เรื่องเล่าจากบ้านแม่ตาด  :

 

เปิดกรุภาพเก่า

 

 

 

 

 

         หลายวันก่อนผมทำการปัดกวาดและเช็ดถูทำความสะอาดบ้าน ช่วงหนึ่งผมหยิบอัลบั้มภาพเก่าๆ ขึ้นมาเปิดดู  เห็นแล้วก็ทำให้ผมพลอยนึกถึงคืนวันที่ดีๆ ในอดีตที่ผ่านพ้นมา ภาพเก่าๆ เหล่านั้นทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและเบิกบานใจขึ้นมาอย่างประหลาด

         คำพูดที่ว่า  "หนุ่มสาวมีชีวิตเพื่อวันหน้า ส่วนคนชรามีชีวิตอยู่กับความหลัง" นั้น   ผมเพิ่งมาเข้าใจได้อย่างชัดแจ้งจางปางในวันนี้เองครับ  555

         วันนี้ ผมก็เลยถือโอกาสนำรูปภาพเก่าๆ มาให้เพื่อนๆ ได้ชมด้วยนะครับ   เพื่อย้อนระลึกถึงความทรงจำที่ดีๆ ในวันวานของตัวเอง

         ขอให้ทุกๆ ท่านมีความสุขกับทุกๆ ช่วงเวลาของชีวิตนะครับ 

          

 

 

 

 

ภาพนี้เก่าที่สุดเท่าที่มีอยู่  ถ่ายตอนอายุ 12 ปี (เพื่อติดใบสุทธิ ป.6)

ภาพนี้ถ่ายตอนอายุ 14 ปี (ตอนนั้นยังเป็นเด็กเลี้ยงควายอยู่)

ภาพนี้ถ่ายตอนอายุ  15 ปี ขณะเป็นสามเณร

 

ภาพนี้ถ่ายตอนอายุ  18 ปี

 

ภาพของคุณพ่อตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

ตอนอายุ 19 ปี 

 

ภาพนี้ถ่ายตอนอายุ  21  ปี

 

 

ถ่ายร่วมกับเพื่อนพระวิทยากรค่ายคุณธรรมวัดอุโมงค์(สวนพุทธธรรม) จ.เชียงใหม่

 

ถ่ายกับโยมพ่อโยมแม่ เมื่อ  17 ปี ที่แล้ว

 

ที่ทัชมาฮาล ตอนเรียนอยู่ที่อินเดีย ปี 2540

 

ที่นครชิคาโก  สหรัฐอเมริกา  ปี 2543

 

 

ที่เกาะฮาวาย  สหรัฐอเมริกา  ปี 2543

 

ไปบรรยายธรรมที่สกายไลน์คอลเลจ ซานฟรานซิสโก 

 

ถ่ายกับอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นภาษาอังกฤษ

 

เดินทางกลับเมืองไทย  ในปี 2544

แม่นิด(บานเย็น รากแก่น) และคณะเดินทางมาส่งที่สนามบินซานฟรานซิสโก

 

ญาติโยมมาส่งกลับเมืองไทยที่สนามบินซานฟรานซิสโก

 

พาท่านอาจารย์ ดร.ประมวล  เพ็งจันทร์ (สมัยที่ท่านยังไม่ดังเหมือนในปัจจุบัน) ไปเที่ยวเขาพระวิหาร

 

ทำพิธีลาสิกขา หลังจากที่บวชเรียนมาเป็นเวลา  18 ปี

และเป็นวันแรกที่ผมได้นุ่งกางเกงยีนส์ (555)