นกอพยพมาถึงแล้ว...

ตามริมน้ำ ท้องทุ่ง ชายหาด ป่าชายเลน พื้นที่ชุ่มน้ำ
ต่างคึกคักไปด้วยนกนักเดินทางจากแดนไกล
ที่บินข้ามน้ำ ข้ามทะเล ข้ามภูเขา
มาแวะพัก แวะอาศัย แวะกินอาหาร
เติมพลังเพื่อบินไปต่อ...ยังจุดหมายอันอีกไกลโพ้น

จากความหนาวเหน็บสู่ความอบอุ่น
จากความแร้นแค้นสู่ความมั่งคั่ง
จากอันตรายสู่ความปลอดภัย
จากบ้านเกิดสู่การเดินทางแสนไกลของชีวิต
นกตัวเล็กๆ เหล่านี้หาทางออกให้เผ่าพันธุ์
ด้วยแรงกายแรงใจแรงพลัง...ของตัวมันเอง
เพราะพวกมันเข้าใจดีว่า
ไม่ทุกชีวิต...ที่จะเกิดมาบนความพร้อมในทุกๆ อย่าง
การอพยพ...เป็นการเดินทางสู่สิ่งที่ดีกว่า

บนเส้นทาง...
คือการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิต
เพื่อนำมาบอกเล่า...ตามรายทาง
เพื่อการแลกเปลี่ยน...เรียนรู้...แล้วไปต่อไป
นกอพยพ...มีการจากลาและความไม่แน่นอนเป็นมิตรร่วมทาง

แม่รู้ว่าเป็นเพียงทางผ่าน
ต้้นไม้ ชายหาด ชายเลน...
ต่างดูเริงร่าที่ได้ต้อนรับ...นักเดินทาง
ได้เป็นแหล่งอาหาร และที่พักพิงอันอบอุ่น
ทำหน้าที่ของผู้หยั่งราก...เป็นที่พึ่งพา...ได้อย่างสมบูรณ์

ปีละครั้งกับการพบเจอ
แม้เป็นช่วงเลาสั้นๆ
แต่ทั้งนักเดินทางและผู้หยั่งราก
ต่างก็เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

นักเดินทางสัมผัสได้ว่า
ในความไม่พร้อมที่จากมา...ได้ให้โอกาสเขาเปิดใจสู่โลกกว้าง
ให้เขาได้รู้จักความสุขบนรายทางจากการเป็นผู้รับซึ่งไมตรี
ผู้หยั่งรากชื่นชมในชีวิตที่มั่นคงไม่สั่นคลอนของตน
และรู้ว่าการจากลา...เป็นความชั่วคราว...เป็นเรื่องธรรมดา
ต่างฝ่ายต่างรู้ว่า...ตนโชคดีในสิ่งที่มี...ในสิ่งที่เป็น

การเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
การเรียนรู้ในทุกวันของชีวิต
ก็คือการอพยพ...ของหัวใจ
คือการเดินทาง...สู่โลกใบใหม่...ที่สดใสกว่าเดิม

 

นำภาพกลุ่มนกหัวโต นกอพยพกลุ่มแรกที่ได้เห็นในปีนี้มาฝากด้วยความระลึกถึงกัลยาณมิตรทุกท่านค่ะ ภาพชุดนี้เพิ่งถ่ายได้เมื่อเย็นวาน ที่ชายหาดใกล้บ้าน Sembawang Beach ค่ะ

 

สุขสันต์วันแห่งการอพยพของหัวใจค่ะ

 

 

 

..

 

..

..

..

..

..

..

..

..

 

 

เรื่องจริง... By ตอง พี... 

http://www.youtube.com/watch?v=0jTqhbzZNRs