เมื่อ 6 ปีก่อน  ผู้เขียนได้ติดตาม Blog ของอาจารย์หมออนุวัฒน์   ศุภชุติกุล   ผู้อำนวยการสถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล(องค์การมหาชน) หรือ บุคคลทั่วไปเรียกติดปากว่า "สรพ" หรือ "พรพ"ในอดีต ซึ่งขณะนั้นผู้เขียนทำหน้าที่ในการเป็นผู้ประสานงานคุณภาพโรงพยาบาล จึงได้ให้ความสนใจบทความทางด้านพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล เพื่อนำไปปรับใช้ในงานของตน


เมื่อครั้งนั้น ตามลิงค์ของ พรพ.เข้ามา ไม่ได้เข้าเวบไซด์ตรงของ gotoknow


เมื่อเข้ามาแล้ว ก็พบว่า มีปราชญ์ มีผู้รู้ มีอาจารย์หมอ มีอาจารย์พยาบาล มีอาจารย์ที่เป็นคุณครู มากมาย ที่ได้นำประสบการณ์ในการทำงานมาเชียนเล่าเอาไว้ 

พอได้อ่านหลายๆบันทึก 
ก็เจอคำแนะนำ คำหนึ่ง บอกว่า "การเขียนบันทึก ทำให้เราเป็นคนคิดบวก" 


"ไดอารี่ก็เลิกเขียนมานาน
เราก็เอง ก็มีประสบการณ์ที่น่าจะแบ่งปัน แลกเปลี่ยนกับเพื่อนๆได้"(ดูจะหลงตัวไปนิดหนึ่ง) 



ก็เลยตัดสินใจ สมัครเป็นสมาชิก ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นช่วงครบรอบ 2ปี ของ gotoknow (อยู่มาแล้ว 6 ปีแล้วสิเนี่ย) 

จำได้ว่า ในตอนนั้น อ.ขจิต ฝอยทอง เป็นบล็อกเกอร์ ที่ทำหน้าที่เชียร์บล็อกเกอร์น้องใหม่
ผู้เขียนตกใจมาก "เอ๊ะ...คนนี้เป็นใคร มาแซวเราได้ ยังไง"

เรื่องของเรื่องก็คือ ไม่คิดว่า จะมีใครเข้ามาอ่านบันทึกของเรา 

ไม่รู้จัก ทำเนียม ประเพณีของการเข้ามาอยู่ในสังคม gotoknow 
จนในที่สุดก็ได้รับ การโอบอุ้มและเมตตาเอ็นดูจากกลุ่มเฮฮาศาสตร์ (ประทับใจมว๊าาาาาาก)

กลุ่มเฮฮาศาสตร์ เป็นสมาชิกของ gotoknow นี่แหละ 
ไม่ีได้ มีการแยกมุ้ง แยกพรรค แยกพวก อะไรหรอกนะคะ
แต่ไม่อยากให้ บันทึกของแต่ละคน ดูจริงจังมากไป ก็เท่านั้นเอง

พ่อครูบาสุทธินันท์(ท่านนี้ดังม๊ากกก) บอกว่า "ทำงานก็เครียด พออยู่แล้ว ทำไม ต้องเครียดเพิ่มมากขึ้นไปอีก "

มาถึงตรงนี้ ผู้เขียนอยากพูดถึง พ่อครูบาสุทธินันท์
ท่านดัีงมาก ผู้เขียนเอง รู้จักชื่อของท่าน แต่ในหนังสือ เกี่ยวกับ KM 

ณ เวลานั้นได้เข้าร่วมก๊วนกับท่าน
เหมือนความฝันมาก 
ที่ท่านเข้ามา พูดคุยด้วย 
นี่!!!! ยังไม่ร่วม สมาชิก(ปราชญ์)ท่านอื่นๆอีกนะ 
ปรมาจารย์ ระดับประเทศ หากบอกว่า ระดับโลก ก็ไม่น่าจะผิด 

ผู้เขียนได้อะไรเยอะมาก ในตอนนั้น 
ได้วิธีคิดที่นอกกรอบ ได้วิธีการเลี้ยงกบ เลี้ยงปลา ปลูกถั่งงอก ลดความอ้วน ได้วิธีไปดูแลพ่อแม่ ฯลฯ
ผู้มีพระคุณที่ให้คำแนะนำยังระลึกถึงเสมอ


เมื่อครั้งที่ไปงาน "มหกรรม KM ที่ ม.นเรศวร" 

ผู้เขียนได้เจอ สมาชิก ตัวเป็นๆหลายท่าน 
อาจารย์ขจิต เรียก "ป้าแดง" มาแต่ไกล มองตามเสียงไป

อัยยะ!!! พ่อครูบาและลูกศิษย์ สมาชิกเต็มไปหมด 
ตื่นเต้นมาก ได้กอดพ่อครูบา
การกอด เป็นทำเนียมปฏิบัติของชาว KM ที่ให้กำลังใจกันและกัน เพิ่มพลังให้กันและกัน

เดินไปไหนมา คนทักทาย "ป้าแดง" ไปทั่ว
จนโดนน้องๆที่มาด้วย แซวว่า "เป็นคนดังเสียจริง" 

บอกได้เลยว่า มีความสุขมาก


หลังจากนั้น เรามีมิ๊ตติ๊งกันหลายครั้ง
ผู้เขียน ไปร่วมด้วยช่วยยิ้มช่วยกอด เกือบทุกครั้ง
เป็นสังคมที่อบอุ่นมาก หน้าบานกลับมาบ้านทุกครั้่ง


หากถามว่า "ทำไม ชอบ gotoknow" เพราะตอนนั้น 

1. ใช้งานง่ายมาก(ผู้เขียนเคยใช้งานมาหลายเวบไซด์)

2. มีบล็อกเกอร์ที่เปิดเผยตนเอง ให้ความจริงใจและเป็นกันเอง(จับต้องได้จริง) 
3. ผู้เขียนรู้สึกว่า "เป็นคนดัง" (อันนี้ ภาคภูมิใจ เป็น พิเศษ)

4. ผู้ดูแลเวบไซต์ทุกท่าน อาจารย์จันทวรรณ อาจารย์ธวัชชัย รวมถึง น้องมะปรางค์ ก็แสดงตัว และเป็นกันเองมาก (มาถูกที่แล้วเรา)


อยู่มาได้หลายปีดีดัก จึงเกิดสำนึกและสลด
เพราะ..รู้สึกว่า ตัวเอง ไร้สาระ มากไปหรือเปล่า เพราะปราชญ์ ผู้รู้แจ้งเห็นจริง เข้ามากมาย

แม้ว่าจะอย่างหนา ความอายก็เกิดขึ้นได้

จึงต้องหลบ รวบรวมข้อมูล เรียบเรียง ให้เกิดสาระ
จนแล้วจนรอด ก็ไม่สามารถ หนีความเป็นตัวตนเองได้ 

จึงคิดใหม่ว่า ในเมื่อ ที่นี่ ทำให้เป็นสุข เกิดองค์ความรู้ที่ได้มาจากตัวบล็อกเกอร์ 
ไฉนเลย ที่หนีไปจาก ที่ชอบชอบ แห่งนี้ 

8 ปีแล้วที่ gotoknow อยู่คู่ ผู้ทรงภูมิมายาวนาน

สร้างประโยชน์มากมายต่อผู้คน 
และหวังว่า จะอยู่คู่ ผู้ใฝ่รู้และสร้างประโยชน์ต่อไปอีกยาวนาน

ขอให้ทีมงานทุกท่าน มีความสุขในการให้ ในพื้นที่แห่งนี้ 
ขอบคุณ ที่มีพื้นที่ให้ผู้เขียน ได้ภาคภูมิใจ กับผลงานการเขียน ที่น่าจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นไปเรื่อยๆ


ขอบคุณจากจริงใจ gotoknow ที่รัก 
Love at The First Read "สุขสันต์วันเกิดครบรอบ 8 ปี GotoKnow"