ได้อ่านบันทึกของอาจารย์แหววแล้วรู้สึกขอบคุณอาจารย์ที่เขียนขึ้นมา จริง ๆ แล้วก็ยังมีอีกหลายท่านที่ต้องขอบคุณ เช่น คุณบอน พี่เล็ก กะปุ๋ม เป็นต้นค่ะ 

ผู้ดูแลระบบอย่างดิฉันและอาจารย์ธวัชชัยลำบากใจมากที่สุดในสถานการณ์ ณ ขณะนี้ ด้วยว่าไม่เคยมีประสบการณ์ในลักษณะนี้มาก่อน

ตั้งแต่วันที่ 20 กย.49 ที่ดิฉันต้องนั่งเฝ้าลบบันทึก ลบไฟล์ ลบ comment ลบคำถามมากมาย ทั้งที่ไม่สมควรจะลบและสมควรลบ แล้วก็เขียนอีเมล์ไปขอโทษเจ้าของบล็อกโดยตรง

มือขวานั่งเลือกบันทึกแล้วอ่านไปเรื่อยๆ มือซ้ายกำหมัดแน่นโดยไม่รู้สึกตัว เพราะสิ่งที่ต้องทำมันขัดต่อความเชื่อในใจอย่างมาก เสรีภาพของคนทั้งหมดในเว็บไซต์ต้องมาถูกจำกัดโดยเรา มันแย่เหมือนเมื่อ 8 ปีที่แล้ว ตอนที่ดิฉันเดินอยู่แถวตึกรัฐสภาอเมริกันในวันชาติอเมริกาแล้วเห็นตำรวจจับหญิงชราคนหนึ่งที่เดินถือป้ายต่อต้านรัฐบาล เพราะดิฉันกำลังรู้สึกว่า ตนเองกำลังสวมบทบาทตำรวจคนนั้นอยู่ในขณะนี้

ดิฉันอ่านบันทึก ไฟล์ และ คำถาม แทบทั้งหมดในช่วงวันที่ 20-21 กย. 49 และเขียน ขอความร่วมมือ และ ข้อควรระวังในการใช้บล็อก และสุดท้ายก็มาสังเกตเห็นมือซ้ายที่กำหมัดแน่น แล้วก็รู้ว่าตนเองไม่ไหวแล้ว ไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางกาย แต่เป็นแรงต่อต้านทางใจ และในที่สุดก็เหมือนฟ้าประทาน เพราะอาจารย์หมอวิจารณ์เข้ามาช่วยเขียนให้เห็นเป็นตัวอย่าง แล้วดิฉันก็รีบบันทึกแจ้งข่าวนี้ให้ชาว GotoKnow ทราบ และบอกว่า ดิฉันดีใจที่ดิฉันไม่ต้องลบบันทึกของคนอื่นอีกต่อไป!

แต่แค่ข้ามวันผ่านไป ก็ทราบจากข่าวทีวีเรื่องการขอให้งดเขียนเรื่องการเมืองจากกระทรวงไอซีที ซึ่งรวมถึงการส่ง SMS และรายการดังๆ หลายรายการทางทีวีก็ต้องถูกระงับชั่วคราว (ส่วนข่าวการเคลื่อนไหวใน มธ. ดังที่อาจารย์แหววเขียนนั้น ดิฉันไม่มีโอกาสรับรู้ใดๆ เลย เพราะเปิดข่าวทางทีวีก็จะเจอแต่ข่าวดีๆ ทั้งนั้น) 

ความหนักอกหนักใจกลับมาหาดิฉันอีกครั้งหนึ่งหลังจากทราบข่าวดังกล่าว เพราะดิฉันต้องโทรไปบอกทาง สคส. ว่า น่าจะปิดบล็อกการเมืองของอาจารย์หมอวิจารณ์ชั่วคราวก่อน (เพิ่งเห็นประโยชน์ที่เด่นชัดของความสามารถระบบในส่วนนี้ :))

ดิฉันไม่ได้ลบบันทึกใดๆ มาหลายวันแล้ว เพราะสมาชิก GotoKnow ให้ความร่วมมืออย่างมาก บ้างก็เขียนถึง แต่ดิฉันก็ไม่ลบอีกแล้ว แต่ก็มีบ้างที่ค่อนข้างล่อแหลมอย่างมาก แต่หลบไปเขียนไว้ใน ถาม-ตอบ ซึ่ง ถ้าใครได้อ่านก็คงรู้ว่า มี comment ที่สามารถทำลาย GotoKnow ได้อย่างแน่นอนค่ะ และนั่นก็เป็นข้อมูลสุดท้ายที่ดิฉันได้ลบออกไปค่ะ

วันนี้ได้อ่านบันทึกของอาจารย์แหวว มือซ้ายของดิฉันไม่ได้กำหมัดอีกต่อไป มือขวากดเลื่อนหน้าจออ่านไปเรื่อยๆ จนจบ เห็น comment ของกะปุ๋ม และของใครต่อใครอีกมากมาย เป็นบันทึกที่ดิฉันชื่นชอบ เป็นบันทึกที่เสนอให้คนไทยเขียนแสดงเสรีภาพทางความคิดอย่างสร้างสรรค์ เป็นบันทึกที่ช่วยลดความอึดอัดของการอยู่ร่วมกันใน GotoKnow ณ ขณะนี้

อ่านจบดิฉันก็รีบเขียนบันทึกนี้ของดิฉันขึ้นทันที รู้สึกถึงเสียงหัวใจที่ตีแรงขึ้นอย่างมีความสุขที่ในที่สุดดิฉันก็ได้ระบายความรู้สึกออกมาบ้าง

แต่ด้วยหน้าที่ที่มีอยู่ต่อ GotoKnow หากเจอบันทึกที่ไม่สร้างสรรค์ ดิฉันก็ต้องลบออกทันทีค่ะ แม้รู้อยู่โดยตลอดว่า GotoKnow อยู่ San Francisco อย่างไรก็ตาม ดิฉันคงไม่สามารถเป็นตำรวจที่ดิฉันเห็นในวันชาติอเมริกาอย่างแน่นอนค่ะ