วันนี้พี่วั้น-ลูกชายคนโตเข้าพิธีรับพระราชทานปริญญาบัตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ไปเข้าพิธีแบบไม่มีครอบครัวไปติดตามให้กำลังใจกันเลยสักคนเดียว เพราะคุณแม่กับน้องชายทั้งสองคนไปร่วมงานกันมาแล้วในวันซ้อมใหญ่ที่ผ่านมาเมื่อวันเสาร์ (27 ก.ค.56) คุณพ่อก็ไม่ได้ไปเพราะต้องเฝ้าคุณย่าที่กำลังอยู่ในช่วงต้องดูแลอาการใกล้ชิด เสร็จพิธีออกมาวันนี้ พี่วั้นก็ส่งภาพใบปริญญาขึ้น Facebook มาให้คุณพ่อคุณแม่ดู เทคโนโลยีทำให้หาดใหญ่กับท่าพระจันทร์ไม่ห่างกันมากนัก



โทรศัพท์มาเล่าให้ฟังเพิ่มเติมจากที่เขียนขอบคุณไว้ใน Facebook 

ลูกบอกว่า โชคดีมากที่มีน้องคณะอื่นที่เพิ่งรู้จักไม่นาน ช่วยรับฝากของทั้งหมด แถมช่วยรับโทรศัพท์ สื่อสารส่งข่าวให้เพื่อนๆที่โทรเข้ามาให้ด้วย เรียกว่าไม่มีญาติก็ไม่ลำบากเท่าไหร่ 

วันที่ไปงานซ้อมใหญ่ ก็ได้ช่วยถ่ายรูปให้ลูก เรียกว่าเรามาแบบธรรมดากันมากๆ และเห็นได้ชัดว่าลูกอยากเจอเพื่อนๆมาก ลูกมีเพื่อนต่างๆที่มากจริงๆ เป็นที่รักของเพื่อนๆ เห็นได้ชัดว่าลูกให้ความสำคัญกับมิตรภาพมากจริงๆ ได้คุยกันในช่วงต่างๆแล้วรู้สึกชื่นใจที่ลูกมีตัวตนในแบบที่เรารู้ว่า เขาจะเป็นคนดีของสังคม เขาให้คุณค่ากับสิ่งที่ควรให้ เขารักที่จะเรียนรู้ชีวิตและคนรอบข้างโดยไม่หยิบโหย่ง มีความอ่อนน้อมถ่อมตน แม้จะเชื่อมั่นตัวเองค่อนข้างมาก แต่ก็เห็นได้ชัดว่าลูกไม่ดูถูกคนอื่น ลูกให้ความสำคัญกับคุณสมบัติในตัวบุคคลมากกว่าวัตถุนิยมหรือการมองแต่เปลือกนอก 

ต้องบอกว่ารู้สึกภูมิใจในตัวตนของลูก มากกว่าสิ่งที่เห็นเป็นรูปธรรมว่าเขาทำได้ การเรียนดี เรียนเก่ง ประสบความสำเร็จในทางรูปธรรม เป็นสิ่งที่น่ายินดีในความมุ่งมั่นพยายาม แต่ตัวตนที่อยู่ภายใน ความคิด ความเห็น การปฏิบัติตัวต่อคนรอบข้าง เป็นสิ่งที่น่าชื่นใจ เพราะสิ่งเหล่านี้เกิดจากการบ่มเพาะมาเป็นเวลายาวนาน เป็นรางวัลแห่งชีวิตที่เกินค่ากว่าสิ่งใดที่ได้เห็นลูกเป็นผู้ใหญ่ในแบบที่เขาเป็นในปัจจุบัน 

ขอเอาความชื่นใจ อิ่มใจมาเผื่อแผ่กัลยาณมิตร GotoKnow ด้วยค่ะ การพยายามทำตัวให้เป็นแม่แบบที่ดี นอกจากจะดีกับตัวเราเองแล้วเรายังช่วยเพิ่มคนดีๆให้โลกนี้ได้ด้วย เราทุกคนทำได้ค่ะ โดยไม่ต้องไปฝากความหวังไว้กับใคร เริ่มต้นที่ตัวเรานี่เอง