วันที่ 14 มกราคม 2556

ผมมา "ท่าเสด็จ"...จังหวัดหนองคาย...หลายครั้งมาก...

จำได้ว่า...เตี่ยเคยพามาตั้งแต่ตอนเด็กๆ...

ความรู้สึกตอนนั้น...ท่าเสด็จ คือ โลกอีกใบที่กว้างใหญ่สำหรับผม

เมื่อเบิ่งมองแม่น้ำโขง ที่กั้นสองแผ่นดิน...ไทย-ลาว ให้แยกออกจากกัน

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างสองแผ่นดินนั้นยังงดงามยิ่งนัก...

ความรู้สึกตอนนั้น...กับตอนนี้...แทบไม่แตกต่างไปจากเดิม...



ครั้งนี้ผมมาท่าเสด็จคนเดียว....

คนเดียว...

แตกต่างไปจากทุกครั้ง...ที่ยกโขยงมากันทั้งบ้าน...

ถึงผมมาคนเดียว

แต่เสน่ห์ของที่นี้....ยังไม่เคยจืดจางไปจากใจ

ความรู้สึกคิดถึงเตี่ยกลับมีมากยิ่งขึ้นยิ่งขึ้นตามเวลาที่มากขึ้น

เตี่ยคงทำให้ผมได้มาเยือนที่นี้อีกครั้ง...



เมื่อความตายได้พรากร่างกายของเตี่ยให้จากพวกเราไป...

อีกห้าวันก็ครบรอบวันที่ และเดือนที่เตี่ยจากไป

แต่ความทรงจำยังระลึกถึงพระคุณที่เตี่ยที่เลี้ยงดูผมอย่างดีเสมอ

เตี่ยที่รักของผม...

ผมสบตาท้องฟ้าด้วยใจอันหดหู่

ผมบอกใบไม้ว่า...ผมแสนเหงา

และบอกกับสายลมว่า....ผมคิดถึงบ้าน...


แต่เตี่ยคงรู้ว่า...ผมแสนเหงา

จึงดลให้ผมเดินทางมาที่วัด...ศรีคุณเมือง

วัดสวยงาม และอบอุ่นยิ่งนัก...ชื่อและรูปทรง

เหมือนวัดในเวียงจันทร์....ประเทศลาว

เมื่อผมเดินรอบๆ วัด...

ผมมานั่งพักผ่อนที่แคร่ไม้ไผ่

มีร้านขาย "สมุนไพร"

สมุนไพรมีมากมาย....หลายอย่างที่ผมไม่เคยพบเห็น

ผมขอเจ้าของร้านถ่ายรูป...

ถึงแม้ผมไม่ได้ซื้อสมุนไพรเลย...

แต่สรรพคุณของสมุนไพรที่ผมพบเห็น

ทำให้ผมคลายเหงาและอ่อนล้า

เมื่อมาอยู่ท่าเสด็จคนเดียว...