มีเด็กชายคนหนึ่ง...ทุกวันจะมีเรื่องราวต่าง ๆ ที่ตัวเองพานพบในแต่ละวันมาเล่าให้ปู่ฟัง...บางวันก็เป็นเรื่องดี...บางวันก็ไม่ดี...

 

         วันนี้...ปู่สังเกตุเห็นหลานมีท่าทีแปลก ๆ นิ่งเงียบไม่พูดจาเหมือนทุกวันที่ผ่านมา...สืบสาวราวเรื่องได้ว่า...หลานชายได้ช่วยเหลือเพื่อนคนหนึ่งไม่ให้โดนคุณครูลงโทษ...แต่เพื่อนคนนั้นไม่ได้ขอบคุณ...จึงทำให้หลานชายโกรธ โมโหเพื่อนเป็นอย่างมาก...

 

      ปู่พูดกับหลานชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า... “ตอนที่หลานช่วยเหลือเพื่อน...หลานมีความสุขไหม”

      หลานชายตอบว่า “มีความสุขครับ...สุขมากด้วยที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนไม่ให้ถูกทำโทษ”

 

      “งั้นแล้วตอนนี้หลานมานั่งทุกข์ทำไม...ควรจะมีความสุขใจที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นไม่ใช่เหรอ”

 

                                  

 

 

     หลานชายนิ่งเงียบ...ในขณะที่ปู่พูดต่อ... “การทำความดี ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม...ผลของมันก็ยังจะเป็นความดีไม่มีเปลี่ยนแปลง...หาใช่คำพูดไม่”

 

      “หลานฟังไว้นะ...คนส่วนใหญ่ในปัจจุบัน...สุข – ทุกข์ ก็เพราะคำพูดของคนอื่น...คำพูดของคนไม่ว่าจะเป็นไปในทางที่ดีหรือไม่ดี...มันก็เหมือนเม็ดผื่นคัน...หากเราหลงเข้าไปเกาเมื่อใดในตอนแรกก็จะพบว่ามีสุขจากการได้เกาที่คัน...ยิ่งคันยิ่งเกา...ยิ่งเกายิ่งมัน...ยิ่งมันยิ่งเกา...ผลมีแผลเต็มตัว...

       แต่ถ้าหากว่าเราไม่หลงไปกับคำพูดนั้นก็เปรียบเสมือนเป็นความสุขจากไม่มีที่คันให้เกา...เป็นสุขที่ไม่ต้องอาศัยปัจจัยเหตุ (ที่คัน)...ถึงแม้จะไม่มันเหมือนเกา...แต่ผลก็คือไม่มีแผล...

 

แต่การที่จะอยู่ในสภาวะที่ไม่มีที่คันให้เกา (ทั้ง ๆ ที่มันมีนี่ซิ)...ทำได้ยาก...”

 

 

     เครดิตภาพ :http://110.164.64.137/healty/images/25122008051613.jpg