ผมมาอยู่โรงเรียนบ้านหนองผือ เมื่อวันที่ ๒๙ กรกฎาคม ๒๕๔๙ ถึงวันนี้ก็ ๗ ปีแล้ว มาปีแรกก็คิดเลย ว่าโรงเรียนจะสมบูรณ์ได้ต้องมีถนนลาดยาง เพราะบริเวณหน้าอาคาร ผู้บริหารและคณะครูที่อยู่มาก่อนเรา เขาปรับระบบไว้ดีแล้ว ทั้งตัวอาคารเรียน แนวถนนและต้นไม้ ที่มีทั้งไม้ยืนต้นและไม้ประดับ ถนนที่ว่านี้ก็ควรจะเป็นถนนลาดยางซึ่งจะดีกว่าถนนคอนกรีต

ถ้าเป็นถนนคอนกรีตสีขาวดีก็จริง แต่จะร้อนและสกปรกง่าย ส่วนถนนลาดยาง ดูครึ้มดำอมตะ มองแล้วเย็นตา เข้ากันได้ดีกับแนวต้นไม้ ปัญหาอยู่ที่จะสร้างได้โดยงบใด ขอเขตพื้นที่ก็คงจะยาก อาจต้องรอถึงชาติหน้าตอนบ่ายๆ  เพราะเขาไม่มีนโยบายที่จะให้ที่ดินสิ่งก่อสร้างอยู่แล้ว จะใช้งบรายหัวเด็ก ก็คงเป็นไปไม่ได้ จัดผ้าป่าการศึกษาล่ะ ต้องจัดกี่ครั้งถึงจะได้เงินสองแสน คิดแล้วคิดอีก จนเลิกคิดไปหลายครั้ง

ปี ๒๕๕๓ เริ่มออกปากขอเทศบาล..เพราะเห็นว่าโรงเรียนอยู่ในเขตของเขา แต่อยู่ชายขอบของหมู่บ้านเล็กๆ เทศบาลบอกแบบไม่ต้องคิดเลยว่า ให้ไม่ได้ เนื่องจากโรงเรียนอยู่ในสังกัด สพฐ. เขาจะดูแลได้เฉพาะอาหารกลางวัน/อาหารเสริมนม และเขามีโรงเรียนในสังกัดโดยตรงอยู่แล้ว คือ ศูนย์เด็กเล็กของเทศบาล...

ผมก็เลยเถียง(ในใจ)ว่าแล้วทำไม..โรงเรียนในตลาด ที่เป็นโรงเรียนอนุบาลประจำอำเภอ เป็นโรงเรียนดีประจำตำบล ได้งบจากเขต จาก สพฐ.มากมายก่ายกองอยู่แล้ว แต่พวกคุณก็ยังไปให้งบพัฒนาฯโน่น นี่ นั่น ปีละเป็นแสน พวกเทศบาลก็ตอบ (ในใจ)ว่า ก็โรงเรียนในตลาด มีลูกหลานของพวก สท.เรียนอยู่ สท.บางคนเป็นกรรมการโรงเรียน ก็คงจะรักษาฐานคะแนนเสียงเอาไว้นั่นแหละ

เวลาเทศบาลเชิญผมเข้าประชุมหารือเพื่อเตรียมจัดงานสำคัญต่างๆ ผมก็จะพูดขอความอนุเคราะห์เรื่องถนนอยู่เสมอ ไม่เคยขาดประชุม ไม่เคยส่งใครไปแทน ก็เพื่อให้เกียรติเทศบาล ให้ความสำคัญกับงานของเขา เขาให้เป็นประธานกรรมการฯติดตามตรวจสอบและประเมินผลงานงบประมาณประจำปีของเทศบาลก็๋เป็นให้ และไม่สร้างปัญหาใดๆให้เกิดขึ้น แต่ท้ายที่สุดเขาก็จะอ้างระเบียบ..องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นว่าทำอะไรได้/ไม่ได้

พออ้างระเบียบ..ก็ต้องตีความกัน..ผมบอกเงินอุดหนุนการศึกษา ทำอะไรก็ได้ในโรงเรียน ที่จะช่วยให้สถานศึกษามีคุณภาพ น่าอยู่น่าเรียน พร้อมทั้งยกตัวอย่างโรงเรียนที่อยู่ในเขต อบต.ต่างๆ เขาให้เงินอุดหนุนจ้างครูทั้งปี ให้จัดกีฬาเป็นแสน ให้ไปจัดค่ายคุณธรรม/ลูกเสือ และจัดซื้อคอมพิวเตอร์ หมดกันไปหลายล้านแล้ว เทศบาลยังกลัวโน่นกลัวนี่อยู่เลย

ตกลงว่าจะไม่ได้จริงๆ ผมก็เฉยๆ แต่ก็ยังไปช่วยงานเทศบาลตามปกติ ให้ความเคารพผู้บริหารระดับสูงของเขา ให้เกียรติสท.ทุกคน โชคดีที่โรงเรียนมีพัฒนาการขึ้นบ้างเป็นลำดับ บางเรื่องเทศบาลก็นำไปชมเชยกล่าวขวัญกัน เกี่ยวกับความเก่งและความกล้าแสดงออกของเด็กนักเรียน

นิมิตหมายที่ดีเริ่มมีให้เห็น วันเด็กที่ผ่านมาเทศบาลบริจาคเงินช่วยจัดงาน ๑๐,๐๐๐ บาท จากนั้นก็ส่งข่าวให้เราทราบว่า โครงการขอถนนลาดยางของผม ได้นำเข้าแผนงบประมาณแล้ว(แผนสามปี) ซึ่งจะเร่งให้ทันปีงบประมาณ ๒๕๕๖ นี้

ก่อนหน้านี้ ประมาณ สามเดือน ผมก็ได้ข่าวตลอดมาว่า มีการคุยกันในที่ประชุมของเทศบาล ว่าถ้าไม่ดูแลโรงเรียนบ้านหนองผือ ชาวบ้านจะเอาเรื่องในฐานะที่ไม่ดูแลกันเลย(จะปล่อยครูใหญ่เหนื่อยอยู่คนเดียวได้ไง เหมือนลูกเมียน้อย) ต่อมาก็ได้ยินว่าจัดสรรงบให้ และมีการขายแบบงานก่อสร้าง- ยื่นซองประกวดราคา ใจผมก็ยังคิดว่า จะมีคนมาเหมางานสร้างไหมหนอ ถนนยาวแค่ ๒๐๐ เมตร งบเพียง ๒ แสน (โดยมากเขาจะทำกันเป็นล้าน)

วันนี้ เห็นเครื่องจักรวิ่งเข้ามาในโรงเรียน..ครูและเด็กวิ่งออกไปดู ผมขนลุกเลย ฝันเราเป็นจริงแล้วหรือนี่