จึงเพียงแต่งขีดเขียนบทกวี ที่ไม่มีวันจบในบทกลอน...

         บทกวีที่เขียนไม่จบ

   ในสลัวของหม่นหมอก

มีไม้ดอกเหน็บหนาวรอไออุ่น

ยินเสียงเพลงปลอบใจอยู่คุ้นคุ้น

แสงอรุณอร่ามทองทอประกาย

   เส้นทางทอดไกลสายตา

เกินปรารถนาจะเดินถึงซึ่งจุดหมาย

มีสุมทุมพุ่มไม้เขียวคล้ายคล้าย

ใจสลายเมื่อเธอจากพรากไป

   กอดเข่าเหม่อมองฟ้าสูง

ใจมุ่งเดินเปลี่ยวสู่เมืองใหญ่

ได้เห็นผู้คนเดินแกว่งไกว

แต่ก็ไร้เงาเธอ...อยู่ดี

   หรือมีสิ่งแอบซ่อนเธอไว้

เมฆควันใดปิดบังดั่งแสงสี

จึงเพียงแต่งขีดเขียนบทกวี

ที่ไม่มีวันจบในบทกลอน

   สายตาที่พร่ามัวเกินมองเห็น

หรือจะเป็นม่านบังดังสังหรณ์

มีบางอย่างให้หลงลืมคำอ้อนวอน

หรือเธอซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตา...

.............................................

พ.แจ่มจำรัส

ในวันที่เปลี่ยวเหงา ณ บ้านบางพลี

8 เมษายน 2556

ขอบคุณเพลง ไกลแค่ไหน คือ ใกล้ : GETSUNOVA จาก Youtube