น้องชายคนหนึ่งที่รู้จักมานานหลายปี...ชักชวนให้ผมทำโรงทาน

เพราะรู้ว่า ผมสืบเชื้อสายมากจากตระกูล "โกสิยะ"

(ท่านโกสิยะ เป็นมหาเศรษฐี ชาวเมืองพาราณสี ครั้งสมัยพระพุทธกาล

ท่านตั้งโรงทานถึง 6 แห่ง คือ ที่ประตูเมืองทั้ง 4 ด้าน กลางพระนครแห่งหนึ่ง และที่ประตูบ้านของตนอีกแห่งหนึ่ง

ได้สละทรัพย์เป็นอันมาก เพื่อคนยากจน และพยายามพร่ำสอนบุตรว่า

ให้พยายามรักษาธรรมเนียมการให้ทานไว้อย่าตัดเสีย)



น้องมาชวนกันตอนเย็นๆ ก่อนวันงานหนึ่งวัน...ผมไม่ลังเล ตกลงรับปากทันที

ประจวบเหมาะ...เป็นวันหยุดวันวิสาขบูชา...ผมไม่ได้ขึ้นเวร...ภรรยาและทิมดาบก็หยุดเช่นกัน

และมีโอกาสได้บอกบุญกับน้องสาว และหลานๆ มาร่วมออกโรงทานด้วย


ผมและภรรยาตื่นแต่เช้าตรู่...เตรียมตัวไปตลาด...เพื่อซื้ออาหารและข้าวของ...และเตรียมของ

เมนูของพวกเรา คือ ลูกชิ้นทอด เกี๊ยวทอด ไก่ทอด และข้าวเหนียว

เป็นเมนูที่ทำง่ายๆ และคิดว่า คนที่มาทำบุญที่วัดน่าจะชอบด้วย...(แต่อาจจะเป็นของมันของทอด)

ที่ต้องใช้เวลาเตรียมมาก คือ ไก่ทอดที่ต้องหมักหลายชั่วโมงหน่อย...และข้าวเหนียวที่ต้องแช่ค้างคืนก่อนนึ่ง


วัดที่เราไปทำโรงงานครั้งนี้คือ วัดป่าเขาน้อยปัญญาสงเคราะห์ บ้านเรือ ต.กุดยม อ.ภูเขียว จ.ชัยภูมิ

เป็นบุญ...พิธียกฉัตรและอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุขึ้นยอดพระรัตนเจดีย์ศรีวิสุทธิมงคล 

และเมื่อผมมาค้นข้อมูลออนไลน์ก็พบข้อมูลด้วยครับ http://www.youtube.com/watch?v=vuBHVH6ru5o



และก็ทราบข้อมูลภายหลังอีกด้วยเช่นกันว่า...ท่านอาจารย์ภูเตศวร...ซึ่งนักเขียน

และท่านอาจารย์ "ทมยันตี" ที่เขียนเรื่องคู่กรรม...ท่านก็มาทำบุญที่วัดนี้หลายครั้งแล้ว


พวกเราเดินทางด้วยรถกะบะของผม...บรรทุกของมากมาย

ก่อนจะถึงวัดสักประมาณสองกิโลเมตร...เจอภูเขาตั้งตระหง่าน...ร่มรื่นด้วยต้นไม้น้อยใหญ่

มองเห็นศาลาวัด กุฎิวัด...และเจดีย์อยู่ไกล บนภูเขา

และแล้วก็มาถึงประตูวัด...ผู้คนมากมาย และรถรามากมาย...แต่ผมกลับรู้สึกว่า 

เป็นวัดป่าที่สงบ และเยือกเย็นด้วยธรรมจริงๆ ครับ


น้องชายมารับ และขนของช่วย เป็นเพิงไม้...มีที่วางพร้อมสรรพ

และพื้นยังชุ่มชื่นด้วยน้ำ เพราะฝนตกโปรยปรายมาทั้งคืน

ด้วยความเป็นมืออาชีพ...จุดเตาแก๊ส ก็เริ่มทอดได้ไม่นาน...คนเรื่มออมารับบุญแล้วครับ

แต่ทอดครั้งแรก...ผมได้นำไปถวายภัตตาหารแด่พระภิกษุสงฆ์ก่อนครับ

และต่อจากนั้น...ก็เรื่มแจกบุญแล้วครับ...พอลงถาดเท่านั้น...หมดเกลี้ยงไม่ถึงห้านาที

วินาทีนั้น..สำหรับคนทำโรงทานทุกคน...ต้องมีความสุขกับการให้เช่นกันครับ


ผมต้องเดินขึ้นภูเขา และเหน็ดเหนื่อยเอาการ...เพราะต้องนำภัตตาหารไปถวายพระที่ศาลาวัด

ประมาณสิบนาที ที่ต้องใช้เวลาขึ้น...

ผมนึกถึง "ซำแฮก" ที่ภูกระดึง...แฮกประมาณนั้นหล่ะครับ...และพอถึงแล้ว...ลมเย็นมากครับจนหายลิ้นห้อย

ผมก็รีบถวาย และต้องรับลงมา...เจอพี่ที่เคยออกโรงทานด้วยกันหลายครั้ง

ให้ "ข้าวโพดสีม่วง" ฝากมาให้น้องทิมดาบ


และเมื่อผมลงมาจากภูเขา...ใช้ประมาณห้านาที...เพราะแรงโน้มถ่วงของโลกแท้ๆ

ผมเดินผ่านโรงทานของท่านที่มีจิตศรัทธาของการให้

มีโรงทานมากมาย

และเช่นเดียวกัน...เจอพี่ๆ น้องๆ ...เป็นกัลยาณมิตรร่วมโรงทานหลายท่าน

ต่างบอกให้ผมหยุดก่อน เพราะให้เอาอาหารกลับไปทานด้วย

มีอาหารมากมายหลายอย่างที่ให้ผมมา...







เมื่อผมมาถึงโรงทานของผม...

เห็นภรรยา ทิมดาบ น้องสาว และหลานๆ...วุ่นทำทอดลูกชื้น ทอดไก่ และห่อเกี๊ยว

และมีคนที่ใจบุญมาร่วมทำ...ร่วมทอด...ร่วมแจกจ่ายอีกมากมาย

ผมรู้สึกสุขใจมากครับ...



ประมาณเที่ยงกว่าๆ...โรงทานของผมก็เกลี้ยงแล้วครับ

เลยพากันนั่งทานข้าวที่ได้มาจากโรงทานต่างๆ

ที่นำมาให้ และทิมดาบไปเอามา

เมื่อทานข้างเสร็จแล้ว ผมพาทุกคนขึ้นภูเขา เพื่อไปไหว้พระ และทำบุญ

เมื่ออยู่ข้างบนนั้น...ทุกคนไม่อยากลงมาเลย เพราะสงบ และร่มเย็นสุดๆ

ศาลาวัดที่เหมาะกับการไหว้พระ...และนั่งสงบจิตใจ...

ต้นไม้มากมาย...เสียงลมแผ่วๆ เบาๆ 



โรงงาน... เป็นการฝึกฝนจิตใจสำหรับการให้ที่ไม่ได้หวังผลตอบแทน...การให้แบบไร้เงื่อนไข

โรงทาน...เป็นแหล่งบ่มเพาะจิตใจให้กับลูกชาย...ให้เรียนรู้จักการให้ตั้งแต่เล็ก

โรงทาน...นอกจาก ที่แปลว่า ทาน คือ การให้แล้ว

ลูกชายยังได้เรียนรู้ "การทาน" จากผู้ให้ผู้ใจบุญท่านอื่นๆ

จนเป็น "ผู้รับ" ที่ดี จนเริ่ม "อ้วน" แล้วครับ...