นวนิยาย “คนแคระ”  ของ  “วิภาส ศรีทอง” ซึ่งได้รับรางวัล “วรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๕” ถือได้ว่าเป็นหนังสือที่น่าอ่านอีกเล่มซึ่งเต็มไปด้วยพลังทางความคิดสร้างสรรค์ที่นำเสนอผ่านทางตัวละครที่สะท้อนออกมาให้น่าติดตามค้นหา...

 

        สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สำหรับมิติในการดำเนินชีวิตของมนุษย์นั้น...ในแต่ละท่านก็จะมีมุมมองที่หลากหลายขึ้นอยู่กับปัจจัยที่มากระทบในแต่ละภาวะการณ์...แต่สิ่งสำคัญท้ายสุดที่มนุษย์ไม่สามารถก้าวข้ามพ้นผ่านความกลัวไปได้ไม่ว่าจะกี่ยุคกี่สมัย นัยคือ “ความกลัวที่เกิดจากความคิดที่ฝังรากลึกในจิตใจ”…เพราะ

 

'ความคิด...ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ จะค่อย ๆ กลายเป็นการกระทำ...

การกระทำ...ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ จะค่อย ๆ กลายเป็นนิสัย...

นิสัย...ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ จะค่อย ๆ กลายเป็นอุปนิสัย...

อุปนิสัย...ที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ จะค่อย ๆ กลายมามีอิทธิพลกำหนดวิถีชีวิตทั้งหมดของเราให้ดำเนินไป...'

 

 

          “คนแคระ” แบ่งออกเป็นสี่ภาค ประกอบด้วย...กรง...มนุษย์หัตถ์…เศษกระจก...และทะเลทราย… ซึ่งในแต่ละภาคนั้น ดูประหนึ่งเสมือนจะเป็นคนละเรื่องเดียวกัน...แต่ผู้เขียนก็สามารถผูกโยงเชื่อมต่อด้วยตัวละครที่ถักทอสายใยให้เกิดภาพจิ๊กซอร์ที่มีกระบวนการสืบเนื่องตลอดทั้งสายไม่ขาดตอน...

 

         มนุษย์เป็นสัตว์สังคม การดำรงอยู่หรือการดำเนินไปในกระแสสายธารแห่งชีวิตที่ผูกติดด้วยความสัมพันธ์ระหว่างกันอันหลากหลายไม่ว่าจะเป็นในสถานะครอบครัว...ญาติ...เพื่อน...ผู้บังคับบัญชา...ผู้ใต้บังคับบัญชา...เป็นอาทิ โดยสิ่งเหล่านี้ถือว่ามีบทบาทกำกับหน้าที่ของแต่ละบุคคลให้ดำเนินไป...ซึ่งในความเป็นจริงอีกเช่นกันการปฏิสัมพันธ์ในสถานะต่าง ๆ ย่อมมีความขัดแย้งแห่งตัวตนเกิดขึ้นได้เสมอ...

 

    “บางครั้ง...ความปรารถานาดีของเรา...ใครเขาคนนั้นอาจไม่ต้องการมันก็ได้...เพราะในทุกชีวิตต่างมีวิถี...”

 

 เครดิตภาพ : http://www.siamintelligence.com/seawrite-2012/