ทุกบ่ายวันพุธครูนกจะประจำฐานที่มั่นคือ ลานอิฐบล็อกบริเวณหน้าเสาธงเพื่อสอนกิจกรรมในเครื่องแบบคือลูกเสือ - เนตรนารี ระดับชั้นม.๑  ม.๒ และ ม.๓ ระหว่างช่วงเปลี่ยนคาบหันไปด้านหน้าตึกอีกฟากหนึ่งพบศิษย์เก่าห้อง ม.๖/๔ กำลังจับกลุ่มกันเล่นแบบเด็กๆ ระดับประถม ทำให้ใครๆ ที่เดินผ่านต้องเหลียวมอง  เหล่าน้องๆ ก็หยุดดู
           ภาพที่ครูนกมองเห็นคือ สมาชิกในห้องมี ๓ กลุ่มคือกลุ่มเล่นงูกินหาง  กลุ่มเล่นแบดมินตัน และกลุ่มสังคมก้มหน้าอยู่กับสมาร์ทโฟน

                         

          จากสิ่งที่มองเห็น...จากสัมผัสทางเสียงที่ได้ยิน  นั่นคือ การละเล่นงูกินหาง (อ่านได้ที่นี่)

                                                  พ่องู : แม่งูเอ๋ย 
                                                  แม่งู : เอ๋ย (ลูกงูช่วยตอบ)
                                                  พ่องู : กินน้ำบ่อไหน
                                                  แม่งู : กินน้ำบ่อโศก
                                                  ลูกงู : โยกไปก็โยกมา (แม่งูและลูกงูโยกตัว ขยายแถวทั้งแถว)
                                                  พ่องู : แม่งูเอ๋ย
                                                   แม่งู : เอ๋ย..........

                          
          อีกภาพที่ถัดไปบริเวณใกล้ๆ กัน สังคมก้มหน้าซึ่งเป็นสังคมที่ครูนกอยากเห็นน้อยที่สุดในโรงเรียน  หรือแม้แต่ในการประชุม

                                  
         กลุ่มสังคมก้มหน้าจะหันมามองกลุ่มที่เล่นงูกินหางในช่วงที่กลุ่มงูเสียงดังมาก จากนั่นก็ก้มหน้าอยู่กับสมาร์ทโฟนต่อ   ประหนึ่งเพื่อนเราเล่นไม่รู้จักโต 
         สำหรับครูนกดีใจค่ะที่เห็นภาพนี้ เด็กๆได้พัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ที่เรียกสั้นว่า EQ : Emotional Quotient เตรียมความพร้อมในการเข้าสังคม การเคารพกฏ กติกา การสร้างสัมพันธภาพที่ดีต่อผู้อื่น  การรู้จักแพ้รู้จักชนะ และครูนกเชื่อว่าการละเล่นที่ครูนกเห็นวันนี้จะจุดประกายให้น้องๆ อยากเล่นแบบพี่ๆ ซึ่งทำได้ยากในโรงเรียนของเราซึ่งพื้นที่จำกัด แต่ก็ไม่ยากจนกระทั่งเป็นไปไม่ได้

ทำไมครูนกคิดแบบนี้
เพราะในช่วงเวลาถัดมา
เด็กๆ ที่มารอเรียนลูกเสือมีการละเล่นแบบนี้ค่ะ

                  

             กลุ่มสาวน้อยเริ่มใช้สิ่งในธรรมชาติมาเล่นกันแบบเด็กสมัยโบราณ....สำหรับครูนกยกให้เป็นภาพน่ารักค่ะ ร้องเตือนอย่างเดียวว่า "ระวังหน่อยนะค่ะ...เราใส่กระโปรง" และสังเกตว่า ความสามัคคีเริ่มแล้ว..ดูจากเครื่องแบบของสาวน้อยมีตั้งแต่เนตรนารีเหล่าเสนา(สีเขียว) เนตรนารีเหล่าอากาศ(สีฟ้ากรมท่า)  เนตรนารีเหล่าสมุทร (สีขาว)เกือบครบทุกเหล่าของโรงเรียนเลยค่ะ
                  
           สรุปภาพที่เห็นเป็นภาพที่แสดงว่าลูกศิษย์เรายังมีความฉลาดทางอารมณ์ รอจังหวะและสถานที่เหมาะแสดงออกมา เหนืออื่นใดอยากเห็นเด็กๆ ลดปริมาณชั่วโมงในการอยู่กับสังคมก้มหน้าที่นั่งก้มดูเฉพาะหน้าจอ มือน้อยๆ ก็สไลด์และสไลด์ ครูยังอยากได้ยินเสียงหัวเราะและรอยยิ้มร่วมกันค่ะ