7-9สิงหาคม 2556 เป็นครั้งที่หลายแล้วล่ะ สำหรับการแอ่วเหนือ ในช่วงเวลาใกล้สิ้นสุดปีงบประมาณก็คือใกล้เวลาเกษียณอายุราชการของพี่ๆ หลายคนด้วย มองไปในดวงตาก็เห็นถึงความรู้สึกระคนของพี่ๆ ผู้เกษียณนะ หลายท่านก็ปิดพยายามแจ่มใส นี่ก็คือความกังวลที่ต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญอีกครั้งของชีวิตนะครับ โรงพยาบาลของเราก็เล็งเห็นความสำคัญและเป็นการขอบคุณทุกท่านที่ทำงานกันมานานด้วยการมอบโอกาสให้ไปเปิดหูเปิดตา ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขในระยะเวลาสั้นๆ ตรงนี้ นี่ก็สร้างความอิ่มเอิบใจแก่ผู้เกษียณไม่น้อย ครั้งนี้เราไปเชียงรายกันในช่วงที่มีพายุเข้าจึงทำให้การเดินทางมากมายไปด้วยเม็ดฝน หลายคนรู้สึกกังวลถึงอันตราย พวกเราจึงเลือกสถานที่แวะชมแบบปลอดภัยกัน เช่น วัดร่องขุน ,การข้ามไปเที่ยวฝั่งพม่าที่อำเภอแม่สาย, กว้านพะเยา , พระธาตุช่อแฮ เป็นต้น

ในแต่ละสถานที่นั้นหลายคนก็มากันบ่อยจึงทำให้ตื่นเต้นน้อย แต่ที่สร้างความเพลินเพลินให้อย่างมากก็การเลือกซื้อของกินของฝากกัน เวลาสามสี่ชั่วโมงกับการซื้อของเมื่อได้เวลานัดหมายก็มาที่รถกันพร้อมทั้งหอบหิ้วของกินของฝากมากมาย เต็มท้ายรถ บรรยากาศอย่างนี้ก็ธรรมดาเป็นของคุ้นเคยกันนะครับ ส่วนที่ผมประทับใจก็น่าจะเป็นเจ้าไม้เคาะหลัง ป๊อกๆ แป๊กๆ ที่พี่อุทัยเขาตามหาซื้อมา ในราคาแสนธรรมดาแต่เมื่อผมลองนำมาเคาะ ได้ยินเสียงป๊อกๆ พร้อมกับความสบาย ตรงนี้จึงเป็นอะไรที่ปิ๊งมาก ซื้อไปฝากแม่ ฝากผู้ใหญ่ น่าจะดีไม่น้อย