ต้องหาเวลาอ่านให้ได้ หาเวลาไม่ได้ก็สร้างเวลาเพื่อจะได้อ่าน ถ้าหาหรือสร้างเวลาไม่ได้ ก็อ่านโดยฆ่าเวลาซะ

   กองมณี หรือเพื่อนๆน้องเรียกพี่กองบ้าง เรียกหัวหน้ากองบ้าง ขึ้นมาเป็นหัวหน้าได้เกือบ 3 ปีแล้ว ด้วยความทุ่มเทงานอย่างสม่ำเสมอ ปัจจุบันอายุที่เกือบจะ 50 ปี ทำให้การรับผิดชอบงานที่ต้องเลิกห้าทุ่ม เที่ยงคืนทุกวัน เกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ หรือเครียดจากการทำงาน

  หัวหน้ากองเข้ามาปรึกษากับผู้เขียนว่าช่วงนี้สุขภาพไม่ค่อยดี และก็รู้ว่าเกิดจากการพักผ่อนน้อย แต่ด้วยความรับผิดชอบงานทำให้ต้องฝืนยืนโยงมาแทบทุกวันทุกคืน

   ผู้เขียนแนะนำว่าให้ไปปรึกษากับหัวหน้าโดยตรงเลยว่า ให้หาคนมาสลับเปลี่ยนบ้าง ผู้เขียนไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งที่คนวัยนี้จะต้องทำงานจนพักผ่อนไม่เพียงพอขนาดนี้ เพราะผู้เขียนเองก่อนจะรู้ว่าตัวเองป่วย ก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำอย่างนี้มาก่อนเช่นกัน

   แต่ด้วยเป็นคนขี้เกรงใจของหัวหน้ากอง ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ จนวันหนึ่งผู้เขียนทราบว่ากอง เลิกงานถึงตีสี่ และเข้างานอีกวันช่วงเที่ยง แม้จะได้พักผ่อนแต่เวลาที่แตกต่างจากปกติ ผู้เขียนคิดว่าหัวหน้ากองคงหลับไม่สนิทหรอก

   บ่ายวันต่อมากองก็เดินเข้ามาปรึกษาอีกครั้ง

   "พักนี้ผมไม่ค่อยสบาย วูบๆวาบๆยังไงก็ไม่รู้ หรือว่าเป็นวัยทอง" กองพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย แววตาอิดโรย

   "ไปหาหมอบ้างหรือเปล่าครับ "ผู้เขียนถาม

   "ไปแล้ว หมอก็บอกว่าให้ฝึกทำสมาธิ พักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายบ้าง "

    "หมอแนะนำก็ถูกนะผมว่า เรื่องวัยทองก็มีบ้างล่ะ แต่ไอ้เรื่องความเครียดนี้ล่ะที่เป็นสาเหตุใหญ่ ใช่เปล่า"

    "แล้วเรื่องจะหาคนมาสลับปรับเปลี่ยนไปถึงไหนแล้ว"ผู้เขียนถามถึงเรื่องที่เคยมาปรึกษาคราวก่อน

   "เขา(หัวหน้าของกอง)ก็บอกว่าให้ไปคุยกันเองกับเพื่อนๆหัวหน้าในส่วนงานเดียวกัน ให้แบ่งกันเอง แต่ก็ไม่ได้ผลหรอก ไม่มีใครอยากมาสลับเปลี่ยนหรอก" 

   "อืม..ผมว่าหัวหน้าต้องลงมาจัดการเองแล้วล่ะ ถ้าไม่มีใครช่วยจริงๆ กองเองนั่นล่ะต้องช่วยตัวเอง"

   ผู้เขียนแนะนำหัวหน้ากองว่าควรจะปล่อยวางงานบ้าง อาจจะเลิกงานเร็วบ้าง ไม่ได้หมายความว่าให้ทิ้งงาน แต่ให้มอบหมายงานให้กับลูกน้องที่ไว้ใจได้ ฝึกให้เขารับผิดชอบ  งานผิดพลาดก็เป็นธรรมดาของการทำงาน และก็หาสาเหตุเข้าไปแก้ให้ตรงจุด ทำให้เต็มที่ แก้ไขให้เต็มที่ ไม่ใช่ทำด้วยความเครียด ถ้ายังมีปัญหาอยู่อีก ก็คิดเสียว่าไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบเสียทุกอย่างหรอก

   "มอบหมายงานให้ครบ บอกหัวหน้า แล้วเดินกลับบ้านห้าโมงสักวันจะเป็นไรไป" ผูเขียนแนะนำ กองถอนใจยาว สีหน้าดูผ่อนคลายลงบ้าง

    เวลาผ่านไปดูเหมือนคำแนะนำของผู้เขียนจะได้ผล กองหยุดงานติดต่อกัน 2 วัน หัวหน้าของกองบอกว่ากองไม่สบาย หลังกลับมาทำงานกองเลิกเร็วบ้างในบางวัน 

   แต่คนที่ทำงานแทนในฐานะหัวหน้ากลับเป็นหัวหน้าของกองเอง แต่นั่นเป็นเหตุให้ความกดดันจากหัวหน้าของกองที่มีต่อกองเพิ่มมากขึ้น อาจเป็นเพราะเขาลงมาคลุกคลีกับหน้างานมากขึ้นจึงรู้ปัญหามากขึ้น และเป็นปมให้โยนมาให้กองแก้ไข มากขึ้น มากขึ้น...

   "ผมอยากลาออก แต่ติดตรงที่ลูกยังเรียนอยู่อีกปีหนึ่งถึงจะจบ" กองเข้ามาปรึกษาในเย็นวันหนึ่ง

   "เช่นกันครับ หลายคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเรานี้ ก็มีความคิดแบบนั้น และก็ติดที่ลูกยังเรียนอยู่เช่นกัน" ผู้เขียนบอก

   "ผมกลับบ้านต่างจังหวัดมา เห็นเพื่อนๆที่นั่น เขามีความสุขกันจริง เช้าตะวันขึ้นก็ไปทำงานตามไร่ตามนา พอตะวันตกก็เข้าบ้านพักผ่อน" กองเล่าให้ฟังต่อ

   "วันพระวันเจ้าพวกเขาก็ไปวัดทำบุญ ถือศีลกัน ผมเห็นแล้วอยากจะกลับไปอยู่บ้านนอกจริงๆ"

   "เอาน่ะ  อย่างที่เคยบอกไงว่าพวกเราหลงทางกันมา สักวันเราคงหาทางกลับไปอยู่ ุ่ไปใช้ชีวิตแบบนั้นได้" ผูเขียนปลอบ

   "ว่าแต่ว่าเวลาที่เหลืออยู่เนี่ย เราจะทำอย่างไรที่จะอยู่ได้อย่างมีความสุข เพียงพอ ไม่เครียด"

....................

   คืนหนึ่งก่อนนอนผู้เขียนก็หาหนังสืออ่านเหมือนทุกๆคืน หยิบหนังสือ"คนสำราญงานสำเร็จ"    ของท่าน ว.วชิรเมธี ซึ่งผู้เขียนอ่านมาหลายรอบ ทั้งนำเกร็ดดีๆ มาบันทึกไว้ที่ โกทูโน ก็หลายบันทึก พลันผู้เขียนก็นึกถึงหัวหน้ากองขึ้นมาทันที

   วันรุ่งขึ้นผู้เขียนนำหนังสือไปให้กองอ่าน

   "ชอบอ่านหนังสือหรือเปล่า ลองเอาไปอ่านดู อ่านให้ละเอียดนะครับ ไม่ต้องรีบเร่ง อ่านไปคิดไปด้วย อ่านหลายๆรอบก็ได้ไม่ต้องรีบนำมาคืนผมหรอก"

   "จะมีเวลาอ่านหรือเปล่าน้อ" กองยังแบ่งรับแบ่งสู้

    "เอาน่ะ...ต้องหาเวลาอ่านให้ได้ หาเวลาไม่ได้ก็สร้างเวลาเพื่อจะได้อ่าน ถ้าหาหรือสร้างเวลาไม่ได้ ก็อ่านโดยฆ่าเวลาซะ" 

   ผู้เขียนพูดทีเล่นทีจริง ยื่นหนังสือให้หัวหน้ากองก่อนเดินจากมา...