จากอ่านบันทึกจุดประกายของ อาจารย์วิรัตน์ เรื่องชลประทานน้ำขวด
ประทับใจความเป็นนักสังเกต ทดลองของท่าน
เลยลองนำหลักการมาประยุกต์กับ ต้นไม้ของตัวเองที่ปลูกบนระเบียงคอนโด
ว่านกวนอิม ปลูกในกระถางใบย่อม ที่มีกรวดสีโรยอยู่อย่างสวยงาม
ต้นนี้ มีความหมาย เพราะกัลยาณมิตรจากเมืองแพร่มอบให้
แต่เวลารดน้ำด้วยแก้ว กรวดคอยจะกระฉอกออกนอกกระถาง
ใช้ที่ฉีดน้ำซักผ้ารด ก็เสียเวลาและฝอยกระจายเปียกโต๊ะอีก


จึงทดลองใช้ถุงใส่ยาของโรงพยาบาล
ใช้เข็มหมุด เจาะข้างถุงส่วนใกล้มุมล่าง
พอใส่น้ำ ปิดหูรูด ก็เป็นถุงน้ำ มีหยดน้ำค่อยๆ ซึมจากรูเจาะ
ประมาณ 24 หยด ต่อนาที หรือราวๆ 2 cc ต่อนาที
ใช้เวลาราว 1 ชั่วโมง จึงจะหยดหมดถุง
ระหว่างนั้น เก็บบ้าน ออกกำลังกาย หุงข้าว เสร็จพอดี

###

ตอนจบใหม่ๆ ในงานเสวนา หรือการประชุม
ข้าพเจ้าเคยลุกยืนพูด ด้วยความภาคใน "ภูมิ" ตัวเอง
ปฎิกิริยาคือ...ความเงียบ..อย่างอึดอัด
บทเรียนครั้งนั้น ทำให้ข้าพเจ้าคิด
บางสังคม..บางบริบท
ก็เหมือนกับต้นไม้ในกระถางที่มีกรวดสีร้อยเรียงร้อยอย่างเปราะบางนี้
ต้องค่อยเป็นค่อยไป...ใช้เวลา
วิธีแก้ปัญหา คือ
ใช้ระบบปรับทีละน้อย ต่อเนื่อง 
เพื่อสงวนพลังสมอง เวลา สะสมวุฒิภาวะ
และสร้างงาน (ที่เราทำได้) ไปก่อน 
.
ระหว่างรอน้ำเซาะหิน
ก็ค้นคว้าเลเซอร์เจาะหินไปพลางๆ 
..หายเครียดไปสองระดับ (ฮา)