ความเป็นแม่...ของผู้เขียน (1)

Dr. Ple
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
ความรักของแม่ ... "มีพลังมากมาย" ยิ่งกว่าพลังของช้างสารเสียอีกนะคะ ....ทำได้เพื่อลูกได้ทุกๆอย่าง

 

         จากเด็กหญิง .... เป็น..นางสาว .... เป็นนาง ...และเป็นแม่ของลูก 2 คน....และ ....จากความรักความผูกพัน ... ไปสู่ “การสู่ขอ” .... แต่งาน ..... และ... การตั้งครรภ์ (อุ้มท้อง 9 เดือน)

       วันแรกที่ คลอดลูก” ... เป็นลูกสาวคนแรก (น้องหยุมหยิม) ....  การเป็นแม่ครั้งแรก ... อยากที่จะอธิบายและพรรณาออกมาได้ นะค่ะ ... บอกไม่ถูก ... รู้สึกภูมิใจ .... ยิ่งให้ครั้งแรกที่ให้ "ลูกดูดนมครั้งแรก"..... เขาลืมตามองเรา ....และเราจับนิ้วน้อยๆ ของเขา... ความเป็นแม่ของเรา .... รู้สึกและจำได้ว่า.... “เป็นความรัก+หวง+ห่วงต่อลูก” ..... .... ถึงมีคำว่า  “สายใยแห่งรัก” นะคะ

     

    

   

     

     

      

      

     

     

    

    

      ความรักของแม่ .... ไปสู่ลูก... ต่างกันกับความรักของสามี-ภรรยา หรือที่มีต่อ นพ . สมพนธ์ นวรัตน์ .... ความรักที่มีต่อลูก... ของผู้เขียน มีลักษณะดังนี้ค่ะ

- รักเขาโดยไม่มีเหตุผล  ....ว่ารักเป็นเพราะอะไรถึงรัก และ เป็นความรักที่ผู้เขียนคิดว่า....  "งดงาม" มากที่สุดค่ะ

-  เรารักเขาครั้งแรกเมื่อพบ “เมื่อเขาอ้าปากและเมื่อเขาลืมตา”   ขึ้นมาดู ผู้เขียน....และเมื่อเขาร้องไห้ ... และเรียกว่าแม่ได้  "คำแรก" ... เป็นคำที่ผู้เขียนรู้สึกประทับใจ + ดีใจ .... "โอ....เราเป็นแม่คนได้แล้ว" .... อยากที่จะอธิบายจังเลย .... ความรู้สึกนี้ ... "ต้องคนที่เป็นแม่เท่านนั้น" ที่จะเข้าใจลึกซึง นะคะ

-   ให้มากกว่า “รับ” ... ให้ความรัก+ความเข้าใจและ ...ให้ความรู้ ... ให้สิ่งของ + เงินทอง (ไม่รวม แก้วแหวน + เพชรพลอย + โฉนที่ดิน นะคะ...เพราะมีไม่มากพอ .. ให้วิชาความรู้ดีกว่านะคะ)

-   ให้อภัยลูกเสมอๆ  ... ไม่ว่าจะทำของหาย ... พูดไม่ตรงกับความเป็นจริง (โกหก) .... ทำผิดกฎ ... ผิดกติกา ...ผิดข้อตกลง (ของบ้านเรานะคะ)

-   เป็นทุกข์... ทุกๆครั้ง เมื่อรู้ว่าเขา.... "เจ็บป่วยกาย-ใจ" ..... ทราบข่าวว่าเขาเข้า รพ.  ไม่ว่าเวลาใด ตี 2- ตี 3 .... แม่ต้องขับรถไปหา...ต้องไป ... ไม่ไป..ไม่ได้ ค่ะ (สมัยก่อนเมื่อ 18-20 ปีก่อน ไม่ค่อยมีรถประจำทางจากเพชรบุรี ถึง กทม. มากมาย .... ต้องขับรถไปเอง)

-  ความรักของแม่ ... "มีพลังมากมาย" ยิ่งกว่าพลังของช้างสารเสียอีกนะคะ ....ทำได้เพื่อลูกได้ทุกๆอย่าง (ตอนนั้นขับรถไม่เป็น โดยเฉพาะในกทม. แต่แม่ต้องทำให้ได้)

-   อยากให้ลูก "สมหวัง + มีความสุข"  (ตอนเขาเล็กอยากไปเรียนต่างประเทศช่วงSummer .... เราก็พยายามหาเงินให้ไปเรียน + พยายามลดความเป็นห่วงใย + ความคิดถึงลง...แต่...มักทำไม่ค่อยลง ... ทำไม่ได้ค่ะ .... จึงโทรๆ ศัพท์...จ่ายเงินค่าโทรหลายๆ ตังค์ค่ะ)

-   เมื่อต้องคิดอะไร ๆ เราต้องคิดถึง2-3 ครั้ง .... ครั้งหนึ่งเพื่อเราเอง (ครอบครัว) และคิดอีกครั้ง "เพื่อ ลูก"

-   ต้องการให้ “ความสุข + ความสบาย”  ... อย่างไม่มีวันสิ้นสุดทราบนานแสนนาน จนจากกัน (ไม่สามารถพรรณนาความได้นะคะ มากกว่าบทเพลง บทกลอน)

- บอกเขาเสมอว่า “แม่เข้าใจลูกเสมอ ....และแม่เป็นเพื่อนที่เข้าใจเสมอ....ถ้าอยากหาที่ปรึกษา ....  “อย่าลืมแม่”  ...  แม่ขอเป็นคนแรกที่ลูกจะขอให้คำปรึกษา .... (มักจะไม่คอยปรึกษาคนแรกค่ะ)

- ถ้าไป “วัดหรือไปกราบพระประธานในโบสถ์” ... สิ่งที่ขอเสมอมา คือ ขอให้ลูกมีความเข้มแข็งและอดทนต่อปัญหา-อุปสรรค์”   ที่ต้องพบและมีมากมาย “บนโลก+บนโรค”  แม่จะมีความรักและจะคอยประคอง เสมือนให้ปีกกับลูกนกได้โบยบิน

- มีอื่นๆ อีกมากมายค่ะ.... ไว้อ่านต่อตอน 2 นะคะ


  

 


  


     

     

         ขอบคุณที่ท่านให้เกียรติอ่านบทความนี้ นะคะ

      

         



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สมศรี นวรัตน์ ศิษย์ ศ.ดร.จีระ หงส์ลดารมภ์



ความเห็น (18)

เขียนเมื่อ 

วันวานยังหวานฉ่ำ...แอบอิจฉานิด ๆ รู้ไหมเนี่ยะ

เขียนเมื่อ 

เป็นความรักที่อธิบายได้ไม่หมดจริงๆเลยครับ

คุณหมอและพี่เปิ้นเป็นคู่รักที่สมกันมาก

เรื่อง การใช้มือถือผมได้แจ้งดร.จันทวรรณให้แล้วครับ

ขอบคุณมากครับ

เขียนเมื่อ 

You know love and life, and are happy at home...

The Mother's pathway has it rewards.

;-)

 

เขียนเมื่อ 

เป็นวันวานที่น่ารัก อบอุ่นจังค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ผมรักแม่ครับ

เขียนเมื่อ 

เป็นความรักที่อบอุ่นมากค่ะ

ม.ล.ชาญโชติ ชมพูนุท
IP: xxx.171.92.223
เขียนเมื่อ 

ขอแสดงความยินดีกับคุณแม่ทุกๆคนครับ ท่านเป็นผู้สร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

-สวัสดีครับ

-ตามมาอ่านบันทึกของแม่ครับ..

-คือสายใยรัก...

-ขอบคุณครับ

เป็นคู่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบจริงๆค่ะ..ชมภาพเก่าๆด้วยความสุขมากๆฺฺ..รักและผูกพันน่าชื่นชมนะคะ..

เขียนเมื่อ 

 

 

  ขอบคุณ พี่ใหญ่มากค่ะ และขอบคุณ พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ นะคะ....ให้กำลังใจตลอดมาค่ะ  

 

  

เขียนเมื่อ 

 

 ขอบคุณพี่ใหญ่ พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ทุกๆท่าน  ให้กำลังใจตลอดมา นะคะ 

ว้าย ว้าย ว้าย   ภาพแห่งความทรงจำ หวานจังค่ะ

 

 

ความรักของแม่ยิ่งใหญ่เสมอนะค่ะพี่หมอเปิ้ล

แค่น้องอรอ่านก็ขนลุกเลยคะ น่ารักมากคะ

เขียนเมื่อ 

มาชม love story ตอบ 1 ค่ะ 

น่ารักมากๆ ค่ะ คุณหมอเป็นคนน่ารักมากนะคะ

เขียนเมื่อ 

 

  .....  ขอบคุณ กำลังใจจาก....  พี่ๆ เพื่่่อนๆ น้องๆ มากๆ นะคะ 

 

 

 

เขียนเมื่อ 
  • บันทึกที่เขียนน้อย เนื้อหาสาระดีมาก  เน้นข้อความด้วยสีสันให้เห็นความแตกต่าง ตรงนี้น่าจะเพี้ยนไปนิดหรือเปล่าครับคุณพี่เปิ้ล  "..ต้องการให้ “ความสุข + ความสบาย”  ... อย่างไม่มีวันสิ้นสุดทราบนานแสนนาน จนจากกัน (ไม่สามารถพรรณนาความได้นะคะ มากกว่าบทเพลง บทกลอน)"
  • มีคนเขาบอกว่าภาพ ๑ ภาพแทนคำพูดได้ ๑ พันคำ  นี่ใช้ภาพประกอบถึง ๒๑ ภาพ สามารถทดแทน คำพูดหรือข้อความได้ถึง  ๒๑,๐๐๐ คำ  ถ้าไม่ใช้ภาพประกอบแล้ว คุณพี่เปิ้ลต้องเขียนบันทึกนี้ อีกประมาณ ๒-๓ เท่าของข้อความในบันทึกนี้ แต่เนื้อหาหรือข้อความจะไม่น่าสน ลึกซึ้ง กินใจได้เท่านี้ นั่นก็คือลดความสำคัญลงไปอีก ๒ เท่า
  • เมื่อว่าตามความเป็นจริงของชีวิตคนคนหนึ่ง หรือคู่ชีวิตคู่หนึ่ง ตั้งแต่วัยหนุ่มสาวจนมาถึงวัยกลางคน ต้องใช้เวลาและผ่านประสบการณ์หลากหลายมาไม่ใช่น้อย   โดยเฉพาะความเป็น "แม่บ้าน" และ "แม่" ของลูก ๆ ที่ผู้หญิงคนหนึ่งรับผิดชอบและรับหน้าที่นี้  ผมจึงขอชื่นชมต่อบันทึกรัก หรือบันทึกชีวิตที่อบอุ่น น่าอิจฉานี้ด้วยใจที่บริสุทธิ์จริง ๆ ครับ
เขียนเมื่อ 

ประทับใจมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ทำได้ดี เก่งรอบด้าน ทึ่งค่ะ