แด่...แม่ของทิมดาบ...

 

คนเป็นแม่นับเป็นศิลปิน...ปั้นดินขึ้นมา...แต่งขอบ ค่อยๆ แก้ไขสิ่งผิดพลาด...เป็นยามที่คอยเฝ้าการเจริญเติบโต...

ลูกชายของเราจะเป็นยังไงถ้าไม่มีแม่...คงจะหลงทาง เช่นเดียวกับผม...

คนเป็นพ่อ ไม่ว่าพร้อมหรือไม่ มีหน้าที่ส่งลูกชายของผมไปสู่โลกที่ไม่รู้จักใช่ไหม? …

เราส่งลูกชายของเราให้รู้จักความเจ็บปวด ไปเรียนรู้ เติบโต และเป็นอะไรได้มากกว่าที่ลูกจะเป็น  หากลูกไม่เคยผละจากอกเราไปไหน …

เราส่งลูกชายของเราไปทำสิ่งดีๆ ไปช่วยเหลือผู้อื่น และไปให้โอกาสคนอื่น…

ผมภาวนาขอให้ผมเป็นพ่อที่ได้เรียนรู้และแบ่งปันตลอดไป เป็นพ่อที่ชีวิตของผมเองเป็นบทเรียนอันมีค่าที่สุด...

ผมเรียนรู้สิ่งนี้จากพระพุทธเจ้า ผมเรียนรู้สิ่งนี้จากเตี่ยและแม่ของผม ผมเรียนรู้สิ่งนี้จากคุณและลูก...

ผมขอภาวนาขอให้ผมเป็นคนที่ให้อภัย...แบ่งปัน และช่วยเหลือคนอื่นได้อย่างนี้ตลอดไป เช่นเดียวกับคนเหล่านั้นที่ส่งมอบและรับผมมาสู่โลกใบนี้...

ผมอาจล้มเหลว แต่ผมภาวนาขอให้คุณไม่สิ้นหวังในตัวผม แม้ว่าผมจะต้องล้มเหลวอีกอย่างแน่นอน...

เหนือสิ่งใด ผมภาวนาขอให้ผมคู่ควรกับคุณอย่างนี้ตลอดไป....

 

รัก

พ่อของทิมดาบ....

 

 

ป.ล. ตอนแรกผมจะบันทึกไว้ในอนุทิน เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ นะครับ...เกรงใจความเป็นสาธารณะ...แต่ครุ่นคิดแล้ว ขอขยับจากอนุทินมาเป็นบันทึก...เพื่อวันข้างหน้าทิมดาบเขาจะได้อ่าน...และรับรู้ถึงความในใจของผม...