ผมมาเยี่ยมบ้าน...น้องผู้หญิงคนหนึ่ง อายุยื่สิบห้าปี...ที่ป่วยเป็นโรคทางสมองและจิตเวช

หลังจากที่ผมออกมาเยี่ยมครั้งที่แล้ว...นานเป็นเดือนแล้ว...

ตอนนั้น..น้องยังมีอาการหัวสั่น...มือจีบ...เกร็ง...ผอมโซ...

ความรู้สึกตอนนั้น....ครอบครัวของน้อง...ก็มีความทุกข์กับน้องไปด้วย

โดยเฉพาะ "พ่อ" ซึ่งตอนที่ทำงานเก็บ "บักแบร์" หรือ "แบร์บอร์รี่" ที่ประเทศสวีเดน

หมู่บ้านนี้...เป็นหมู่บ้านที่นิยมไปเก็บหมากไม้ ในช่วงเวลาสามเดือน ในแต่ละปี

ได้เงินมาก...ได้เงินน้อย...ถูกหลอก...

และ เสียชีวิต...เพราะภูเขาหิมะ...ถล่มทับร่าง...




มาวันนี้ น้องอาการดีขึ้นมาก...รอยยิ้มแจ่มใส

อาการทางกาย ถ้าไม่สังเกตมากมาย...จะพบว่า...เป็นหญิงสาวที่สดใส

รอยยิ้ม...และการต้อนรับ พวกเราทำให้เราเบาใจกับอาการของน้องมาก...

แต่ได้มาเยี่ยมน้อง...พูดคุยกัน....น้องก็มีความสุขกับการที่พวกเรามาเยือน...




คุณตาของน้อง...กำลังสับบนเขียงอะไรนะ...

เย้ายวนให้ผมเข้าใจถาม...

เมื่อเข้าไปใกล้...ก็ตะะลึ่งครับ...คุณตาบอกว่า "หนูนา"

หนูนา ได้มาจากนา ที่หนูออกมากินตอฟางข้าวที่หลงเหลือ

คุณตาบอกว่า...ตนอนนี้...ชาวบ้านก็ออกล่าหนูนา...มาทำอาหารได้มากมาย

และเป็นโปรตีนที่มาจากธรรมชาติ....และปลอดสารพิษ

เพราะหนูนา กินอาหารที่สะอาด มากกว่าสัตว์อื่น รวมถึงสัตว์เลี้ยง




เมนูที่คุณตาทำ "หมกหนูนา"

เอาหนูนาที่จับได้...มาย่างลนไฟ...แล้วมาขูดขนออก...ล้างน้ำให้สะอาด...

เอามาหนูนามาสับให้ละเอียด...เอาหยวกกล้วยมาสับให้ละเอียดด้วยเช่นกัน

ปรุงด้วยเครื่องปรุก...พริก...หอม..กระเทียม...

หมกซ่อนตัวในห่อด้วยใบตอง...

หมกแต่ละครั้งเกือบสิบหมก..

แค่นี้ก็อร่อย และกลิ่นหอมโชยไปหลายหลังคาเรือน

และสุกแล้ว...ลงมือทานด้วยกัน....เรียกพี่น้องมาทาน

เอาไปแบ่งปันและฝากบ้านใกล้เรือนเคียง...



นับเป็น "อาหารจากธรรมชาติ"

"อาหารเพื่อสุขภาพ"

"อาหารมิตรภาพ"

"อาหารที่มากกว่าอาหาร"

จากความเอื้ออาทร และเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชีวิตของคนอีสาน...