หน้าแรก สมาชิก ตันติราพันธ์สมุด เล่าสู่กันฟังเราจะใช้ใจมอง

เราจะใช้ใจมอง

เขียนเมื่อ 2 ก.พ. 2556 21:35 น. 2 ก.พ. 2556

เห็นคุณวิเศษของสิ่งนั้นๆ โดยที่คนอื่นอาจมองไม่เห็น

เขาว่าคนเราชอบใช้สมองคิดเรื่องต่างๆนาๆ สมองจะพินิจพิเคราะห์รูป รส กลิ่น เสียง แล้วคลื่นแห่งการรับรู้ ก็จะสั่นสะเทือนในอารมณ์ไปปรุงแต่ง และสรุปข้อมูลอย่างทื่อๆ เท่าที่ระยะความสนใจที่มีอยู่เพียงเท่านั้น
 เขาว่าถ้าเรามองอะไรด้วยใจ เราจะสัมผัสถึงความพิเศษของสิ่งนั้น ที่ตา หู จมูก ลิ้น กาย สื่อความหมายออกมาไม่ได้ ใจจะบ่งบอกว่า เรากำลังสัมผัสกับอะไร พลังที่ผ่านเขามาถึงดวงใจ ซึมผ่านมาทางไหน มีโทษภัยหรือไม่ ปฏิกิริยาตอบโต้ของใจต่อสิ่งที่ไปสัมผัสมา จึงว่องไว ละเอียดอ่อน เช่นบางคนนึกอยากจะอาเจียนเวลาฟังใครด่าหรือว่าร้ายกันนานๆ 

 ถ้าพลังในจักรวาลนี้ จะส่งผ่านถึงกันได้ ต้องมีช่องทางมากมาย ที่ร่างกายเราจะรับเอาพลังเหล่านั้นมา แต่ธรรมชาติก็มีกฎของตัวเอง ใตรจะรับพลังอะไร ก็ต้องทำใจให้กลมกลืนกับสิ่งนั้น คุ้นๆนะกับข้อความนี้ นั่นคือ อายตนะจะดึงดูดอายตนะเดียวกัน ทำให้เราเห็นบางสิ่งบางอย่างอยู่ในหมู่ของตนได้ แต่ไม่อาจทนแทรกกับหมุู่อื่นๆได้เลย

 ธรรมชาติโอบกอดกันเสมอเพื่อพร้อมจะถ่ายเทพลังที่เทียบเท่าให้แก่กัน เมื่อแสงตะวันทอดถึงผิวน้ำ ก็ส่งแรงพลังฉุดดอกบัวงาม ให้โผล่พ้นน้ำอย่างมีเรียวแรง จากนั้นจึงส่งผ่าน อ้อมดอกตะวันมาช่วยคลื่กลีบบัว ให้เบิกบานแช่มชื่น จนดวงใจของหลายคน พลอยอบอุ่นละมัยกับบัวดอกนั้น

 ถ้ามองดอกไม้ช่อนี้สวย ก็หมายความว่า ใจเราเข้าถึงความงามของดอกไม้ธรรมดาช่อนี้ ใจยอมรับได้ทุกสีสัน เพราะผ่านการกลั่นกรองจนพบความพิเศษของสิ่งต่างๆได้แล้ว พื้นที่ของใจ ก็อยู่ใกล้ๆหัวใจเรานี่แหละ บริเวณนี้ทั้งหมด เป็นส่วนที่เราน่าจะระลึกถึงบ่อยๆ เมื่อเห็นอะไร ก็ลองย้ายความคิดเห็นนั้นมาที่ใจ แทนที่จะปล่อยไปที่สมองอย่างเดียว เมื่อเราจดจ่อกับใจเราบ่อยๆ พลังสมาธิจะเกิดขึ้น จะมีความชุ่มเย็นแผ่ซ่าน มีปิติลึกๆ ทำบ่อยๆ ก็จะคุ้นเคยไปเอง จะพบว่าเรามีพลังชีวิตเพิ่มขึ้นมา ที่จะทำให้เราพิจารณาสิ่งรอบตัวได้อย่างที่เรียกว่า เห็นคุณวิเศษของสิ่งนั้นๆ โดยที่คนอื่นอาจมองไม่เห็น


 ใจที่ได้รับการยกระดับให้เข้าถึงธรรมชาติอย่างลึกซึ้งนี้ เราก็จะกลายเป็นแหล่งสร้างพลังบวกของธรรมชาติด้วยเช่นกัน มีคุณสมบัติแผ่ขยายพื้นที่ออกไปสู่สิ่งที่สามารถดึงดูดพลังเดียวกันได้ ไม่นานเครือข่ายที่แสนดีนี้ ก็จะมีพื้นที่เพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เหมือนเราส่งอ้อมกอดอันยิ่งใหญ่ออกไป ออกไป จนโอบได้ทั้งโลก


 แม้เราจะยังไม่เชื่อ ไม่คิดว่าพลังจากจักรวาลมีจริง แต่เราก็ได้รับความเผื่อแผ่จากสิ่งนี้ โดยไม่มีงื่อนไขเช่นกัน ผิดกันแต่เพียง การไม่เปิดรับ ย่อมแค่ได้รับอย่างผิวเผินและผ่านไป ไม่สามารถเป็นต้นพลังอันสว่างไสวให้ใครต่อไปได้อีกเท่านั้นเอง