พ่อดีใจที่ลูก เลิกงอแงจะเข้ารับการฝึกนักศึกษาวิชาทหาร ชั้นปีที่ 2  หลังจากที่ลูกย้ายมาเรียนที่นี่

พ่อพูดกับลูกเสมอว่า….พ่อไม่มีโอกาสได้เป็น พ่อไม่มีโอกาสได้แต่งเครื่องแบบนักศึกษาวิชาทหาร แบบนี้




มันเป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ของพ่อนะ… ที่พ่อได้สร้างชีวิตลูกขึ้นมา

ลูกคือเลือดเนื้อของพ่อ…. คือความภูมิใจในชีวิตของคนที่เป็นพ่อคน



ลูกอาจขาดกลัว บางสิ่งบางอย่างเกินความจำเป็น……แต่พ่อก็เชื่อมั่นว่าวันเวลาจะช่วยเยียวยาสิ่งขาดกลัวเหล่านั้นให้หมดไปจากใจของลูกได้

..

..

ลูกอาจเรียนไม่เก่ง ….แต่พ่อก็ไม่เคยเสียใจ 

ลูกอาจสำอางบ้าง…แต่พ่อก็ไม่เคยบ่น

ลูกอาจเหลวไหลบ้าง… งอแงบ้าง…. แต่สุดท้ายลูกก็…..จำนนด้วยเหตุผลที่ลูกหาคำตอบได้ด้วยตัวเอง 

พ่อคิดของพ่อเสมอว่า….ไม่มีใครหรอกนะ…. ที่เพียบพร้อม สมบูรณ์แบบไปเสียทั้งหมด

บทเรียนของชีวิต… บางครั้งเราต้องแสวงหา… หลาย ๆ แบบ และค้นหามันเรื่อยไป

มันไม่มีสูตรสำเร็จตายตัวหรอกนะ...ลูกนะ….




วันที่พ่อ ….รอรับลูกกลับบ้านวันนั้น …

พ่อเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในตัวลูก

..

..

พ่อ..ได้เห็นความตั้งใจของลูก  ผ่านกองร้อยที่ลูกเป็นส่วนหนึ่งในนั้น




ลูกรู้มัย!...บางครั้งชีวิตคนเรานั้นนะ… มันต้องมีอะไรบางอย่าง…ผ่านเข้ามาให้เราได้จดจำ


พ่ออาจพูดแทบตาย…เพื่อให้ลูกเป็นในอย่างที่พ่ออยากให้ลูกเป็น

พ่ออาจน้อยใจไปบ้าง…ที่คำพูดของพ่อมองดูไร้ค่าไป




วันนี้พ่อตั้งใจเหลือเกิน ที่ได้จ้องมองเลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อ….อยู่ในกองร้อยนักศีกษาวิชาทหาร

..

..

ลูกรู้มั้ย! ….นับจากนี้ต่อไป แม้นว่าพ่อจะอยู่ไกลจากลูก

พ่อจะห่วงลูกน้อยลง

เพราะพ่อรับรู้ว่า…ทหารได้สอนสิ่งมีค่าบางอย่าง

ที่พ่อเพียรสอนลูกมานาน….



พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ….หลาย ๆ เรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของลูก

และลูกได้ลงมือทำให้ ครอบครัวเห็น

และสิ่งนี้จะติดตัวลูกไป จนกระทั่งลูกเติบใหญ่เลยทีเดียว 

พ่อเชื่อของพ่อเช่นนี้