สิ่งที่ผมได้ทำที่จะมีประโยชน์ที่สุดในการไปงานประชุม "นักวิจัยรุ่นใหม่พบเมธีวิจัยอาวุโส สกว." ในวันที่ 12-14 ต.ค. 49 ที่ผ่านมานั้นได้แก่การไปเสนอตัวช่วยทำงานให้แก่ ศ.ดร.ยงยุทธ ยุทธวงศ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 

หลังจากผมได้ขึ้นเวทีประกาศความเป็น "ศิลปินรุ่นใหม่" ไม่ใช่ "นักวิจัยรุ่นใหม่" ในการเสวนาดังที่ผมได้เล่า "ที่บันทึกนี้ " แล้ว ผมก็หลบไปนั่งกินกาแฟหลังห้องเพื่อรอโอกาสได้คุยกับอาจารย์หมอวิจารณ์ (เพื่อขออนุญาตซื้อ laptops -- ศิลปินอะไรก็ไม่รู้ชอบขอซื้อของ อาจารย์หมอวิจารณ์ก็ใจดีให้ซื้อ)  และฟังอาจารย์ยงยุทธบรรยายไปด้วย

มีอยู่หนึ่งจังหวะที่อาจารย์ยงยุทธได้กล่าวเกี่ยวกับเทคโนโลยีสารสนเทศและยกตัวอย่าง open source แล้วพูดถึงผมซึ่งได้พูดเรื่องนี้ก่อนหน้า ทำให้ผมได้ทราบว่าอาจารย์ยงยุทธก็ฟังผมพูดเหมือนกันแฮะ ตอนแรกนึกว่าไม่ได้ตั้งใจฟังเพราะเห็นอาจารย์กำลังใช้ laptop นั่งทำงาน

ผมดีดนิ้วเปาะ แล้วรู้ทันทีว่านี่เป็นโอกาสที่เราจะได้เสนอตัวเพื่อทำให้ความฝันอย่างหนึ่งเป็นจริง คือได้เห็น "คณะรัฐบาลไทยเขียนบล็อก" ซึ่งจะเป็นรัฐบาลแรกของโลกที่โปร่งใสได้ถึงขนาดนี้

ดังนั้นหลังจากการประชุมช่วงเช้าสิ้นสุดลง ผมจึงถือโอกาส "ขอรบกวนเวลาอาจารย์ 2 นาที" เสนอตัวทันที ซึ่งอาจารย์ยงยุทธก็ได้ถามว่า "แล้วผมจะไปช่วยอาจารย์ยงยุทธได้หรือ เพราะผมกำลังช่วยอาจารย์หมอวิจารณ์อยู่" ผมรีบตอบทันทีว่า "ได้ครับ ผมช่วยได้" เพราะผมรู้ว่าด้วย KnowledgeVolution ที่เรามีอยู่ในมือ จะติดตั้งเพิ่มอีกเท่าไหร่งานที่เพิ่มขึ้นก็เพียงนิดเดียว

อาจารย์ยงยุทธกำลังให้คนทำงานของอาจารย์ติดตั้งระบบบล็อกที่ สวทช. อยู่ด้วย และอาจารย์บอกว่าจะให้คนของ สวทช. ติดต่อผม ดังนั้นระบบของเราอาจจะได้ไปติดตั้งให้ สวทช. ก่อน ผมเดาว่าอาจารย์คงนึกถึงให้ผมไปช่วยทำระบบบล็อกของ สวทช. เป็นหลัก

"แต่อาจารย์ครับ" ผมกล่าวจบตอนท้ายเพราะเห็นว่ารบกวนเวลาอาจารย์ยงยุทธเกิน 2 นาทีที่ขอแล้ว "ผมอยากเห็นคณะรัฐมนตรีเขียนบล็อกครับ ตอนนี้เรามีอาจารย์ไพบูลย์ซึ่งเป็น blogger คนแรกของโลกที่เขียนบล็อกมาก่อนดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีแล้ว" (ซึ่งควรเป็นข่าวระดับโลก) "ถ้าเรามีคณะรัฐมนตรีที่เขียนบล็อก เราจะมีคณะบริหารที่โปร่งใสมากทีเดียว ผมช่วยได้นะครับ ผมยินดีช่วย"

ตอนนี้นามบัตรผมอยู่ในกระเป๋าของอาจารย์ยงยุทธแล้วครับ ผมไม่รู้ว่าพวกเราจะได้เห็นอาจารย์ยงยุทธมาเขียนบล็อกเมื่อไหร่ และเราจะได้เห็นคณะรัฐมนตรีทั้งคณะเขียนบล็อกหรือเปล่า แต่เราจะหวังว่าจะได้เห็น และจะไม่เลิกหวังครับ