- บางครั้งเรานึกว่า เรารักเขาปานจะกลืนกิน....ขาดเขาไปแล้ว เราจะอยู่อย่างไร....หรืออะไรอีกสารพัดที่สรรหามาได้ ....แต่พอเขาหายหน้าไปสักพัก....เราก็เฉยๆ ไม่ทุกข์ ไม่ร้อน...แล้วอย่างนี้เรียกว่ารักกันไหมนี่.....
- เหตุการณ์สมมติข้างบนนี่(ไม่เกี่ยวกับของน้องเมตตานะครับ) จริงๆแล้วเกิดขึ้นบ่อยทั้งกับผู้ชายและกับผู้หญิง....อาจเป็นเพราะเรามีเวลาอยู่ด้วยกันมากเกินไป จนเราเข้าใจเองว่า...ใช่เลย...คนนี้แหละช่ายเลย.....สิ่งนี้แหละตอกย้ำในใจไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ในใจเราจริงๆ อาจไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งมากขนาดนั้น.....ลองหายหน้าไปไหนที่ไม่สามารถติดต่อกับเขาคนนั้นได้สัก 2-3 อาทิตย์ซิครับ อาทิตย์ที่หนึ่งอาจจะสุดทน ก็คนเคยเห็นหน้ากันทุกวัน พอห่างกันก็จะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง...ย่างเข้าอาทิตย์ที่สอง เริ่มรู้สึกว่าเข้าที่เข้าทาง แม้ไม่มีเขาอยู่ อาจแปลกๆบ้าง แต่เราก็อยู่ได้ ....พอเข้าอาทิตย์ที่สาม เราก็น่าจะเป็นตัวของตัวเองพอสมควรแล้ว ......เพราะฉะนั้น ตอนปลายอาทิตย์ที่สามลองถามตัวเองดูอีกสักครั้งว่า.....เรารักเขาจริงหรือเปล่า หรือแค่หลอกตัวเองไปวันๆเท่านั้น .....ถ้ายังตอบตัวเองได้มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงก็....กลับไปขอเขาแต่งงานเลยก็แล้วกัน.....แต่ถ้ารู้สึกเหมือนอิสระเป็นของเรา...ก็ให้รู้ไว้เสียเถอะว่า....ที่ผ่านมาเราก็แค่หลอกตัวเองไปวันๆเท่านั้น
- ผมเห็นเพื่อนคนหนึ่งคบกันมานาน 8 ปี แล้วสุดท้ายเมื่อเรียนจบ ต่างคนต่างทำงานคนละที่ เลยค่อยๆห่างจากกัน แล้วต่างคนก็ต่างไปมีแฟนใหม่....จะเรียกว่าเขารักกันจริงมั้ยนี่
- หาเวลาอยู่กับตัวเองสักพักก่อนที่จะตัดสินใจแต่งงาน ผมคิดว่าน่าจะดีเหมือนกัน....เพราะเราจะได้รู้ใจที่แท้จริงของเราว่า....จริงๆแล้วเราคิดยังไงกับเขา....
- จริงมั้ย....น้องเมตตา...