ชีวิตสำเร็จรูป

                  

 

ก่อนจะเลี้ยวหักมุมข้ามถนนเข้าสู่โรงเีรียนของคุณมะเดื่อ  จะมีร้านขาย

อาหาร " ต้องสั่ง " (จึงจะได้กิน) ของผู้ปกครองเด็กร้านหนึ่ง ที่ใช้บริเวณ

ชายคาบ้านต่อเป็นเพิง (สุนัขแหงน) ออกมาสำหรับตั้งตู้ เตา โต๊ะ อาหาร

เช้า ๆ ที่ร้านนี้จะขาย " โจ๊ก "  อาหารเช้าของเด็ก ๆ และก๋วยจั๊บ  

ก๋วยเตี๋ยว อาหารของผู้ปกครอง จะมีลูกค้า ซึ่งก็เป็นนักเรียนของโรงเรียน

คุณมะเดื่อ + ผู้ปกครองอุดหนุนเต็มทุกที่นั่ง

 

                บรรยากาศ   อบอุ่น     ดีแท้แท้

                มีพ่อ แม่     ลูกเล็ก    เด็กทั้งหลาย

                บางวัน       ก็มี         ปู่  ย่า  ยาย

                แสนสบาย   มื้อเช้านี้   มีให้กิน

                

ย้อนนึกไปถึง เมื่อครั้งคุณมะเดื่อยังเป็นเด็กน้อยเรียนชั้นประถม แม่ต้อง

ตื่นตั้งแต่ตี ๔ ตี ๕ เพื่อหุงหาอาหารเช้าให้กับสมาชิกทุกคนในครัว  ครัว

ไทยพื้นบ้าน  นั่งกับพื้น ติดเตาฟืน เตาถ่านควันโขมง คุณมะเดื่อเป็น

ลูกสาวคนโต ต้องถูกปลุกให้เข้าครัวช่วยแม่แต่เช้ามืดเช่นกัน

 

              ถ้าตื่นช้า       แม่คว้า    ไม้เรียวไล่

              " จะนอนไป   ถึงไหน    ตื่นเร็วรี่ " 

              ต้องรีบตื่น      เข้าครัว    ในทันที

              บางครั้งมี      " มัวขี้ตา"  ถลาล้ม

 

แม่ทำกับข้าวเก่ง ฝีมือแม่ อร่อยห้าดาว ไม่ว่าจะเป็น แกงส้ม  ต้มยำ  

ผัดผัก  น้ำพริกกะปิ  หรือแม้แต่ไข่เจียว  แม่ใช้เครื่องสดที่ปลูกไว้ข้างครัว

เครื่องแกงของแม่ สดใหม่ จัดจ้าน ไร้สารพิษ คุณมะเดื่อจะเป็นลูกมือตลอด  

               โขลกน้ำพริก    โป๊กโป๊ก    จนครกสั่น

               ดังลั่น        บ้านสะเทือน   เขยื้อนไหว

               เสน่ห์อัน     ร้ายยิ่ง          ของหญิงไทย

               โบราณท่าน   ว่าไว้          ชายพึงเชย

 

แม่ไม่เคยรู้จักคำว่า เครื่องแกง หรือ กับข้าวสำเร็จรูป แม่จะใช้เครื่องสด ไม่ใช้ผงชูรส เหตุนี้ กับข้าวของแม่จึงมีรสชาติอร่อยถูกปากเป็นยิ่งนัก หุงข้าวทำกับข้าวเสร็จก็สว่างพอดี แม่จะแบ่งอาหารใส่บาตรพระก่อน แล้วจึง

ให้ลูก ๆ กินข้าว เอาข้าวใส่ปิ่นโตให้ลูกไปกินกลางวันที่โรงเรียน

คุณมะเดื่อกับน้อง ๆ ไม่เคยงอแงเรื่องเงินค่าขนม การได้เงินแม้สลึงเดียว

ติดตัวไปโรงเรียนนั้น ก็นับว่า " รวย " แล้ว  ไม่เหมือนเด็กยุคนี้ที่กำลังจะไม่รู้จักคำว่า  ยี่สิบห้าสตางค์  ห้าสิบสตางค์  หรือแม้แต่ " หนึ่งบาท"

 

               เหรียญสลึง    เด็กไทย   ไม่รู้จัก

               เห็นแต่ควัก     เป็นแบ็งค์  แย่งกันจ่าย

               ได้เงินยี่         สิบบาท     จะเป็นจะตาย

                ร้องโวยวาย    " วันนี้ไม่....ไปโรงเรียน " 

               

  คนรุ่นเก่า  มีวิถีชีวิตที่ต้อง  " อยู่ให้เป็น  และ เย็นให้ได้ "  คนรุ่นพ่อ แม่  ปู่  ย่า  ตา  ทวด  ของเรา คำว่า " รอ " มีอยู่ตลอดเวลา  ทุกอย่าง

ต้อง " ทำด้วยมือ"  ไม่ใช่  " ซื้อด้วยเงิน"  แต่วิถีชีวิตของผู้คนในยุค

สมัยปัจจุบัน  เป็น  " ชีวิตสำเร็จรูป "  " รอไม่เป็น  และเย็นไม่ได้ " ทุก

อย่างสะดวก  สบาย  ไม่ต้องซื้อ " 

                

               มีเงิน       ซื้อได้     สบายมาก

               ไม่ต้อง     ลำบาก    ทำเองนั่น

               สรรพสิ่ง    นานา      สารพัน

               ใช้...เงิน... เท่านั้น    บันดาลมา

 

จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมสังคมไทยในยุคนี้จึงเป็นเช่นนี้ เพราะคนรุ่น

ใหม่มีชีวิต ที่ " สำเร็จรูป "  ไม่ต้องมีครัว  ไม่ต้องมีปัจจัยสี่ ที่ต้องทำ ที่

ต้องหาด้วย " มือ " ไม่ต้องแก้ปัญหา  " ใช้เงิน " อย่างเดียว ก็ได้มา

แล้วแต่...ก็นั่นแหละ..คำถามมันอยู่ตรงที่  " แล้วจะได้เงินมาได้อย่างไร

"เป็นคำถามที่ทุก ๆ คน ในยุคสมัยนี้ ต้องแสวงหาคำตอบ

กันเอง...และ...ก็คงจะเป็นคำตอบที่....เหน็ดเหนื่อย ... กว่าการ

สร้างสรรค์ด้วยมือมากมาย หลายเท่านักเชียว......

 

            

 

                                                                         คุณมะเดื่อ

                                                ลูกบิดกลายพันธุ๋

                                                   ๑๔/๐๘/๕๖