วันนี้ (30 สิงหาคม 56) หลังจากดูแลให้เด็ก ๆ กลับบ้านจนหมดแล้ว
เหลือบดูนาฬากาที่ข้างฝาห้องสมุด เป็นเวลา 6 โมงเย็นกว่าแล้ว...
หยิบไม้กวาด มากวาดห้องสมุดและระเบียงหน้าห้องก่อนกลับบ้าน...อัน
เป็นกิจวัตรประจำที่คุณมะเดื่อจะทำก่อนปิดประตูห้องสมุดแล้วกลับบ้าน
เวลานี้ของทุก ๆ วันทำการ เป็นเวลาปกติที่คุณมะเดื่อจะกลับบ้าน
เนื่องจาก จะอยู่สอนเด็ก ๆ หลังเลิกเรียนทุกวัน สอนถึง 5 โมงเย็น แต่
กว่าผู้ปกครองจะมารับเด็กกลับหมด ก็ไม่ต่ำกว่า 6 โมงเย็น
กวาดห้องเสร็จ เก็บไม้กวาด นั่งลงพักเหนื่อย บรรยากาศโดยรอบเงียบ
สงบ ลมยามเย็นพัดแผ่ว ๆ ทำให้ยังไม่อยากกลับ หยิบกล้องขึ้นมากด
บันทึกภาพความเงียบสงบไว้ ไม่ได้ตั้งใจจะเอามาลงบันทึก คิดว่าถ่าย
เก็บไว้อย่างนั้นแหละ...
ไม่กี่นาทีก่อนหน้าบริเวณหน้าอาคารเรียนยังมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก ๆ
วิ่งเล่นกันอยู่ แต่ขณะนี้มันเงียบสงบต่างกันลิบลับ รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา
ตอนนี้เอง
ผ่านไปอีกวันกับภารกิจของครู ที่ลืมนึกถึงตัวเอง ชั่วโมงต่อชั่วโมง นาที
ต่อนาที ลืมตัวเองไปเลย เห็นแต่งาน และเด็ก ๆ ตรงหน้าเท่านั้น
วันศุกร์...วันที่หลาย ๆ คนเ้รียกในทำนองประชดประชันว่า " วันศุกร์แห่ง
ชาติ" อาจจะเพราะเหตุผลกลใดอันเป็นที่มาของชื่อนี้ก็ตามที แต่สำหรับ
คุณมะเดื่อ....วันศุกร์เป็นวันที่เหนื่อยสุด ๆ เพราะสะสมความเหนื่อยมา
ตั้งแต่วันจันทร์...จนถึงวันนี้...
ความเงียบ + ความอ่อนล้า ทำให้ไม่อยากจะลุกขึ้นไปจากที่ตรงนั้น
ถ้าเป็นไปได้ ... อยากจะนอนหลับตรงนี้สักงีบ หรือตลอดทั้งคืนไปเลย
แต่...ภาระหน้าที่ที่บ้านยังรออยู่...ทำให้ต้องกลับบ้านก่อนที่จะมืดค่ำไป
กว่านี้
เปิดไฟหน้าระเบียง แล้วปิดประตูห้องสมุด กำลังจะเดินไปเอามอเตอร์ไซด์
คู่ชีพที่โรงรถ พอดีเหลือบไปเห็นกระเป๋านักเรียนวางไว้ที่ม้าหินอ่อนที่
โคนต้นพะยอม เดินไปเปิดกระเป๋าดูว่าเป็นของใคร...เป็นของนักเรียน
ชาย ป.3 ที่คงกลับไปบ้านแล้ว จึงเอาไปวางไว้ที่โต๊ะหน้าห้องสมุด
คาดว่า เดี๋ยวเขานึกได้คงย้อนกลับมาเอา
พรุ่งนี้นัดเด็ก ๆ ไว้ 3 โมงเช้า ช่วงนี้ ทำงาน 6 วัน ใน 1 สัปดาห์ ทำด้วยใจ แม้เหนื่อยเพียงใดก็มีความสุข...ขออย่างเดียว อย่าให้มีปัญหาที่ไม่น่าจะเป็นปัญหามากวนใจเท่านั้น...เหนื่อยเพียงใด คุณมะเดื่อก็ยิ้มสู้ได้
อากาศเริ่มสลัวลงแล้ว บรรยากาศยิ่งเงียบเหงา และออกจะวังเวง ในขณะ
ที่คุณมะเดื่อออกจากโรงเรียน ...
....................................................
เป็นกำลังใจให้ครับคุณครู
อยู่กับเด็กสนุกจนลืมเหนื่อย นะครับครู...
ขอบคุณจ้ะคุณพิชัย
ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ
แวะมาส่งกำลังใจนะคะ คุณครูมะเดื่อ ไม่เหงานะคะ มีเพื่อนร่วมก๊วนมากมายที่นี่ค่ะ
ได้ฟังเพลงนี้ คิดถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัยนะคะ คิดถึงวันวานอีกแล้วล่ะค่ะ
มีเรื่องราวตลกมากมาย ให้คิดแล้วขำๆ ล่ะค่ะ
คุณครูมะเดื่อ ......ที่สุดแล้ว....คุณครูทำได้หลายหน้าที่เหลือเกินนะคะ
จับชอล์กเขียนกระดาน จับไม้เรียวไว้ปรามเด็กดื้อ แล้วยังจะจับไม้กวาดอีก .......มีโล่ห์ที่ไหนมีเหรียญเท่าใด จะเทใจซื้อให้คุณครูมะเดื่อหมดเลยค่ะ
ฝันดีนะคะ พรุ่งนี้ก็เช้าแล้วค่ะ
ประทับใจคุณครูมะเดื่อมากค่ะ
สวัสดีค่ะคุณมะเดื่อ
คุณยายหอบกำลังใจมาส่งจ้า หายเหนื่อยหรือยังจ๊ะ
เป็นกำลังใจนะคะคุณมะเดื่อ...
เป็นกำลังใจให้ครูไทยค่ะ....
ขอชื่นชมและเป็นกำลังใจครับ
สวัสดียามบ่ายจัดๆ จ้ะคุณอรคนงาม
เป็นครู ก็คงต้องเป็นทุกอาชีพอยู่แล้วจ้ะ ทำได้ทุกอย่าง แต่ " แบบเป็ด ๆ อ่ะนะ " อิอิ ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ
สวัสดีจ้ะคุณระพี
ขอบคุณมากมายหลายเหลือจ้ะคุณระพี ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้คุณมะเดื่อตลอดมาจ้ะ
รีบรับ ๆๆๆๆ กำลังใจหอบโตจากคุณยายคนสวยจ้ะ
ขอบคุณมากมายจ้ะ
สวัสดีจ้ะท่าน ดร.พจนา
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มอบให้จ้ะ
เป็นกำลังใจให้คุณครูนก
เช่นกันจ้ะ
ขอบคุณจ้ะคุณเขียวมรกต
สำหรับกำลังใจและการทักทายจ้ะ
มาชื่นชมและศรัทธา "คุณครูแห่งชาติ" นะคะ
อยากให้คณบดีคณะครุศาสตร์/ศึกษาศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยทุกแห่ง นำบันทึกนี้ ไปให้นิสิตนักศึกษาเรียนรู้เป็น "กรณีศึกษา" เพื่อเสริมสร้างจิตวิญญาณครู จังเลยค่ะ
สวัสดีจ้ะพี่ไอดิน ฯ
ขอบคุณสำหรับความปราถนาดี และกำลังใจที่ให้คุณมะเดื่ออย่างมากมายตลอดมา คุณมะเดื่อเชื่อว่า คนเป็นครู ครูที่มีวิญญาณครูทุกคน ก็จะมีความรู้สึกนึกคิดที่เหมือน ๆ กับคุณมะเดื่อนี่แหละจ้ะ จิตวิญญาณครู ไม่ต่างกันจ้ะ ขอบคุณอีกครั้ง
ความงดงาม กับความมีคุณค่าของคำว่าครู
มีอยู่ในใจครู ดีในดวงใจอย่างคุณมะเดื่อเสมอ
ครูหยินขอชื่นชมและเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ