อ่านบันทึกท่านอาจารย์วิจารณ์ เรื่อง แถลงข่าวงานมหกรรมความรู้แห่งชาติ แล้วอยากเขียนบันทึกนี้ ท่านย้ำเหมือนที่เคยย้ำเสมอๆว่า

"เราต้องมีเครื่องมือส่งเสริมมิติของความเป็นมนุษย์   มีเครื่องมือดึงเอาศักยภาพ  ศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ออกมาทำประโยชน์ให้แก่สังคม   ออกมาสร้างจิตวิญญาณด้านดีให้แก่สังคม"

เป็นการตอกย้ำความคิดของตัวเองที่เกิดเนื่องจากการได้ไปอบรมการใช้บล็อกให้คนอื่นเสมอว่า อยากให้คนเราทุกคนในสังคม รู้คุณค่าของตนเอง เพราะนี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด เมื่อไหร่ที่เราภาคภูมิใจในตัวตนของเรา ในงานของเรา เราจะทำได้ดีและพร้อมจะบอกใครๆว่าเราทำยังไง

ตัวเองทำงานอย่างเต็มที่ทุกอย่างตลอดมาตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่ว่าจะงานอะไร  ไม่เคยคิดว่าต้องให้ใครมาชื่นชม นึกย้อนไปแล้วก็รู้ว่า ทำได้เช่นนั้นเพราะรู้คุณค่าของตัวเอง โดยไม่เคยต้องรอให้ใครมาเห็น ไม่คิดว่าต้องมี"เปลือก"ใดๆมาหุ้มห่อให้ใครหันมามอง จึงทำงานทุกอย่างด้วยความสุข รางวัลก็คือทำอย่างดีให้ตัวเองพอใจ แต่หากมีใครมาชื่นชมก็ถือเป็นโบนัสให้ชื่นใจเท่านั้นเอง

เมื่อมาอยู่ในจุดที่เริ่มจะมี"เปลือก"ที่ทำให้คนหันมามอง ได้พบผู้คนมากขึ้น มีคนรับฟังสิ่งที่เราสื่อออกไปมากขึ้น จึงพบว่ามีคนอีกมากมายที่ทำไม่ได้อย่างเรา เพราะขาดความรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่านั่นเอง 

อยากให้คนที่อยู่ในฐานะที่สามารถให้คุณให้โทษกับผู้อื่นได้ทั้งหลาย เช่น ผู้บริหารองค์กร หัวหน้างาน หัวหน้าหน่วย ช่วยกันสร้างความรู้สึกดีๆนี้ให้เกิดกับคนใต้บังคับบัญชา แล้วจะได้เห็นว่า"พลัง"เหล่านี้มีค่าอย่างไร 

เราในฐานะเพื่อนร่วมโลกกับผู้อื่น ก็คงจะทำได้ด้วยการให้กำลังใจ ส่งเสริมให้ทุกคนรู้ว่า ตัวเองมีคุณค่า งานทุกงานไม่ว่าจะเล็กแค่ไหนก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้งานใหญ่เดินไปได้ หากเราช่วยกันทำให้กันและกันได้ เราทุกคนก็จะเป็นพลังมหาศาลในการขับเคลื่อนสังคม ผู้บริหารที่ทำได้แล้วเห็นผล ก็ขอให้ช่วยกันบอกกล่าวเพื่อเป็นการกระตุ้นเตือนท่านอื่นๆไปด้วย จะเป็นอานิสงค์อันยิ่งใหญ่กับบ้านเมืองของเรา