นกกระดาษ
สัญลักษณ์แห่งความสันติ

ฉันยังคงจำได้....
ในวันวานที่ผ่านมานานตั้งหลายปี 
ในวันที่ฉันเป็นเด็ก ป.6 ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรมากนัก
ครูสายสมรบอกให้ช่วยกันพับนกกระดาษ

เราจะส่งพวกมันไปโปรยที่ " ภาคใต้ "

ตอนนั้นยังจำได้ว่า 
เราจะส่งมันเป็นกำลังใจให้กับชาวใต้
ที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ไม่สงบ ที่ต้องทนทุกข์ทรมานในแต่ละวันที่ผ่านไป

ฉันตื่นเต้นที่จะได้ทำอะไรที่ตอนนั้นตนเองคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่
วันเสาร์ - อาทิตย์ ฉันนั่งพับกระดาษทั้งวัน
พับได้เป็นร้อย ๆ ตัว หอบใส่ถุงพลาสติกมาให้ครูที่โรงเรียน
แถมยังบังคับให้พ่อกับแม่ช่วยพับด้วย

แต่ ณ ตอนนี้
ฉันเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 
ฉันไม่ได้เก่งกฏหมาย ไม่ได้รู้เรื่องการเมือง ไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้
ฉันจึงไม่รู้ว่าฝ่ายใดผิดหรือถูก
ฉันไม่รู้หรอกว่าเรื่องนี้จะจบลงเมื่อใด

 

แต่สิ่งเดียวที่ฉันกลัวที่สุดในตอนนี้ คือ
ฉันกลัวที่จะต้องได้พับ " นกกระดาษ "
เพื่อส่งไปโปรยที่เมืองกรุงของเรา
ที่ไม่ได้ส่งไปเพื่อให้กำลังใจ
แต่ส่งไปให้เพื่อขอร้องให้ความวุ่นวายนี้มันจบลง
เพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง

ฉันไม่มีสิ่งใดที่จะบอกกล่าวพวกเขาเหล่านั้นได้เลย
เพราะฉันเป็นเพียงประชาชนของประเทศคนหนึ่งเท่านั้น

แต่ฉันอยากให้เขาได้รู้ว่า

หากว่าลูกทะเลาะแตกแยกระหว่างกัน 2 คน
พ่อเจ็บกว่าเป็น 2 เท่า
แล้วตอนนี้
ลูกของพ่อกำลังทะเลาะแตกแยกกันกี่หมื่นแสนล้านคน
ฉันเป็นเพียงหนึ่งในลูกที่ได้เเต่เฝ้ามองนั้น
ยังเจ็บปวดมากขนาดนี้
แล้วผู้เป็นพ่อจะเจ็บกว่าฉันเป็นเท่าใด

" เพราะพ่อทำอะไรเพื่อเรามามากแล้ว "


เด็กหญิงนกกระดาษ

 

**บทความนี้ไม่มีเจตนาจะเข้าข้างหรือปลุกความคิดของผู้ใด เพียงแต่อยากสะท้อนให้เห็นความคิดเห็นของประชาชนคนหนึ่งเท่านั้น **