ได้เขียนบางสิ่งบางอย่างทิ้งไว้.......


นั่งคิดกับลูก...ว่าพ่อจะตอบแทนอะไรเป็นพิเศษให้กับสังคม  หลังจากที่พ่อได้รับเกียรติในชีวิตของพ่อจาก...

@@รางวัลแห่งตำนานของชีวิต@@  

...............เมื่อคิดได้..และไม่ลังเลใจที่จะทำ...

ตุ๊กตาจิตอาสา...งานปั้นที่พ่อเรียนไว้ก่อนที่พ่อจะผันชีวิตตัวเองมาเป็นชาวสวนเต็มตัว...

..

รับรู้ถึงความสุขจากสีหน้าและแววตาของลูก...ที่เราพ่อลูกได้พูดคุยกัน

..


...

คนเราเกิดมาต้องทำความดีนะลูกนะ 

ความดีที่เราทำนั้น...มันไม่ต้องยิ่งใหญ่เสมอไป..หรอกลูก

และเมื่อถึงวันนั้น..วันที่พ่อลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว

ลูกจะรับรู้ได้ว่า...ชีวิตหลังความตายของพ่อนั้น...พ่อได้เดินทางไปสู่ในที่ดี

และดวงใจก็พูดกับพ่อว่า...เมื่อพ่อไปอยู่ที่นั้นแล้ว หนูจะตามพ่อไปด้วย  หนูจะทำดี เพื่อจะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อ และเกิดเป็นลูกพ่ออีก…

..

..

..

อึดใจหนึ่ง..ดวงใจก็วิ่งไปชวนพี่...ให้มาช่วยพ่อทำบางสิ่งบางอย่างที่พ่ออยากทำ….


..


..

ตุ๊กตาที่เห็นบางส่วนเหล่านี้...เป็นผลงานที่ผู้เขียนได้ใช้เวลาในช่วงที่ผู้เขียนว่างจากงานในสวน และกิจการร้านค้าเล็ก ๆ ของผู้เขียน ปั้นส่งตลาดเป็นครั้งคราว ซึ่งงานปั้นนี้ผู้เขียนไม่ได้ทำเป็นกิจจะลักษณะอะไรมากมายนัก


หากแต่ว่า...กิจกรรมแบบนี้มันทำให้ผู้เขียนมีเวลาเป็นส่วนตัวภายในโรงเรือนเล็ก ๆ ที่ปลูกไว้ใต้ต้นไม้ภายในสวนหลังบ้าน...  มันได้เป็นช่วงเวลาที่ ผู้เขียนได้จมอยู่กับห้วงคิดคำนึงของตัวเอง  ได้ทบทวนเรื่องราวบางสิ่งบางอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  ได้พูดคุยกับตัวเอง  หรือแม้กระทั่งการฝึกสติกำหนดลมหายใจให้จดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า


 ...ตุ๊กตาปูนปั้นนี้  ทำให้ผู้เขียนรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขเล็ก ๆ ทุกครั้งที่ผู้เขียนได้สัมผัสมัน..


ชีวิตของผู้เขียนแตกต่างจากเมื่อก่อน  ชีวิตเรียบง่ายมากขึ้น  ไม่มีพันธนาการทางความคิดและการกระทำ  ไม่โก้หรู ไม่มีสังคมมากมายเหมือนก่อน แต่ผู้เขียนกลับได้ความอิ่มเอิบของชีวิตและจิตใจของผู้เขียนกลับคืนมา....นี่คือหนึ่งบริบทชีวิตของผู้เขียน...ที่ผู้เขียนได้ก้าวผ่าน 


...แต่สำหรับวันนี้...สิ่งที่ผู้เขียนอยากทำนั้นคือ...ตุ๊กตาจิตอาสา...


ที่ผู้เขียนมีลูกมือฝีมือเยี่ยม 1 คน

..


..

และลูกมือฝึกงาน 1 คน

..


..

พี่ชายอาจไม่ถนัดนัก...แต่ก็ลงมือช่วยด้วยความเต็มใจหากวันใดที่ได้กลับบ้านมาอยู่กับน้อง 

แต่สำหรับน้องสาวแล้ว จากการได้เห็นสิ่งที่พ่อทำ บ่อย ๆ และบ่อยครั้งที่พ่อลงมือทำและปั้นตุ๊กตาก็จะขลุกอยู่ใกล้ ๆ พ่อเสมอ  เค้าได้ซึมซับสิ่งที่เห็น มากกว่าพี่ และได้ลงมือช่วยในสิ่งที่ทำได้ ไม่ว่าจะเป็นการล้างพิมพ์ตุ๊กตา การแกะพิมพ์ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ การทำความสะอาดโรงเรือนที่พ่อทำเศษปูนพาสเตอร์ตกหล่นไว้

...

ตุ๊กตาปูนปั้น...เป็นความสุนทรีย์ในอารมณ์และจิตใจที่ผู้เขียนที่รับรู้และสัมผัสได้จาก...รอยยิ้มและแววตาของลูก

..


..

ซึ่งสิ่งนี้เองทำให้ผู้เขียนคิดว่า...ความรู้สึก อารมณ์และจิตใจของเด็ก ๆ  ที่เค้าได้จับต้องและสัมผัสตุ๊กตาปูนปั้นนั้น

สีหน้าและแววตาของเค้า ก็คงไม่ต่างกันนักกับภาพที่ลูกสาวอมยิ้มขณะที่มือทั้งสองถือตุ๊กตาปูนปั้นอยู่ในมือ…

..

รอยยิ้ม.. เป็นความสุขทางใจที่ผู้เขียนรับรู้และสัมผัสได้...โดยเฉพาะอย่างยิ่งวันวัยอันสดใสที่แสนจะใสซื่อของเด็ก ๆ

มันอดไม่ได้นะ...ที่ผู้เขียนจะรับรู้ถึงผลลัพธ์ในสิ่งที่ผู้เขียนอยากทำ..ตุ๊กตาจิตอาสา.. ขึ้นมา

..



..

แบบพิมพ์ตุ๊กตาปูนปั้นอาจมีไม่มากนัก...แต่ด้วยความสุขทางใจและอยากส่งต่อความสุขเหล่านี้ไปยังเด็กและเยาวชนไทย ที่ขาดโอกาส จากโครงการจิตอาสาพัฒนาสังคมที่สมาชิกภายในชุมชนGotoKnow แห่งนี้ หลาย ๆ ท่านได้ตั้งใจทำมาอย่างต่อเนื่องด้วยหัวใจจิตอาสาอย่างแท้จริง


ผู้เขียนอยากลองทำดู... ตามกำลังและความสามารถของผู้เขียนที่มีอยู่

หากสมาชิกGotoKnow ท่านใดทำจิตอาสาอยู่สามารถติดต่อผ่านผู้เขียนได้จากบันทึกนี้ 

หรือทาง e-mail  :[email protected]



เขียนบันทึกนี้ด้วย....การรับรู้ถึงหัวใจที่เจือด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ของเด็ก ๆ และเยาวชนที่ด้อยโอกาสเหล่านั้น

ยินดีและเต็มใจ...ที่ได้มีโอกาสหยิบยื่นบางสิ่งบางอย่างที่เรามี และเราทำได้ให้กับผู้อื่น


พงศ์เพชร์  แสงศรี

บ้านสวน สุราษฎร์ธานี



<p></p>