บทกวีจำเป็น : ฟ้าสาง...ใจสว่าง



........ค่ำคืนเดือน มืดดับ ลาลับฟ้า

แสงดารา ระยิบยับ จิตสับสน

ด้วยปัญหา ประดังมา คราอับจน

หลีกไม่พ้น ความลำบาก ยากอีกนาน


........นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย หวั่นวิตก

แน่นในอก หนาวเหน็บ เจ็บผสาน

ความเจ็บปวด รวดร้าว ใจแหลกลาญ

สุดจะทาน ร้อนรุ่ม ให้ครุ่นคิด



........ ลุกขึ้นยืน อิงแอบ แนบหน้าต่าง

ความอ้างว้าง เกาะกุม รุมเร้าจิต

ฤทัยหวั่น คร่ำครวญ เผลอหลงผิด

หาทางคิด แก้ไข ให้ผ่อนคลาย


........ดวงอาทิตย์ ทอแสง โผล่ขอบฟ้า

พาแสงเงิน แสงทอง เปล่งประกาย

ความหนาวเหน็บ เจ็บช้ำ ค่อยเลือนหาย

ถูกสลาย ปลอดโปร่ง โล่งอุรา



........สูดหายใจ ลึกลึก เข้าเต็มอก

เหมือนถูกยก ศิลาหนัก ออกจากบ่า

ความอบอุ่น กระปรี้กระเปร่า มีชีวา

เกิดปัญญา มองเห็นธรรม แก้ปัญหา


........ตระหนักแล้ว ทำการใด คิดไตร่ตรอง

อย่าคิดลอง พลั้งพลาดอาจ เกิดโทษา

สำรวมจิต มีสติ ทุกเวลา

จะนำพา ตนรอด ปลอดภัยเอย


อร วรรณดา

บันทึกใน GotoKnow

๑๑ มกราคม ๒๕๕๗