….. ตอนที่อุ้มท้องลูกคนแรก .... ผู้เขียน ยังทำงานที่ หน่วยโลหิตวิทยา ... คณะแพทย์ศาสตร์  มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (มช.) .... จ.เชียงใหม่ .... พอใกล้จะคลอด...อายุครรภ์เกือบ 40 สัปดาห์  ..... จึงขอลาพักราชการ(พักร้อน) .... เพื่อเดินทางมาที่หา นพ.สมพนธ์ ที่ อ. ท่ายาง  จ.เพชรบุรี ....แล้ว..ไปคลอดลูกคนแรกเป็นหญิง (น้องหยุมหยิม) ...... ตอนนั้นไปปวดท้องคลอด ...แต่ น้ำเดิน .... คุณหมอ..... ที่ รพ. ราชบุรี.... ต้องผ่าคลอดทางหน้าท้อง .... ยอมรับและเป็นความจริงว่า .... การอุ้มครรภ์ ..... แต่อยู่ห่างไกล คุณหมอ .... คนเป็นแม่นั้น ..... “เครียดและวิตกกังวลในจิตใจ”  มากๆ ค่ะ ..... เครียดจากเหตุผล .... 

      -  เป็นการตั้งครรภ์แรก ..... มีความกลัว ....  เพราะไม่มีประสบการณ์ ถึงแม้จะฝากครรภ์(ANC)  กับสูติแพทย์ที่คณะแพทย์ มช. ก็ตาม .... แต่ยังกลัวค่ะ

     -  มีความวิตกกังวลใจ .... กลัว... "การคลอด"

     -  กลัวความเจ็บปวด...ตอนจะ "คลอดลูก"

     -  กลัวลูกคลอดลูกออกมา .... มีอาการ “ไม่ครบ 32 ประการ”

     -  ขาดคุณพ่ออยู่ใกล้ๆ นะคะ ... คุณหมออยู่ไกลมากค่ะ  (เมื่อ 30 ปีที่แล้ว ... นพ. สมพนธ์... อยู่ไกลจากเรามาก (คือ ผู้เขียน & ลูกในครรภ์) ....จาก จ. เชียงใหม่ ==> จ. เพชรบุรี.....ไกลกันจริงๆ ค่ะ)

      -  ปัจจุบัน .... ในคลินิกฝากครรภ์ (คลินิกANC) ในรพ. บ้านลาด ...และที่โรงพยาบาลอื่นๆ จึง นิยมให้มี  “โรงเรียน พ่อ-แม่” .... เพื่อให้คุณพ่อมีส่วนร่วมในการดูแลคุณแม่ ในคณะตั้งครรภ์จนคลอด .... ส่วนมากทำ 3 จุด นะคะ คือ ร.ร พ่อ-แม่ ที่คลินิกฝากครรภ์ .... ที่ห้องคลอ .... หลังหลังคลอ นะคะ .... และปัจจุบัน... ยังมีแบบประเมินความเครียด ... และมีกระบวนการ “เยี่ยมบ้านถ้าพบว่าคนตั้งครรภ์มีปัญหาที่ซับช้อน”  และปัจจุบัน ใหม่สุด  “เน้นฝากครรภ์คุณภาพ 5 ครั้ง” .... เป็นเกณฑ์การฝากครรภ์ออกใหม่สุดค่ะ ..... เริ่มฝากครรภ์ก่อน 12 สัปดาห์ ...ไป...จนถึง 40 สัปดาห์ .... เพื่อคุณภาพของคุณแม่จริงๆ ค่ะ ..... คิดว่าเป็นการทำงานที่ดีมากๆ นะคะ .... จะได้รับการดูแลทุกระยะ ... ถ้ามาตามช่วงที่นัด นะคะ .... เพราะผ่านการวิจัยในแต่ละ ระยะแล้วว่า ... “ได้คุณภาพ & มีประสิทธิภาพสูงสุด”  สำหรับหญิงตั้งครรภ์และทารกในครรภ์มากที่สุดนะคะ

     -  ในที่สุดก็คลอด “ลูกสาวคนแรก”  ด้วนน้ำหนักเพียง 2,600 กรัม .... อ้อ.....เรียกว่าผ่าคลอด นะคะไม่ได้คลอดเองโดยตรง....เป็น “การผ่าแบบสมัยเก่า ... การผ่าตัดคลอดทางหน้าท้อง (Cesarean Section; C/S)....  มีรอยแผลเป็นยาวตามท่ายืนของคุณแม่นะคะ .... น้ำหนักเพียง 2,600 กรัมนี้ ในปัจจุบันถือว่า  “ไม่เป็นที่พอใจมากนัก” แต่ได้ตามเกณฑ์ต้องคลอด น.น.แรกคลอด มากกว่า 2,500 กรัม ...

      -  พอคลอดแล้ว .... หลังผ่าตัด ... คำถามแรก ที่ถาม คุณหมอสมพนธ์ คือ ... ลูกเกิดมามีอวัยวะครบ 32 ประการไหม???? ...  คำถามที่ 2 คือ ....เป็นลูกสาว หรือลูกชาย ???? .... นั้นหมายถึง .... คนที่เป็นคุณแม่นั้น.... “รักและห่วงใยลูกตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา” .... เป็นเช่นนี้จริงๆค่ะ

     -  พอคลอดแล้วกลับมา .... ตอนนั้นพักใน บ้านพัก รพ. ท่ายาง อ. ท่ายาง .... มีปัญหาเพราะ ... เลี้ยงลูกไม่เป็น ... ไม่เก่ง .... ตามคุณยายจาก “ลำพูน”  มาช่วยเลี้ยง .... เพราะว่าตัวเองยังเจ็บแผลผ่าตัด .... สมัยก่อนยังเย็บแผลด้วยไหมที่ไม่ใช่ไหมละลายนะคะ  ...... (ไหมด้านนอกสุดนะคะ) ลูกเป็น “โรคอ้อน100 วัน” (Infantile Colic) .... เป็นอาการของของเด็กทารกที่ร้องไห้มักเป็นวันละครั้ง เกิดได้ทั้งเด็กผู้ชายแบละเด็กผู้หญิง...โดยเกิดขึ้นในเด็กอายุประมาณ 2-3 สัปดาห์ แต่อาการอาจจะรุนแรงขึ้นในช่วงอายุ 6-8 สัปดาห์ .... แล้วหายไปเอง .... เมื่อเด็กอายุประมาณ 3 เดือน  .... อาการโคลิค (Colic) ในเด็กแต่ละคนจะแตกต่างกันออกไป โดยจะร้องเป็นเวลานานติดต่อกัน 2-3  ชั่วโมงทำอย่างไรก็ไม่ยอมหยุด เด็กบางคนไม่ได้ร้องทุกวัน อาจจะร้องประมาณ 3-4 วันใน 1 สัปดาห์ ซึ่งระยะเวลาในการร้องของเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน  เวลาที่เขาร้องหน้าจะแดง เสียงร้องดัง แหลม และอาจมีอาการเกร็งแขนและขา ไม่ยอมหยุดง่าย ๆ เด็กบางคนมีการผายลมร่วมด้วย ปัจจุบันทางการแพทย์ยังไม่พบสาเหตุที่แน่ชัดที่ทำให้เกิดอาการของโคลิค (Colic)ได้ ... แต่สาเหตุที่สันนิฐาน ในปัจจุบัน คือ เด็กมีอาการปวดท้อง .... อาการของ Colic .....เป็นกับลูกสาวคนแรก นะคะ ..... เธอร้องมากมาย 100 วันจริงๆค่ะ …. ทำเอาคุณยาย. คุณยายและญาติๆ .... เครียดไปตามๆ กัน นะคะ .... และในสัปดาห์ แรกๆ เราโกรธคุณหมอ สมพนธ์ มากๆ .... ว่าเธอไม่ได้รักษาลูกให้หายจากการร้องของลูก “หยุมหยิม” ..... บางวันเราไป พบแพทย์ตั้ง 3-4 แห่งใน 1 วัน  นะคะ ...ทั้งใน จ.เพชรบุรี และใน จ. ราชบุรี .... เพราะลูกร้องมากจริงๆ ค่ะ .... 

        เราไม่คอยจะเชื่อคำบอก/อธิบายของคุณพ่อ(คุณหมอสมพนธ์) ... ถึงจะเป็นแพทย์ก็ตาม ... เพราะลูกร้องมากมายจริงๆ .... ความเชื่อ...ไม่เชื่อ....นั้นสำคัญจริงๆ  ต่อการปฏิบัติ ค่ะ

 

     

     

    

   

  

 

 

 

        ขอจบแค่นี้ก่อนนะคะ ..... แล้วคอยมาเล่า ... เรื่องของ MASATO  YU ในครั้งหน้า นะคะ


            


 

   ขอบคุณที่ท่านให้เกียติอ่าบทความนี้ นะคะ