วันอังคารวันนี้...เป็นวันหยุดราชการ...ผมไม่ได้ขึ้นเวร...

จึงนัดกันมาดูความเรียบร้อยของห้องพักของลูก...

ซึ่งจะมาเรียนที่ขอนแก่น...

ถึงไม่ใช่ในเร็ววันนี้...แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้...

ว่า ถ้าลูกไม่ได้อยู่ด้วย...ผมจะรู้สึกเช่นไร...

แม้จะเตรียมใจมาบ้าง...แต่ก็คงอดคิดถึง...และเป็นห่วงลูกอยู่เสมอ...

 

 

ตอนเย็นก่อนจะเดินทางกลับบ้าน...

พวกเรามาเดินเล่นที่สวนสุขภาพของเทศบาล...

มีเครื่องเล่นสำหรับเด็ก...มากมาย....มีทางเดินเล่น...

มีผู้คนมาเดินเล่น...อ่านหนังสือ...และวาดรูป...

 

 

และมีโครงการ BOOK BIKE หรือ รถนิทานพ่วงข้าง...

มีหนังสือมากมาย...ให้ทุกคนได้อ่าน...

เจ้าหน้าที่เป็นหญิงสาว...ปูเสื่อกว้างมากๆ...ชักชวนให้ทุกคน...และเด็กอ่านหนังสือ...

อ่านมุมไหนก็ได้...จะมาตอนเย็น...พอใกล้มืดก็จะขับรถกลับ...และมาทุกวัน....

ผม และทิมดาบ ชอบมากครับ...อยากให้มีโครงการแบบนี้...ในทุกๆ พื้นที่ของประเทศไทย...และโลกของเรา

 

 

 

 

 

 

ผมภาวนาว่า...ทิมดาบจะอยู่ได้...และเติบโตได้...

โดยมีความรักของผม และแม่ของเขา

แม่ของเขาที่ชื่อ "เจี๊ยบ"

ฟังเสียงหัวใจของแม่...

ที่เต้นไปพร้อม ๆ กับหัวใจของพวกเรา

ฝันอยากเป็นเหมือนแม่....