GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

วัฒนธรรมการเรียนรู้ : การแอบดูเป็นกิริยาที่ไม่ดีแต่ผมแอบดูจนได้

วิถีแห่งความเป็นนักปราชญ์...ที่น่าชื่นชมอย่างยิ่ง

               สวนโมกข์ที่เคยมาหลายครั้ง... รุ่งเช้าวันหนึ่งในปี 2529  ผมลงจากรถไฟที่สถานีไชยา...แล้วต่อรถรับจ้างไปหน้าวัด...คือสวนโมกข์...ช่วงที่เดินเข้าไป...เพื่อนคนที่ชื่อไมตรีชวนผมให้ไปดูสิ่งหนึ่ง...

                  แล้วเขานำหน้าผมไปท่ามกลางความมืดของสถานที่เพราะมีแสงไฟอยู่ในระยะห่าง ๆ  เรามุ่งไปทางกุฎีสองชั้น...ที่มีแสงไฟลอดออกมา...ขณะนั้นเป็นเวลาตีห้ากว่า ๆ ไมตรีไปหยุดยืนส่องดูตรงหน้าต่างชั้นที่หนึ่งนั้น...

                       ผมตามไปดูให้รู้แน่ว่าอะไร...ทำไมเพื่อนคนนี้จึงอยากให้ผมดูนัก...ป๊อก ๆ แป๊ก ๆ...ดังไม่ขาดสาย...ก่อนที่ผมจะเห็นท่านนักปราชญ์...นาม...พุทธทาสภิกขุ...ท่านนั่งพิมพ์งานด้วย เครื่องพิมพ์ดีดเก่า ๆเพียงลำพัง...

                          ท่ามกลางหนังสือที่กอง ๆสูงท่วมหัวคนเดิน...มีช่องทางสำหรับท่านเดินเท่านั้น...กองหนังสือดังกล่าว...เรียงตั้งสูงไว้...ทั่วห้องเลยครับ...ผมยกมือไหว้ ท่านพระอาจารย์พุทธทาสภิกขุ...ท่ามกลางความมืดนั้นเอง...

                             การทำงานคือการปฏิบัติธรรม อยู่ที่ไหนเราก็สามารถปฏิบัติธรรมได้...ไม่จำเป็นต้องเข้าวัด...เพราะวัดก็คือร่างกายเรานั้นเอง

                     การดูแลสภาพจิตใจให้เป็นปกติ...อยู่ด้วยสมาธิ...ปัญญา...รู้เท่าเพื่อเอาไว้กัน...รู้ทันเพื่อเอาไว้แก้ไข...ปัญหาทุกอย่างคงจางหายไปในทางที่ดีได้...ครับ...

                   ช่วงเรากินข้าวจานแมว...นอนเล้าหมู...อาบน้ำแร่ในคู...ดูยุงตีกันดังเหมือนเสียงเพลง...อบรมบ่มจิตใจด้วยธรรมชาติจริง ๆครับ

                     และช่วง 09.00 เศษ    ลานหินโค้ง  เรานั่งเรียงเป็นแถวบนดินทราย...มองด้านบนเห็นฟ้ากว้างร่มไม้คือหลังคา...เมื่อมองตามทางเห็นสมภารมาก่อน...มาดูโน้นดูนี้...แล้วหาที่หมอบอยู่ใกล้ ๆที่นั่งของท่านพระอาจารย์พุทธทาสภิกขุ...

                       คือมีคนมาวัดแล้วขอหวยท่านเลยตั้งสุนัขเป็นสมภารวัดแล้วให้คนขอหวยกับสมภารวัดนั้นเอง 

                       แล้วท่านก็เดินถือไม้เท้ามาบรรยายตรงนั้น...ผมได้ดื่มด่ำทั้งธรรมะและธรรมชาติในคราเดียวกัน...นึกถึงเรื่องนี้ทีไรสุขใจทุกทีจึงขอบันทึกเพื่อบูชาพระคุณของอาจารย์...ครับ..

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): พุทธทาส...พุทธธรรม
หมายเลขบันทึก: 53327
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 10
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (10)

  • ขอบพระคุณสำหรับการฉายภาพแห่งความศรัทธาอันนำไปสู่การเคารพบูชาค่ะ
  • ดิฉันไม่เคยมีโอกาสพบตัวท่านพระอาจารย์...แต่ได้พบท่านอยู่หลายโอกาสผ่านบทกลอนสอนใจ
  • บทกลอนหนึ่งที่ดิฉันจดไว้ในใจ ชื่อ "มองแต่แง่ดีเถิด"
              เขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา
    จงเลือกเอาส่วนที่ดีเขามีอยู่
    เป็นประโยชน์โลกบ้างยังน่าดู
    ส่วนที่ชั่วอย่าไปรู้ของเขาเลย
             จะหาคนมีดีโดยส่วนเดียว
    อย่ามัวเที่ยวค้นหาสหายเอ๋ย
    เหมือนเที่ยวหาหนวดเต่าตายเปล่าเลย
    ฝึกให้เคยมองแต่ดีมีคุณจริงฯ
  • เป็นบทกลอนที่ใช้เตือนใจตนค่ะ
  • ขอบคุณสำหรับการจุดประกายทางปัญญาค่ะ

สวัสดีครับ  คุณปวีณา

ชื่นใจที่มีผู้ใช้คติธรรมนี้เหมือนกัน...ผมก็ใช้อยู่ตลอดเวลาเลยครับ...คือผมนึกภาพเหมือนท่านพระอาจารย์...พูดสอนต่อหน้าผมน้ำเสียงลีลา...ท่านพูดไปหัวเราะไป...ทราบซึ้ง

อยู่ในจิตวิญญาณเลยครับ...

ขอบคุณครับ

จาก...umi

  • ดิฉันเคยไปเดินป่าที่สวนโมกข์
  • เงียบ สงบ และมีต้นไม้มากมายค่ะ
  • ต้องเดินถือไม้ 1 อันนะคะ
  • เพื่อเคาะไปเรื่อยๆ ระหว่างเดิน
  • เคาะเตือนให้บรรดางูๆๆๆ รู้ว่า ฉันกำลังมานะ คุณหลีกไปก่อน
  • พระสอนไม่ให้ทำร้ายงู ให้หลีก
  • แต่ก็ยังกลัวสุดหัวใจเลย  เยอะมากจริงๆ ค่ะ แต่ไม่เคยมีข่าวว่างูทำร้ายใครที่นั่นค่ะ

แอบดูท่าน แล้วนำมาปฏิบัติเพื่อพัฒนาตนเองเป็นเรื่องที่ดีมากครับ

"การทำงานเป็นการปฏิบัติธรรม"

ขอบคุณครับอาจารย์ 

สวัสดีครับ  คุณBright  Lily

ผมก็เดินเหมือนคุณ...ทางขึ้นไปโบสถ์เขาพุทธทอง

ผมเจองูเห่าเท่าแขนผมเลยครับ...ผมหยุดยืนนิ่งๆ...แล้วมันก็ผ่านไปตามทางของมัน...ผมก็ขึ้นต่อไป

พอถึงโบสถ์...พื้นก็เป็นทราย...หลังคาโบสถ์ก็เป็น

ร่มไม้อีกครับ...ธรรมชาติจริง ๆ...บางวันผมข้ามไปขึ้นภูเขาอีกลูกที่อยู่ไกล้ ๆกัน...ข้างบนนั้นเป็นเจดีย์เก่าครับ...ชมวิวเห็นถึงอ่าวบ้านดอนเลย...

ขอบคุณครับ

จาก...umi

สวัสดีครับ  คุณจตุพร  วิศิษฏ์โชติอังกูร

ตัวอย่างที่ดีมีค่ากว่าคำสอนครับ...ท่านพระอาจารย์พุทธทาสภิกขุ...ปฏิบัติให้ดูเป็นอยู่ให้เห็นจริง ๆครับ

ขอบคุณครับ

จาก...umi

  • อ่านเรื่องแล้วเห็นเริ่มต้นที่รุ่งเช้าปี 2529 ผ่านมาหลายปีจังเลยค่ะ อาจารย์ยังจำได้ เป็นความทรงจำในลิ้นชักของอาจารย์นะคะ ในปีนั้นดิฉันคงเรียนชั้นประถมอยู่เลยค่ะ
  • เห็นด้วยกับอาจารย์ค่ะว่า การทำงานคือการปฏิบัติธรรมอยู่ที่ไหนเราก็สามารถปฏิบัติธรรมได้...ไม่จำเป็นต้องเข้าวัด...เพราะวัดก็คือร่างกายเรานั้นเอง
  • อยู่ที่บ้าน เราก็ปฏิบัติธรรมได้  ก่อนนอนทุกคืนก็ทำได้ค่ะ

สวัสดีครับ  คุณสุชานาถ  บุญเที่ยง

ความรู้อาจเรียนทันกันหมดครับ...ไม่ว่าเราจะเกิดก่อนหรือหลัง...เรื่องความจำนี้...ผมมักจะจำในส่วนที่เกี่ยวข้องกับชีวิต...และจะไม่พยายามทำลายศูนย์ความจำของตนเองครับ...เช่น  ไม่ดื่มเหล้า

ไม่สูบบหรี่...ไม่เที่ยวยามราตรี...ฯลฯ..

ใช่ครับ...อยู่ที่บ้านเราก็ปฏิบัติธรรมได้...ผมก็เห็นด้วยกับคุณครับ...

การบวชที่ใจ  ยิ่งใหญ่กว่าเป็นไหนๆนะ

สวัสดีครับ  คุณกัลปังหา

เป็นประโยคสั้น ๆแต่กินใจความลึกดีครับ...

การบวชอยู่ที่ใจ...ทำให้ผมนึกถึงเมื่อคราสอนนักศึกษา ป. ตรี...ที่ มอ. มีคนหนึ่งประเมินผมว่า...ได้อาจารย์มาสอน.2 ท่าน  คือเป็นทั้งพระสงฆ์และครูในคน ๆเดียวกัน ครับ

ขอบคุณครับ

จาก...umi