"หล่อน" แอบถามความรู้สึก"ตัวเอง"..เมื่อกลับมาสู่..ห้อง.."อดีต"..

"อดีต" ไม่ใช่ คำ ลึ้กล้ำ ดำ มืด..อย่างเคย....ความรู้สึกที่เคย...อ้างว้าง..เปลี่ยนไป...

"ตะวัน" ดวงเดียวกันกับที่เคยเห็นในอดีต..กลับเห็นเป็นปัจจุบัน..และ อาจจะมีวัน..พรุ่งนี้...อย่างเคยๆ..ตะวันดวงนี้ส่องแสงสีทอง กระทบน้ำทะเล..เป็นประกาย ระยิบระยับ..เสียงนกยังดังแว่วเหมือนเพรียกขานวันเวลา....รถ..ขนขยะ  ส่งเสียงครางแข่งกับนก...มันยังเช้าตรู่..ณ ริมฝั่งทะเล.....

"คนข้างกาย"..กลายเป็น..คน ตาย..ไกลกาย..หายไปจากปัจจุบัน..มันเป็นเพียง"อดีต"..ที่โรยรา..ตามเวลา..ลับไปกับตะวัน....ห้องใต้หลังคาใน"วิลล่า"ริมทะเลบอลติค..พ่อยอดชู้คู่เชยเคยชิดใกล้...จึงเป็นเพียง" ห้องอดีต"..นิยายรัก แห่งกาลเวลา..ในธรรมชาติ..ที่หมุนเวียน..เปลี่ยนผัน....

"หล่อน..ละเมอ..บอกตัวเอง...ว่าคิดถึงเธอ..คนข้างกาย.."