บุรุษคนไหนก็ตามที่มีเรื่องทุกข์โศกถึงขั้นร้องไห้ เขาย่อมไม่มีพันธะอันใดหลงเหลือที่จะต้องอธิบายน้ำตาของตนเอง ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้เข้าใจย่อมไม่ถาม ส่วนผู้ถามคงไม่มีวันเข้าใจ

วันนี้ตั้งใจจะมาแนะนำหนังสือ 1 เล่ม ของอาจารย์เสกสรรค์ ประเสริฐกุล ชื่อหนังสือว่า  ห้วงยามแห่งความพ่ายแพ้  ผู้เขียนซื้อหนังสือเล่มนี้ ปี พ.ศ. 2542 ตอนเรียนปริญญาโท ที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร เป็นหนังสือที่ผู้เขียนพกไปภาคใต้ลงไปเยี่ยมสหายที่พัทลุง

 

 

หนังสือเล่มนี้พิมพ์ครั้งแรกที่สำนักพิมพ์สามัญชน มีหัวเรื่องเด่นคือ

1. ห้วงยามแห่งความพ่ายแพ้

2. ผู้ชาย สายน้ำ และความหมายของเพศพันธุ์

3. ปลาบางตัว

4. เด็กหนุ่มกับชายชรา

5. ทางป่า ทางคน

ุ6. รูปปั้นและงานแกะสลัก

ึ7. ท่ามกลางโบราณสถาน

8. มนต์รักลูกเป้ง

 

ตัวอย่างเช่นเรื่อง ห้วงยามแห่งความพ่ายแพ้ เสกสรรค์ อยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูงในคืนแรกที่กระดูกของ นายผีหรือ อัศนี พลจันทร มาถึงกรุงเทพฯ  เสกสรรค์เรียกอัศนี พลจันทรว่า ลุงไฟ เสกสรรค์กล่าวว่า ....

 ทุกครั้งที่สมรภูมิภายนอกจบ ...ด้วยการพ่ายแพ้  สนามรบ "ภายใน" จะต้องดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง กระทั่งไม่มีวันสิ้นสุด ผู้ชายที่พ่ายแพ้ ก็เหมือนนครที่ถูกยึดครอง ไม่มีใครสามารถปลดปล่อยเขาได้  นอกจากเสียจากเขา จะต้องปลดปล่อยตัวเอง...

 

อีกตอนที่ผู้เขียนประทับใจข้อความของเสกสรรค์คือ วันที่เขาร้องไห้ ต่อหน้ากระดูกลุงไฟ แต่เพื่อนบอกว่า ควรเก็บความในใจไว้

 

เสกสรรค์เขียนว่า ...บุรุษคนไหนก็ตามที่มีเรื่องทุกข์โศกถึงขั้นร้องไห้ เขาย่อมไม่มีพันธะอันใดหลงเหลือที่จะต้องอธิบายน้ำตาของตนเอง  ในสถานการณ์เช่นนี้  ผู้เข้าใจย่อมไม่ถาม ส่วนผู้ถามคงไม่มีวันเข้าใจ...

 

 แค่อ่านเรื่องแรกก็น่าสนใจแล้วใช่ไหมครับ ภาษาของเสกสรรค์เลือกภาษาได้งดงาม อยากให้ผู้อ่านไปอ่านหนังสือเล่มนี้ครับ  ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน...