อกับเขาคนนั้นได้สัก 2-3 อาทิตย์ซิครับ อาทิตย์ที่หนึ่งอาจจะสุดทน ก็คนเคยเห็นหน้ากันทุกวัน พอห่างกันก็จะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง...ย่างเข้าอาทิตย์ที่สอง เริ่มรู้สึกว่าเข้าที่เข้าทาง แม้ไม่มีเขาอยู่ อาจแปลกๆบ้าง แต่เราก็อยู่ได้ ....พอเข้าอาทิตย์ที่สาม เราก็น่าจะเป็นตัวของตัวเองพอสมควรแล้ว ......เพราะฉะนั้น ตอนปลายอาทิตย์ที่สามลองถามตัวเองดูอีกสักครั้งว่า.....เรารักเขาจริงหรือเปล่า หรือแค่หลอกตัวเองไปวันๆเท่านั้น .....ถ้ายังตอบตัวเองได้มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงก็....กลับไปขอเขาแต่งงานเลยก็แล้วกัน.....แต่ถ้ารู้สึกเหมือนอิสระเป็นของเรา...ก็ให้รู้ไว้เสียเถอะว่า....ที่ผ่านมาเราก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆเท่านั้น
  • ผมเห็นเพื่อนคนหนึ่งคบกันมานาน 8 ปี แล้วสุดท้ายเมื่อเรียนจบ ต่างคนต่างทำงานคนละที่ เลยค่อยๆห่างจากกัน แล้วต่างคนก็ต่างไปมีแฟนใหม่....จะเรียกว่าเขารักกันจริงมั้ยนี่
  • หาเวลาอยู่กับตัวเองสักพักก่อนที่จะตัดสินใจแต่งงาน ผมคิดว่าน่าจะดีเหมือนกัน....เพราะเราจะได้รู้ใจที่แท้จริงของเราว่า....จริงๆแล้วเราคิดยังไงกับเขา....
  • จริงมั้ย....น้องเมตตา...

ว่าแต่ว่า คุณ Mitochondria ไปญี่ปุ่น กี่อาทิตย์แล้วค่ะ ตอนนี้ สถานการณ์ เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ข้างบนรึเปล่าค่ะ อยากรู้จัง

  • คุณเมตตา ขออนุญาตนะคะ
  • คุณขจิต ขา เมื่อคืนดิฉันนอนหลับไปแล้วและเกือบจะฝันถึงรักที่สองแล้วเชียว แต่บังเอิ้ญบังเอิญ เสียงโทรศัพท์มือถือดังซะก่อน เลยต้องตื่นจากพวังค์ ส่วนจะถูกปลุก หรือถูกขัดจังหวะโดยใครนั้น เก็บไว้เป็นความลับเหมือนเดิมค่ะ
พี่เม่ย  คะใครๆ เขาว่าหนูเป็นคนเข้มแข็งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว...จึงไม่ค่อยมีใครมาปลอบ......เวลาเศร้า...เป็นคนแข็งนอกอ่อนใน...มากว่า...เวลาเจ็บ..จึงเจ็บลึกเพราะไม่ค่อยได้ระบายค่ะ
อาจารย์จันทรรัตน์ คะ งานนี้ 2 ปีจาก.บุรุษ..เป็นอื่นค่ะ ขอบคุณค่ะที่คอยลุ้น.....ดิฉันเขียนไปก็รู้สึกอายๆ ว่านี่มานั่งเล่าเรื่องตัวเองทำไม...เขียนไปบางที อิน มากๆ ก็ซึมๆ ไปเหมือนกันค่ะ...
คุณsomponrp  คะเราไม่รู้หรอกค่ะว่าเต็มหัวใจหรือเปล่า...บอกตรงๆ...ไม่รู้ว่าเป็นโรคจิตหรือเปล่า..ระหว่างเขากับพ่อเขา...ดิฉันชอบพ่อเขามากกว่า.....ฮา....

คุณcome to learn  ขอบคุณค่ะที่เข้ามาติดตามจะพยายามเขียนจนจบค่ะ
คุณรัตติยาครับ
  • เหตุการณ์นี้เกิดกับผมเมื่อปี 2536 ครับ ตอนนั้นผมไปเรียนที่มาเลเซีย 6 เดือน  ตอนไม่ไปก็ไม่รู้หรอกครับ ตอนนั้นเกาะแกะกับเขาไปทั่ว เป็นพ่อพวงมาลัยครับ ลอยไปลอยมา พอตอนไปนี่แหละถึงได้รู้ใจตัวเอง ว่าเป็นอย่างไร ไป 6 เดือนเขียนจดหมายไปทั้งหมด 36 ฉบับ เฉลี่ยแล้วเดือนละ 6 ฉบับ ได้รับจดหมายตอบไม่ถึง 20 ฉบับตอนนั้นเรียกว่าทั้งไปรษณีย์ผมรู้จักหมด  นี่ไม่รวมกับการทุรนทุรายหนีกลับมาตอนปีใหม่อีก 3 วัน พอกลับมาก็เลยหาโอกาสขอแต่งงานเสียเลย หมดเรื่องหมดราว
  • ถ้าต้องอยู่หาดใหญ่ต่อ ผมก็คงไม่รู้ใจตัวเองหรอกครับ ว่าคิดอะไรอยู่
  • หลังจากนั้นผมไม่เคยไปมีข่าวเกาะแกะกับใครอีกเลย.....อยู่ในโอวาทเสมอมา
  • เข้าเรื่องคุณเมตตาเถอะครับ
  • ไม่ได้ฟังเพลงนี้ของชาตรีมานานมากแล้วครับ เมื่อก่อนเคยมีเทปคาสเซตต์อยู่ แต่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนแล้ว
คุณรัตติยา ดิฉันรู้สึกว่าคุณจะลุ้นจนออกนอกหน้านะคะชอบล่ะซิเรื่อง รักๆ ประมาณนี้ แท้จริงแล้วคนเราอยู่ได้ด้วยรัก...ดิฉันสรุปเช่นนั้น...ที่มานั่งเขียนอยู่นี่ก็เพราะรัก....แท้ แท้...ดิฉันหลงรักผู้พัฒนาระบบค่ะ  สาวน้อยมหัศจรรย์....เธอเป็นสาวทรงพลังพบกันคุยกันที่ไรเหมือนเธอถ่ายเทพลังงานบางอย่างทำให้ดิฉันมีแรงขึ้นมาทุกที .....ความรักพลังงานเร้นลับ...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่....ฮ่ะ....ฮ่ะ....ฮ่ะ...
น้อง is คะ อ่านไปไม่ต้องอินมากหรอกค่ะ ให้ความเห็นในมุมมองความรักมาบ้างจะได้ช่วยเติมกันไง ขอบคุณค่ะที่ลุ้น
 
คุณขจิตคะ  คุณรัตติยาคุยสนุกมากอย่าบอกใครเชียวทั้งยังหัวเราะง่าย อารมณืดีค่ะลุ้นให้เขียนมากๆ อยู่คะ อย่าลืมเชียร์กันอีกแรงนะคะ
Mitochondria ท่าทางจะมีประสบการณ์เยอะ มิบังอาจเขียนเรื่องกระจิดริดให้ กามนิต อ่านดอกค่ะ
รักเป็นเพียงพึงพอใจ....มันสรรค์สร้างจินตนาการ...เกิดเป็นพลังงานแฝงมากมายเกินคาด... ท่านคงรู้ดี...แต่ทว่าดิฉันเกิดมาไม่เคยเห็นใครตายเพราะรักสักที
nidnoi
เขียนเมื่อ 

โห....เผลอไปแป๊บเดียว

เรื่องเล่าเคล้าความรักของคุณเมตตา   มาถึงตอนที่ 4 แล้ว     แต่ละตอนนะ     อ่านไปลุ้นไป   แล้วนี่จะให้รออีกตั้งสัปดาห์   รอไม่ไหวมั๊ง ...คุณพี่

ส่วนคุณรัตติยาและคุณไมโต    ก็ดูจะ innnnnn   กับความรักม๊ากมาก

เฮ้อ....เสียดายจัง   มีประสบการณ์น้อย     เลยมาเติมต่ออะไรได้ไม่มาก

คุณน้องเมตตา
  • ผมไม่ได้มีประสบการณ์อะไรมากมายหรอกครับ ปัจจุบันก็ไม่มีเขี้ยวเล็บแล้ว เอามือจับบนหัวก็ไม่มีหัวงู แต่เอะ อะไรแข็งๆ หรือจะเป็นเขาเพิ่งงอกใหม่หรือปล่าวหนอ.....อ๋อ! ไม่ใช่ เป็นเม็ดกระดุมที่ติดบนหมวกนี่เอง
  • ชีวิตที่ล่องลอยไปเป็นพ่อพวงมาลัยนั้นสนุกครับ แต่ไม่สุขใจ.....จนกระทั่งวันหนึ่งมีเจ้าของ.....ก็จะรู้ว่าสุขใจครับ...แล้วก็สนุก
  • คุณน้องเมตตาก็เอาแต่ทำงาน หัวฟูทุกวัน ก็เลยไม่เคยเห็นคนตายเพราะความรัก ....วางปากกาลงครับ เก็บเอกสารเข้าแฟ้มครับ แล้วเดินไปเปิดเพลงเบาๆฟัง.... จากนั้นกลับมานั่งที่โต๊ะครับ ผมจะเล่าให้ฟัง
.............
.............
ชีวิตของพ่อดอกมะลิ กับฮิเดโกะ ก็เป็นตัวอย่างหนึ่งของความรัก ที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความขัดแย้งทางเชื้อชาติระหว่างสาวไทยกับหนุ่มญี่ปุ่น แม้ฝ่ายหญิงจะปฏิเสธใจเธอเองมาโดยตลอด ว่าไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบ และรังเกียจชายหนุ่มผู้ที่เธอยอมแต่งงานด้วยเพียงเพื่อความสมานฉันท์ระหว่างประเทศ เธอเข้าใจว่าเธอกำลังรอหนุ่มไทยอีกคน ที่เธอสัญญาว่าจะให้คำตอบแก่เขาเมื่อเขากลับมา เธอตอบตัวเองเช่นนั้นตลอดมา
...........
...........
ในขณะที่หนุ่มญี่ปุ่นมาดเข้ม ชายชาติเชื้อทหาร หลงรักสาวไทยตั้งแต่แรกเห็นเมื่อคราวเธอดำผุดดำว่ายอยู่กลางคลอง.....หนุ่มญี่ปุ่นรู้ใจตัวเองมาโดยตลอด และทำทุกอย่างที่ใจต้องการ แม้ว่าสาวเจ้าจะแสดงความรังเกียจ เดียจฉันเพียงใดก็ตาม  การแต่งงานแม้จะเป็นเหตุผลทางการเมือง.....แต่ก็เป็นสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการ....เพียงเพื่อได้อยู่ใกล้หญิงสาวที่ตัวเองหมายปอง.....
......
.......
แล้ววันหนึ่งหนุ่มไทยคนนั้นก็กลับมาทวงคำตอบจากเธอ....เหตุการณ์วันนั้นทำให้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของหนุ่มญี่ปุ่นมากขึ้น เธอ...มีใครคนนั้นในใจเธอแล้วนี่เอง....เธอถึงรังเกียจผู้ชายคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอมากถึงเพียงนี้.....ณ วันนั้นเอง หนุ่มญี่ปุ่นก็มีคำตอบให้กับชีวิตของตัวเองในอนาคต......
.........
........
เหตุการณ์ที่สถานีรถไฟบางกอกน้อย......เป็นเพียงจุดจบชีวิตคนๆหนึ่ง เพียงเพื่อเป็นคำตอบให้กับใจของหญิงคนหนึ่ง ที่ปฏิเสธใจเธอเอง โกหกใจตัวเอง มาโดยตลอด ......เธอได้รู้ใจของเธอเองแล้ว....เธอรู้ว่าใจเธอคิดอย่างไรแล้ว.....แต่นั่น...ก็แลกมาด้วยชีวิตของคนที่เธอเองไม่เคยคิดจะรัก......
....
ฮิเดโกะ....เขาปิดไฟแล้วเหรอ....ทำไมมืดอย่างนี้.....
.....
......
Vij
เขียนเมื่อ 

เฮ่ย!! คุณแม่สั่งลุยเหมือนกันค่ะ ถ้าเป็น Vij นะ...จะฟาดหน้าให้หายแค้นสักทีก่อนไป แล้วส่งท้ายด้วยคำว่า "ทรยศ!!...แล้วยังหน้าด้านมาขอแต่งงานอีก......" ประมาณว่าด่าไปพลางเช็ดน้ำตาไปพลาง เพราะใจไม่แข็งพอ เรื่องความรักคุณ "เมตตา" เยอะจังค่ะ มันส์!! ได้รสชาติดีแท้ มันส์ส์ส์...โดยไม่ต้องกินโก๋แก่ (ได้แรงอกนิ...)

เพราะคนที่เลือกจะต้องเป็นผู้นำครอบครัว ผู้นำคน ต้องรู้จักคำว่า "รับผิดชอบ" ค่ะ หากไร้ซึ่งความรับผิดชอบแล้ว ไม่ทราบจะเอาไปทำพันธุ์ทำไม สู้ปีนขึ้นไปอยู่บนคานยังมันส์กว่าเยอะ ใจหวิว ๆ ดีเมื่อมองมาข้างล่าง

ตามมาอ่านตั้งแต่นิยายภาคแรก เอ้ย บันทึกแรกครับ

แต่อ่านแล้วสนุกมากจนวางไม่ลง จนถึงบันทึกนี้ค่อยมาเขียน

บันทึกนี้รวมหลากประสพการณ์หลายท่าน ทำให้ได้รับรู้ชีวิตกับความรักที่หาฟังได้ยาก

จากคนที่ตามความรักทุกอารมณ์

ตรอมตรมเพราะไร้ประสพการณ์

ขอบคุณสำหรับบันทึกครับ

ผ่านไปอีกวันกะวันอันซึ้งๆ

 

เมาแล้วเมาเล่าเฝ้าแต่เมา

หัวอกเราใครเอยจะรับรู้

เมียพี่มี...ชู้

เขารู้กันทั่ว เอื้อก

(กำลังเมาได้ที่ครับ อย่าใส่ใจ)

 

  • เมาแล้วอย่าลืม กลับไป Fitness ต่อนะครับ อยากรู้ว่ามีอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกบ้าง....อิ อิ
คุณVijและ คุณจันทร์เมามายและคุณMitochondria เขียนไปเขียนมา รู้สึก comment จะ "หรอย" กว่าเนื้อเรื่องเสียแล้ว ดิฉันขอถอยไปตั้งหลักก่อนดีกว่า  ...
  • อ่านเรื่องพี่เมตตา และ พี่ไมโต สนุกดี
  • โอย อยากมีประสบการณ์บ้าง
  • รอพี่รัตติยาเขียนอยู่ครับ
  • หายเครียดจากการอ่านหนังสือแล้วครับ
HAPPY  HALLOWEEN  ทุกท่าน
ดิฉันมาขออนุญาตเดินทางไปราชการที่ "ทางช้างเผือก" ก่อนนะคะ แล้วพบกันค่ะ
ยิ้มรับ....กับมุขคุณเมตตา
^______^
จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
IP: xxx.170.228.172
เขียนเมื่อ 

ต้องคารวะพี่ๆทุกท่าน

ี่ Mitochondria พี่ เมตตา

งานนร้ผมติดตามแบบไม่กระพริบตาเลยทีเดียว ได้ทราบมาว่า Tacit K. (ด้านละมุน)ทั้งสองท่านมีอะไรดีๆ ให้ค้นหาอีกมากทีเดียว

ซีรีส์ทั้งหมดเพื่อให้ผมได้เรียนรู้ และผมก็ได้เรียนรู้บวกกับอินในเนื้อหาอีกต่างหาก 

นับถือครับ 

 :)

คุณเอกครับ
  • ถ้าจะเอาด้านละมุน ต้องให้คุณกะปุ๋มมาเล่าครับ คุณเธอมีด้านละมุนเยอะ
  • ส่วนใหญ่ความโมแรนติกของผม (ถ้าจะมีกับเขาบ้าง) ก็ถูกสั่งการด้วยสมองซีกซ้ายครับ คือใช้เหตุผลเข้าว่า.... เห็นมั้ยว่าสมองซีกซ้ายทำงานอีกแล้ว...^____^
  • ผมพยายามฝึกสมองซีกขวาบ้าง ...ตามคำแนะนำจาก....เธอ  แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเท่าไหร่
  • ยิ้ม ยิ้ม
  • สวัสดีค่ะพี่เมตตา
  • อ่าน ตามหานางฟ้า ของพี่มาถึง 4 ตอน
  • ตอน 1 - 3 ไม่มีความเห็นจริงจริ๊ง  ไม่ได้มีความรู้สึกช้านะ  อินเหมือนกันค่ะ แต่มาตอนที่ 4 ทนไม่ได้ที่จะต้องเข้ามา   เพราะเหตุการณ์ลักษณะนี้เคยเจอมาเหมือนกันค่ะ  การหลีกทางให้กับความถูกต้อง  แม้ตนเองจะเจ็บปวด แต่ต้องขอบคุณที่เราไม่ได้ไปใช้ชีวิตกับผู้ชายแบบนี้ 
  • เสียใจ... ไม่นานก็หายดี  คุณค่าของเรามากมายกว่าผู้ชายพันธุ์นี้  จริงมั๊ยคะพี่ 
Vij
เขียนเมื่อ 

นำเพลงคุณต่าย เพ็ญพักต์ (ไม่ใช่ต่าย อรทัย นะค่ะ)  มาฝากค่ะ...เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศการชมวรรณคดี เฮ่ย!! ซีรี่ส์ เรื่องเยี่ยม ตอน 2 "อกหักที่ท่าพระอังคาร" หลังจากคุณเมตตากลับมาจากการไปสำรวจทางช้างเผือก และไปติดตั้ง net ที่นั่น พบว่าแฟนหนุ่มคนใหม่เปลี่ยนใจอีกแล้ว เลยมอบเพลงนี้ให้หนุ่มคนนั้น

"ตายไปเถอะ รีบไปตายซะที จะไปตายที่ไหนก็ไป จะไปหลงระเริง ระรื่นกับใคร ก็ไปไปซะดีกว่า ฉันจะเจ็บเจ็บเท่าไรก็ทน จะไม่ยอมให้ยอมให้เห็นน้ำตา จะไม่ขออ้อนวอน ไม่ขอให้กลับมาให้รกลูกตารกใจ ทั้งชีวิตฉันพลีให้เธอ ให้เธอมากเกินใคร เธอยังแปลเปลี่ยนไปรักคนใหม่ คนอะไรไม่รักดี จะเจอะกันเลยอย่าคบกันเลย ลบคำว่าเคยเคยรักกันทิ้งไป แล้วจงรีบรีบไปไกล ๆ คนอะไรไม่รักดี แล้วจงรีบ ๆ เดินไปตาย คนอะไรไม่รักดี"

แล้วหันหลังจากท่าพระพระอังคาร กลับใต้ด้วยความสะใจ!!

  • มีกุมารทองด้วยเหรอ
  • ผมมีโหงพรายครับ
  • โหงพรายบอกว่าพี่เมตตา จะเขียนเรื่องลูกสาว